My Life , My Blog

Het is oké om verdrietig te zijn. Het is oké om je overweldigd te voelen. Het is oké om je gekwetst te voelen. Het is oké om je uitgeput te voelen. Het is oké om je een dagje te verstoppen. Het is oké om jezelf te zijn. Het is oké om te zeggen: genoeg. Het is oké om te huilen. Het is oké om je verloren te voelen. Blijf gewoon vasthouden aan je eigen hart. Je hart is je thuis. Je hart vertelt je altijd de waarheid. Luister naar wat je hart je vertelt. Je innerlijke kompas dat je altijd in de juiste richting leidt. Je licht dat schijnt in de donkere momenten. Jouw leven, jouw hart, jouw keuze. Kies voor jou.   

  Het leek alsof het gisteren was… Mijn trouwe bondgenoot, zoveel liefde, zoveel loyaliteit. Toen het moment kwam dat ik je niet meer kon helpen, dat het te zwaar werd, dat je af takelde en zoveel pijn had… wist ik dat de tijd kwam dat je naar de andere kant moest gaan. In tranen heb ik afscheid genomen. Zoveel pijn… de angst om je nooit meer te kunnen knuffelen, thuiskomen in een leeg huis. Jouw enthousiasme… zo puur, zonder verwachtingen. Je bent nog steeds mijn beste vriend. Je was niet zomaar een dier. Maar ook een levensgezel Je gaf me zoveel meer dan ik ooit had durven wensen.

  Voordat Sylvester Stallone een Hollywood-icoon werd, was hij blut, hongerig en worstelde hij om te overleven. In het begin van de jaren 1970, lang voordat Rocky op het witte doek verscheen, leefde Stallone in bijna armoede. Volgens een hartverwarmende Instagram-post die hij in 2017 deelde, werd het zo erg dat hij zijn geliefde bullmastiff moest verkopen voor 40 dollar. De beslissing om hem te verkopen was verschrikkelijk, maar Stallone had geen andere keuze. Een paar weken later verkocht Stallone het script voor Rocky, een verhaal dat hij in slechts drieënhalve dag had geschreven nadat hij naar een bokswedstrijd tussen Muhammad Ali en Chuck Wepner had gekeken. Volgens Stallone werd hem 125.000 dollar geboden voor het script, maar hij weigerde te verkopen tenzij hij zelf de hoofdrol in de film kon spelen. Uiteindelijk sloot hij een deal waardoor hij de hoofdrol mocht spelen en zijn leven veranderde van de ene op de andere dag. Met zijn eerste verdiensten ging Stallone op zoek naar...

  Soms krijg ik de vraag: “Is mijn dierbare nog wel bij mij? Eerst voelde ik hem/haar zo duidelijk… en nu niet meer.” Weet dat dit een vraag is die zó veel mensen bezighoudt. En ook een vraag die vaak gepaard gaat met angst en gemis Wanneer iemand of je huisdier net is overleden, staan we vaak helemaal “open”. Onze zintuigen zijn verscherpt, ons hart staat wagenwijd open en we zijn intens verbonden met degene die we missen. In die periode kunnen mensen hun dierbare heel sterk voelen: warmte, aanwezigheid, dromen, tekens, kippenvel, een plots gevoel dat iemand er is. Na verloop van tijd verandert er iets. Niet omdat je dierbare weggaat. Maar omdat jij langzaam weer moet leren leven op aarde. Je energie zakt weer meer naar het dagelijkse leven: werken, zorgen, doorgaan, overleven. Je beschermingssysteem gaat aan, zodat je niet constant in dat rauwe verdriet blijft hangen. Daardoor wordt de waarneming subtieler. Je dierbare is er nog steeds. Alleen niet meer op dezelfde manier voelbaa...

