Tikje Anders - My Life, My Blog

  Ik kan niet zeggen dat ik van je hield. Ik kan het gewoon niet Omdat het doet klinken alsof mijn liefde verleden tijd is. Weg, klaar, afgelopen. En dat is zo ver van de waarheid. Mijn liefde is geen verleden tijd. Het zal nooit weg zijn. Ik hou nu van je. Nog steeds. Je hebt al deze liefde niet meegenomen. Het blijft. Het blijft hangen. Sommige dagen vlamt het op en raakt me in mijn gezicht gewoon om me eraan te herinneren dat het er nog steeds is. Nog steeds ... Sommige dagen duwt het me. Daagt het me uit om door te gaan. Daagt het me uit om de kracht te vinden de dag door te komen. Maar meestal resoneert het gewoon in mij met alles wat ik doe. Met elke stap voorwaarts en elke blik terug. Elke knipper van mijn ogen. Elke ademhaling. Mijn liefde is niet afhankelijk van jouw aanwezigheid hier. Niets is v er genoeg, en niets is permanent genoeg Om me te stoppen om van je te houden. Dus ik zal niet zeggen dat ik van je hield. Omdat ik van je hou. Nog steeds. ~~~ Becky Hemsley

  Lieve Verdriet, Je zit nog altijd naast me. Soms heel stil, bijna onmerkbaar, en dan ineens weer rauw en levend, alsof het gisteren was. Al die jaren zijn voorbijgegaan, maar jij niet. Je hebt me nooit echt verlaten. Ik dacht dat tijd je kleiner zou maken, dat de scherpe randen zouden slijten. Maar wat ik nu begrijp, is dat jij niet verdwijnt, je verandert alleen van vorm. Je zit in mijn lijf als ik aan hem denk, in mijn hand die nog altijd weet hoe de zijne voelde. In al de kleine bewegingen van herinnering, waar liefde en pijn elkaar niet meer loslaten. Ik zie ons nog, in die laatste omhelzing. Hoe de stilte alles zei wat woorden niet konden. Ik heb losgelaten omdat ik moest, niet omdat ik wilde. En sinds die dag loop jij met me mee, als een schaduw met een hartslag. Soms ben ik boos op je. Ik wil ruimte, licht, adem. Maar dan herinner ik me: jij bent er omdat hij er wás. Omdat liefde niet ophoudt, ook niet als iemand weg is. Je bent het spoor dat overbleef, het bewijs dat het ...

  Loslaten = toelaten    (van rouw door dood en bij leven) Loslaten... zo'n makkelijk uitgesproken woord. Zo'n cliché! Maar in mijn optiek is het niets meer of minder dan toelaten (accepteren, verwerken, helen, je weg erin vinden...) Vaak gaat het over toelaten van rouw bij dood, maar evenzo veel komt rouw bij leven voor. Levend verlies. Dat is iets waar mensen vaak niet of weinig bij stil staan. Omdat 'dood' logischer is. Want dood is eindig, houdt op, stopt. Levend verlies of rouw is oneindig, vaak een bijna levenlange moeilijke weg. En dat laatste moet ook zeker niet onderschat worden. Onder Levend rouw valt heel veel. Scheiding, verlies van gezondheid en baanzekerheid door ziekte/handicap, kinderen met handicaps/diagnoses, kinderloosheid, misbruik (fysiek/emotioneel) in je jeugd, oorlogstrauma, trauma door heftige dingen in je gezin, als moeder/vader/broertje/zusje.., opgroeien in een narcistisch gezin of een gezin waarin verslavingen, psychiatrische stoornissen aan...

  Hoe we ons ook voelen, hoe we ook naar ons zelf kijken, honden zien ons graag, onvoorwaardelijk, ook al hebben we een mindere dag , zien we er niet uit.... zien we ons zelf niet graag , iedereen heeft wel eens zo'n dag . Daarom wil ik deze mooie teks delen met jullie. Be the person your dog thinks you are. They see you at your best, even on your worst days, looking up at you like you’re their whole world. To them, you’re steady, kind, and someone worth trusting with every ounce of their heart. They don’t see your doubts, your fears, or the times you fall short—they see the good in you, the part that shows up with love. Maybe it’s a reminder to be gentle with yourself, to hold onto that faith they have in you, and to rise to that version of yourself they already believe in. They show us how to be loyal, patient, and unconditionally there. So be the person who’s true, who loves without holding back, and who chooses kindness. Because in their eyes, you already are.. Robert M. Drake...

  Before humans die, they write their last will & testament, give their home and all they have to those they leave behind. If, with my paws, I could do the same, this is what I'd ask...... To a poor and lonely stray I'd give my happy home; my bowl and cozy bed; soft pillow and all my toys; the lap which I loved so much; the hand that stroked my fur; and the sweet voice that spoke my name. I'd will to the sad, scared shelter dog the place I had in my human's loving heart, of which there seemed no bounds. So, when I die, please do not say, "I will never have a pet again, for the loss and pain is more than I can stand." Instead, go find an unloved dog, one whose life has held no joy or hope, and give my place to him. This is the only thing I can give.... The love I left behind. (CTTO) Credit: Una Mc Connell  

  Omdat er velen een geliefd diertje moeten missen, zou ik graag een kleine troost plaatsen, het is een brief van een huisdier aan zijn baasje. Huil niet meer... Huil niet meer lief baasje daar beneden Het is goed zo, je deed het goed. Huil niet meer, om wat lang of kort geleden is. Huil niet meer lief baasje, daar beneden, Je deed je best voor ons en mij. Toen ik plots uit je leven ben weg gegleden. Huil niet meer lief baasje, denk aan mij En een lach zal weer je tranen drogen. Een vrolijk baasje maakt me, altijd zo blij. Huil niet lief baasje, al voel je zoveel pijn, Ik ben hier zo verschrikkelijk gelukkig Hier in de hondenhemel, het moest zo zijn. Wees blij lief baasje, dat jij zonder vragen, altijd bij mij bent gebleven Toen ik je nodig had in zware dagen. Wees trots lief baasje, want wat jij me gaf In het mooie, maar te korte, leven met jou, neemt niemand, nee niemand, ons meer af. Elke dag ging je voor mij zorgen, Vanaf het moment dat ik in je leven kwam. Ik keek altijd uit, ...

  Iedere ziel die je in je leven liefhebt, laat iets van zichzelf achter in jouw hart. Ze leren je dingen waarvan je nooit wist dat je ze nodig had… hoe je rust vindt in kleine momenten, hoe liefde stil aanwezig kan zijn, en hoe onvoorwaardelijke trouw voelt. Bij hen draait liefde niet om woorden of verwachtingen. Maar om er gewoon te zijn, dag na dag, in stilte, in nabijheid, in vertrouwen. En wanneer ze er niet meer zijn, verdwijnt hun liefde niet. Ze blijft verder leven in de manier waarop jij troost zoekt, in hoe je met verlies omgaat, en in hoe jouw hart, ondanks alles, toch opnieuw durft lief te hebben. Je draagt hen mee in herinneringen die zacht blijven fluisteren, in momenten waarop je hen plots mist, en in de warmte die ze ooit achterlieten. Ze worden deel van je ziel. Verweven in wie je bent, in hoe je liefhebt, en in hoe je verder leeft. Want echte liefde verdwijnt niet met afscheid. Ze blijft bestaan… stil, zacht en voor altijd dichtbij. — geïnspireerd op de woorden va...