Tikje Anders - My Life, My Blog

  Vandaag is het "Rainbow Bridge Remembrance Day " Het is een speciale dag die elk jaar op 28 augustus wordt gehouden om overleden huisdieren te herdenken. Het is een gelegenheid voor mensen over de hele wereld om stil te staan bij de liefde en vreugde die hun huisdieren in hun leven hebben gebracht en om hun nagedachtenis levend te houden. De dag is bedacht door auteur en blogger Deborah Barnes, wiens kat, meneer Jazz, overleed op 28 augustus 2013. Geïnspireerd door haar eigen ervaring met rouwverwerking na het verlies van een huisdier, richtte ze Rainbow Bridge Remembrance Day op in 2015, zodat mensen een speciale dag hadden om samen te komen en hun verhalen en herinneringen te delen. De naam van de dag is afgeleid van de legende van de "Rainbow Bridge". Dit is een ontroerend gedicht over een mythische plek waar huisdieren na hun dood naartoe gaan. Volgens het gedicht wachten de dieren daar, gezond en vol energie, tot ze uiteindelijk herenigd worden met hun baasj...

  "Hoe doe je het?" vroeg het konijn. "Doe wat?" antwoordde de zonnebloem. “Sterk blijven na alles wat je hebt meegemaakt.” "Ik weet niet wat je bedoelt!" riep de bloem. “Wil je het uitleggen?” ‘Nou, je hebt het verdragen dat de vogels in je zaden pikten en je werd vertrapt toen je klein was. Je hebt allerlei dingen bestreden die je bladeren zouden verwoesten en de zwaarste stormen doorstaan. Maar hier ben je, lang en sterk en mooi. Ik bewonder je. Wat is jouw geheim?" “Aha, nu begrijp ik het! Draai gewoon je gezicht naar het licht dat hoop en liefde uitstraalt, dan kun je alles aan wat het leven je te bieden heeft.” “Hoe vaak moet ik dat doen?” vroeg het konijn. ‘Elke dag,’ antwoordde de bloem, en hij hief zijn hoofd naar de zon. Originele kunst en kort verhaal - Lizzie Jayne

  Vandaag is het internationale hondendag en speciaal daarvoor heb ik deze uitgekozen. Als je hun liefde voelt, weet je dat het een liefde is die eeuwig zal duren.... Ik kijk naar mijn hond en zie iets puurs, iets echts. Hij geeft niet om de onzin van de wereld, raakt niet verstrikt in al het drama. Hij is er gewoon, leeft in het moment, kwispelt met zijn staart alsof het de beste dag ooit is. Er is een eenvoud in, een soort wijsheid die we allemaal ergens onderweg zijn verloren. Hij vraagt niet om veel, gewoon een beetje eten, een krabbel achter de oren en een plek om zijn hoofd neer te leggen. In ruil daarvoor geeft hij onvoorwaardelijke loyaliteit, liefde zonder voorwaarden. Het doet ons afvragen waar we de mist in zijn gegaan, alles complicerend met onze twijfels, onze angsten, onze eindeloze behoefte aan meer. Ik kijk naar mijn hond en denk, misschien heeft hij het wel door. Misschien zijn wij het wel die iets van hem moeten leren..... Deze tekst komt uit het boek Dogpeople R....

  Een onuitwisbare leegte  Je bent overal en nergens, zo voelt het vandaag, op elke herinnering rust een loodzware vraag. Hoe moet ik nu verder zonder jouw getrippel om mij heen? Met jouw vertrek voel ik me zo intens alleen. Ik mis je snoetje, je eigenwijze karakter, je kracht, en de warmte die je twaalf jaar lang in mijn leven bracht. De urn staat in de kamer, een baken in de kou, maar het gemis blijft schreeuwen om hoeveel ik van je hou.

