Posts

Er worden posts getoond met het label Einde vriendschap

Aan mijn nutteloze vrienden

Afbeelding
  « Aan mijn nutteloze vrienden, aan mijn ouders – moge de vloek op hen rusten –, het kwam onlangs in me op dat jullie allemaal een stelletje ellendelingen zijn... Laat het dan zo zijn: moge deze avond voor jullie vervloekt zijn, stelletje huichelaars. » — Fjodor Dostojevski, De Brieven

Ik merkte het op de dag

  Ik merkte het op de dag dat ik stopte met mezelf uitleggen. Het leek wel of mijn zenuwstelsel begreep wat ontspannen is. Toen ik ophield met het najagen van wie ervoor koos te vertrekken. Toen het laatste woord niet langer belangrijk was. Toen loslaten geen drama meer nodig had. Ouder worden kwam zachtjes. Zonder angst. Zonder verdriet. Het nestelde zich gewoon in mij en bracht steeds meer vrede met zich mee. Ik wacht niet langer op excuses van mensen die ze niet kunnen geven. De stilte van anderen verstoort mij niet meer. Ik heb geleerd dat iedereen onzichtbare gevechten voert, en dat wie werkelijk wil spreken dat altijd doet. Vandaag zoek ik geen goedkeuring meer. Ik hoef niet overal bij te horen. Ik wil alleen vrede. Mijn lichaam is niet langer iets om te beoordelen of te verbergen. Het is mijn thuis, mijn geschiedenis, mijn geheugen. Het heeft liefde en verlies gekend, geboorte en hartzeer, kracht en vallen. Hoe zou ik het niet kunnen eren? Nu leef ik zachter. Fijner. Zachter...

Soms ben je gewoon moe

  Soms ben je gewoon moe. Moe van het aanpassen. Moe van het maar doorgaan. Moe van sterk zijn terwijl je eigenlijk stilte nodig hebt. Even niets doen is geen opgeven. Nee zeggen is geen hardheid. Je terugtrekken in je eigen bubbel is geen afstand, het is thuiskomen. Er komt een moment dat je voelt: ik wil mezelf weer horen. Niet de meningen. Niet de verwachtingen. Niet de adviezen. Luisteren naar je eigen stem. Je eigen ritme. Je eigen waarheid. Luisteren naar je gevoel vraagt moed. Want het fluistert vaak zachter dan de wereld roept. Je bent het zo waard om even in je eigen leven rust te hebben. 

Soms is er iemand

  Soms is er iemand in je familie of omgeving die altijd iets van jou vindt. Hoe hard je ook loopt, hoeveel je ook doet, het is nooit goed. Ze houdt vast aan een negatief beeld van jou en strooit dat het liefst rond naar anderen. In haar ogen doe jij alles fout en kan zij niets goeds in jou zien. Dan wordt het tijd om afstand te nemen. Want ze zal je nooit echt zien zoals je bent: een goed en zachtaardig mens. En ja, zij vindt zichzelf geweldig. In haar wereld maakt zij nooit fouten. Je kent ze wel, zulke mensen. Ze voeden je met zelfbedachte gedoetjes en komen je geen liefde brengen. Lieverd, jij doet het wĆ©l goed genoeg. Het is alleen zij die jouw mooie hart niet kan of wil zien.

Vriendschappen loslaten ...

Vriendschappen loslaten ... Deze vriendschappen ben ik nu "ontgroeid " . Ik neig steeds meer naar het genieten van de simpele dingen van het leven. Zo min mogelijk drama . Dus ook niet van anderen . Woorden als jij bent bot als ik even geen zin heb om te reageren en me ook niet wilt verontschuldigen . Kort gezegd omdat ik nu eenmaal niet van het vele appen houd. Ik ben meer van verbindingen . Echt praten over kwetsbaarheid en hoe we kunnen groeien in plaats van alles neer te halen . Het doet pijn ,dat wel,ik ben nu praktisch heel veel alleen. Ik weet dat het me goed doet om mijn eigen focus te behouden en me te richten op mijn pad in plaats het pad van een ander. Het doet pijn omdat ik wordt neergezet als iemand die ik niet ben ,Bot en niets weten van vriendschappen . Ruimte om me te verdedigen wil en krijg ik ook niet . Ik heb nu eenmaal in elke relatie ruimte nodig. Die kreeg ik niet. Nu heb ik alle ruimte ,dat wel en schept ook een soort van berusting.