  𝐃𝐞 𝐝𝐨𝐨𝐝 𝐢𝐬 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐞𝐢𝐧𝐝𝐞 𝐯𝐚𝐧 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞. 𝐋𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐰𝐢𝐣𝐧𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭. 𝐙𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐯𝐨𝐫𝐦. 𝐕𝐚𝐧 liefde volle pootjes 𝐝𝐢𝐞 𝐣𝐞 𝐤𝐮𝐧𝐭 𝐯𝐚𝐬𝐭𝐡𝐨𝐮𝐝𝐞𝐧 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐞𝐫𝐢𝐧𝐧𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 𝐝𝐢𝐞 𝐣𝐞 𝐦𝐞𝐭 𝐣𝐞 𝐦𝐞𝐞𝐝𝐫𝐚𝐚𝐠𝐭. 𝐕𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐞𝐦 𝐝𝐢𝐞 𝐣𝐞 𝐡𝐨𝐨𝐫𝐭 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐢𝐥𝐭𝐞 𝐝𝐢𝐞 𝐣𝐞 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐭. 𝐕𝐚𝐧 𝐚𝐚𝐧𝐰𝐞𝐳𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐢𝐧 𝐝𝐞 𝐤𝐚𝐦𝐞𝐫 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐚𝐚𝐧𝐰𝐞𝐳𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐢𝐧 𝐣𝐞 𝐡𝐚𝐫𝐭. 𝐋𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐡𝐮𝐢𝐬𝐭. 𝐙𝐞 𝐠𝐚𝐚𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐛𝐮𝐢𝐭𝐞𝐧 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐛𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧. 𝐖𝐚𝐭 𝐞𝐞𝐫𝐬𝐭 𝐭𝐞𝐠𝐞𝐧𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐣𝐞 𝐬𝐭𝐨𝐧𝐝, 𝐥𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐧𝐮 𝐢𝐧 𝐣𝐞 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐭. 𝐈𝐧 𝐡𝐨𝐞 𝐣𝐞 𝐤𝐢𝐣𝐤𝐭. 𝐈𝐧 𝐡𝐨𝐞 𝐣𝐞 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐡𝐞𝐛𝐭. 𝐈𝐧 𝐝𝐞 𝐳𝐚𝐜𝐡𝐭𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐝𝐢𝐞 𝐣𝐞 𝐝𝐨𝐨𝐫𝐠𝐞𝐞𝐟𝐭, 𝐨𝐟 𝐣𝐮𝐢𝐬𝐭 𝐝𝐞 𝐤𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐝𝐢𝐞 𝐣𝐞 𝐯𝐨𝐧𝐝 𝐨𝐦 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐭𝐞 𝐤𝐢𝐞𝐳𝐞𝐧. 𝐀𝐟𝐬𝐜𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐝𝐨𝐞𝐭 𝐩𝐢𝐣𝐧 𝐨𝐦𝐝𝐚𝐭 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞 𝐞𝐜𝐡𝐭 𝐰𝐚𝐬. ?...

  Als tranen een trap konden bouwen en herinneringen een brug dan klommen we hoog de hemel in en brachten je mee terug als sterren konden spreken als sterren konden zien zou je dan vanavond heel even willen zwaaien en twinkelen als een groet zodat ik hier beneden weet hoe het zonder jou verder moet

  Ik mis je als ik naar de hemel kijk en de wolken zo zie jagen.  Dan denk ik met liefde terug aan jou,  al heb ik vele vragen. Ik mis je hier op aarde. Ik mis je, het doet zo'n pijn. Ik zou nog graag heel even,  Jouw baasje willen zijn.

  Ga maar lieverd, Je leven is niet fijn meer Ga maar schat, Nog even En je hebt geen pijn meer Ik hou je vast en blijf bij je Doe je ogen maar toe Blijf niet langer lijden Je bent het leven moe Ga maar naar het licht De hemel wacht op jou Dank je voor je vriendschap Je was onvoorwaarlijk trouw Ik laat je gaan uit liefde Jouw tijd is voorbij Nu moet ik verder zonder je Maar in mijn hart Blijf je altijd bij mij

  Als ik eens broos en zwak zal zijn en niet meer slapen kan van pijn Doe dan wat nodig is want och Die laatste slag verliest men toch Ik weet dat het je droef zal maken Dwing toch jezelf niet te verzaken Dan  meer  dan andere dag Blijkt wat je liefde echt vermag We hadden het jarenlang zo goed Dan geef ons ook die laatste moed Jij wilt toch ook niet dat ik lijdt? Laat mij dus gaan te rechter tijd En breng mij waar men hulp mij biedt Een bede slechts: verlaat mij niet! Hou mij zacht pratend tegen je aan totdat mijn ogen breken gaan Je weet, al is het later pas Dat dit heus voor mijn bestwil was Al gaf mijn staart zijn laatste groet Ik lijdt niet meer dan dat is goed Treur niet omdat het lot bewerkt Dat jij, juist jij,mijn tijd beperkt Wij waren toch elkaar zo na Laat dat je troost zijn als ik ga....

  Tot we elkaar weer zien!! Love you to the moon and back Honneponny! Aller liefste Beertje van de hele wereld en omstreken.... Ik weet wat je denkt. Je denkt dat ik dood ben. Omdat je me niet meer kan zien met je menselijke ogen, omdat je me niet kan voelen met je handen of me in je armen kan houden. Je denkt dat ik voor altijd weg ben. Je herinnert je hoe ik eruit zag toen ik ging en je kan je niet voorstellen dat ik op een andere plek verder leef. Je bent verscheurd met verdriet en pijn over onze scheiding en het maakt je blind voor datgene wat vlak bij je is.. IK. Hoe vaak is je nu al verteld dat ik dood ben en dat je er nu maar overheen moet zijn? Hoe vaak heb je jezelf in slaap gehuild omdat je je niet begrepen voelt, denkend dat je je er maar overheen moet zetten omdat mensen zeggen dat het normaal is? Hoe vaak heb je jezelf gepijnigd omdat je niet bereid bent te accepteren dat ik dood ben. Terwijl niemand het schijnt te begrijpen. Ik wil dat je iets voor me doet. Ga terug i...