Fluisteringen van herinnering
Fluisteringen van herinnering
Elke dag nemen mensen afscheid. Sommigen verwijderen zich geruisloos, anderen vertrekken plotseling en weer anderen worden door de tijd meegenomen. Aanvankelijk lijkt het alsof ze voorgoed verdwenen zijn.Maar liefde blijft op haar eigen manier bestaan. Ze blijft hangen in de kleinste hoekjes van het leven: in een vertrouwd lied, in de geur van de ochtendkoffie, in de manier waarop het licht op een lege stoel valt.
Herinneringen laten zich niet plannen. Ze dienen zich ongevraagd aan, soms met een lach, soms met een traan. En toch vormen ze het bewijs dat wat we deelden echt was, dat de band in ons voortleeft.
We mogen mensen dan uit ons dagelijks leven verliezen, uit ons hart verliezen we ze nooit. Hun aanwezigheid blijft voortleven in de echo's van herinnering; ze herinneren ons eraan dat liefde niet eindigt bij afwezigheid, maar simpelweg van vorm verandert.
Reacties
Een reactie posten