Afstand is mijn antwoord geworden

  Afstand is mijn antwoord geworden wanneer ik voel dat mijn tijd en energie gebruikt worden. In families is het normaal dat je iets voor elkaar doet. En dat is waardevol. Maar als ƩƩn blijft geven en de ander blijft nemen, ontstaat er onbalans. En onbalans voelt nooit fijn in je mooie hart. Dat knaagt aan je. Je mag nee zeggen. Je mag grenzen aangeven. Al merk je vaak dat het ongemakkelijk wordt wanneer je dat vaker doet. Alsof jouw grens iets stukmaakt. Terwijl het juist iets beschermt. Ik kies geen afstand uit boosheid. Ik kies afstand wanneer echte wederkerigheid ontbreekt. Want je bent geen optie, lieverd. Je geeft je liefde. Je geeft je tijd. Je geeft je waarde. Dat maakt je niet vanzelfsprekend. Dat maakt je bijzonder. En dat zegt alles over jouw prachtige hart. 

Soms raak je moe van de mensen

  Soms raak je moe van de mensen die dichtbij staan. Juist daar waar je je veilig zou moeten voelen en gewoon jezelf mag zijn. Je beseft ineens hoe ingrijpend het allemaal is geweest. Hoe zwaar, hoe lastig, hoe veel. Maar je bent krachtig opgestaan. En nu begint jouw leven weer. Onthoud: jouw leven is van jou. Koester het. Beweeg op jouw tempo. En wie niet van jou kĆ”n of wĆ­l houden… laat ze gaan. Het kost te veel energie om steeds uit te leggen dat samen tijd doorbrengen het allermooiste is. Als iemand nooit tijd heeft, betekent dat dat ze je niet als prioriteit zien, maar als optie. Lieverd, jij bent wĆ©l belangrijk. Meer dan je denkt. En ook echt leuk genoeg. 

Ik heb veel pijn doorstaan

  Ik heb veel pijn doorstaan. Ik ben gevallen. En ik heb mezelf weer moeten oprapen. Niet ƩƩn keer. Maar steeds opnieuw. En toch leerde ik hoe ik sterker werd. Niet harder maar eerlijker. Ik leerde loyaal te zijn aan mezelf. Ook toen anderen hard waren. En ik bleef zacht. En helder. Dat is toch wel mijn superkracht.

Focus je op wat er echt toe doet

  Lief mens, morgen is je niet beloofd. Focus je op wat er echt toe doet. Mensen die niet van je kunnen houden, doen je telkens opnieuw pijn. Vaak zijn het juist de mensen van wie je het niet verwacht. Familie. Familie is iets moois, maar alleen als er liefde stroomt. Zonder liefde wordt familie een plek van oude wonden, stil verdriet en herhaald trauma. Dan blijft de familiepijn aanwezig, zelfs als je afstand neemt. Je mag dat onder ogen zien. Je mag stoppen met hopen dat het ooit anders wordt. Je mag kiezen voor rust, waarheid en zelfliefde. Niet alles wat familie heet, is veilig voor je hart. En dat erkennen is geen falen, maar wijsheid. Wees trots op jezelf. Op hoe vaak jij bent gevallen, weer bent opgestaan en toch bent blijven kiezen voor liefde ook als dat betekende dat je jezelf moest beschermen. 

Echte liefde doet geen pijn

  Echte liefde doet geen pijn, dat geldt voor relaties, familiebanden en zelfs voor goede vriendschappen. Meestal zijn het de verwachtingen die afstand creĆ«ren en hartzeer veroorzaken. Je wilde verbinden op een andere manier dan de ander het zag, en dan ontstaat er wrijving, soms zelfs herhaaldelijk. Het vertrouwen raakt steeds meer op de achtergrond. Soms denk je nog van de ander te houden, maar je hart heeft allang losgelaten. Je merkt op dat de liefde alleen nog maar in je hoofd leeft. Je hebt genoeg gedacht en overdacht; misschien is het nu tijd om ook je hoofd te verlichten en de oude herinneringen van pijn en verdriet achter je te laten.

Loze woorden

  Lieve mooie ziel, Loze woorden zijn woorden die niet overeenkomen met liefde, licht en vrede. Ze bevatten oordelen. Ze zijn verdraaid en/of bevatten leugens. Soms ook angst en frustratie. Al te vaak worden die woorden ingezet om de ander iets duidelijk te maken. Maar ik kan er niets meer mee. Mijn hoofd gaat er mee aan de haal en ik voel daardoor zwakte. Ze geven afleiding en halen je uit je mooie intenties. Nu ik mijzelf steeds meer koester en liefheb, kan ik niet anders dan mijn hartje het beste geven, omdat mijn hartje daar blij en krachtig van wordt. Dat is mijn taak. Dat is ook jouw taak: je hart in vreugde houden en vrij van emotionele gedoetjes. Ik heb te vaak op mijn eigen hart gestampt en het misbruikt. Vaak door loze woorden van anderen voor waarheid aan te nemen of door verwachtingen te hebben. Ik liet dat toe. Doordat ik niet goed kon ontvangen, ging ik maar geven. Hoe meer ik deelde, des te minder ik hoefde te ontvangen. Daarmee bedoel ik dat ik mezelf in het midden ...

Voor Dana de alcoholist

Afbeelding
" Wat zul jij eenzaam zijn geweest toen je verdwaalde in je eigen geest Veel zijn vergeten van niets meer weten Oh, wat zul jij eenzaam zijn geweest toen je verdwaalde in je eigen geest Boos en pesterig kon je zijn dan deed je zelf minder pijn Wat zul jij eenzaam zijn geweest toen je verdwaalde in je eigen geest Maar gelukkig, is dat nu geweest "

Vriendschappen die ten einde lopen

  Vriendschappen die ten einde lopen. Relaties op de klippen. Strijd en gevecht. Gelijk of ongelijk ... Heb je er misschien ooit aan gedacht dat sommige mensen naast je lopen om je een les te leren. En als je je les hebt geleerd dat iemand dan een andere route neemt. Dat misschien het scheiden van jullie wegen een les in zichzelf draagt. Het is een beperkende overtuiging dat je voor de rest van je leven bij iemand blijft. Of het nou een vriendschap, een relatie, een familieband is. Daarom is het zo belangrijk om in je eigen kracht te gaan staan, je eigen pad te volgen. Het leven leert je dat mensen komen en gaan en de kunst is om te geloven in jezelf, in je eigen kracht, zodat je niet omvalt als iemand vertrekt en jij in Liefde los kan laten. Dat je dankbaar kan zijn dat iemand even of voor een langere tijd naast je heeft gelopen. Laat in Liefde los wat je niet vast kan houden zonder jezelf te verliezen.

Als vriendschap tot een einde komt

  Als vriendschap tot een einde komt door ruzie of door nijd geen woord meer gesproken wordt vanuit zijn eerlijkheid Als men zo makkelijk kan vergeten wat er eerder is beleefd men niet de fouten van de ander eerlijk en oprecht vergeeft Als men zich afsluit voor de ander afscheid neemt zonder een traan dan heeft er ook in het verleden niet echt een vriendschap bestaan

Dana de alcoholist het vervolg (8)

 En toen was er corona... In het begin was Dana nog redelijk normaal, maar toen er lockdowns kwamen veranderd Dana nog meer. Omdat bij de eerste lockdown de straten helemaal waren uitgestorven en toch wel een creepy gevoel gaven gingen Dana en haar ex-vriendin s'avonds de honden samen uitlaten. Dana regelde het zo dat Dana altijd thuis gebracht werd door de ex-vriendin want ondertussen was het paranoia gevoel van Dana nog meer aan gesterkt. Marianne die ze door de ex-vriendin had leren kennen, was nu een maatje van Dana. Alleen een complot denker over de corona en was door al haar theorieĆ«n haar vriendinnen kwijt geraakt. Dana zette gelijk haar klauwen erin en maakte Marianne afhankelijk van haar want Dana was nu een hele goede vriendin en zij geloofde ook in The Great Reset. Plus de vriend van Marianne had het allemaal uitgezocht, over de corona, The Great Recset, de 5G masten, hoe de vaccinaties in elkaar zaten ( want mensen zouden door de nano chips  hun eigen wil verliezen...

Dana de alcoholist het vervolg (7)

 Vanaf dat Dana weduwe werd namen verschillende familieleden haar mee op dagjes uit, kampeervakanties in BelgiĆ«, vooral naar de de Belgische Ardennen. Ze hoefde geen bijdrage te betalen, alles werd voor haar betaald en ze werd ook mee genomen. Vervoer werd geregeld en ze kon haar hond dan ook mee nemen. Vaak ging ze nog op bezoek naar BelgiĆ« waar haar ouders wonen. Die betaalde het treinkaartje ook nog terug en 1 van haar broers kwam haar dan aan de grens ophalen en ook dat hoefde ze niet te betalen. Niks was goed, altijd afgeven op de schoondochter die ze altijd de bijnaam geeft van "de prinses". De Princes zou altijd de sfeer verzieken volgens Dana en ruzie zoeken. Was dat zo Dana ? , want jij kwam terug met verhalen hoe je klem had zitten zuipen en hoe gezellig het wel niet was en dan deugd er weer niks ? Begin je soms te dementeren ? Ze heeft een hekel aan haar schoondochter en niet te zuinig ook, want volgens Dana kan ze niet met geld omgaan  en ze doet niks in het huish...