  De sporen van jouw aanwezigheid Overal in huis zie ik nog jouw sporen staan, de herinnering aan hoe we samen door het leven zijn gegaan. Jouw mandje is leeg, je riempje hangt stil, en de kou die hier achterblijft is ijzig en kil. Ik mis hoe je warm tegen mij aan kwam liggen, hoe je met die grote ogen al mijn zorgen kon sussen. Zelfs toen je niet wilde gaan en mijn tranen weglikte, toonde je de moed die mij nu nog steeds aangrijpt. Dit gemis is zo groot omdat de liefde gigantisch was, een band die niet verdwijnt met het vullen van de as. Ik mis je, mijn dappere man, in alles wat ik doe.

  De leegte van de routine Ik loop door het huis en ik zoek naar jouw blik, maar de enige die hier ademt, dat ben ik. Ik mis het geluid van je nageltjes op het hout, het besef dat er niemand meer op mijn thuiskomst wacht. Twaalf jaar en acht maanden was jij er altijd, en nu ben ik die vertrouwde aanwezigheid kwijt. Bij elke stap die ik zet, voel ik de pijn, van de plek waar jij nu zo vreselijk hard hoort te zijn. Ik mis je als ik opsta, ik mis je in de nacht, ik mis de onvoorwaardelijke liefde die jij bracht. Het gemis is een schaduw die niet van mij wijkt, omdat mijn hart nog steeds naar jouw kleine lijfje reikt.

  Een baken van rust  Hier in deze urn rust je kleine, dappere lijf, maar jouw grote ziel blijft voor altijd bij mij. Je bent terug op de plek waar je hoort, waar geen pijn of strijd jouw rust nog verstoort. Ik brand een kaarsje bij jouw mooie, eigen plek, en voel weer de warmte van die allerlaatste kus.

  Woorden In plaats van te zeggen: "Ik weet hoe het voelt," kunnen we zeggen: "Ik kan me niet voorstellen hoe groot je verdriet moet zijn." In plaats van te zeggen: "Je bent sterk, je komt hier wel doorheen," kunnen we zeggen: "Het zal pijn doen… en ik blijf hier bij je." In plaats van te zeggen: "Je lijkt het goed te doen," kunnen we zeggen: "Hoe hou je je vandaag?" In plaats van te zeggen: "Genezing kost tijd," kunnen we zeggen: "Rouw kent geen tijdlijn." In plaats van te zeggen: "Alles gebeurt met een reden," kunnen we zeggen: "Dit moet nu zo vreselijk zinloos aanvoelen." En wanneer er helemaal geen woorden zijn, hoef je die ook niet te zoeken. Liefde spreekt soms ook in stilte. ~ “Words” door Ullie Kaye Poetry

  “Takotsubo-cardiomyopathie: wanneer rouw het hart verlamt” Het gebroken-hartsyndroom, medisch bekend als takotsubo-cardiomyopathie, is een tijdelijke hartaandoening die ontstaat na hevige emotionele of lichamelijke stress, zoals intens verdriet of rouw. De klachten lijken sterk op die van een hartinfarct — pijn op de borst, kortademigheid en hartritmestoornissen — maar zonder blijvende vernauwingen in de kransslagaders. Door een plotselinge piek in stresshormonen verliest een deel van de hartspier tijdelijk zijn kracht. In de meeste gevallen herstelt het hart zich volledig binnen weken tot maanden, mits rust en begeleiding worden geboden. Het syndroom toont aan dat liefde en verlies niet alleen psychologisch zijn, maar ook fysiek voelbaar. Ik wou dit verhaal met jullie delen die over het gebroken-hartsyndroom gaat  Na zestien jaar samen wist hij precies hoe de dagen klonken. ’s Ochtends was er het zachte tikken van pootjes op de gangvloer, gevolgd door een eisende miauw bij ...

  Jouw tastbare plekje Je bent nu gevangen in dit mooie, kleine beeld, de herinnering aan de jaren die we hebben gedeeld. Geen deken meer waar je diep onder kruipt, geen zacht getrippel dat door de kamer sluipt. Maar als ik naar je urn kijk en een traan laat gaan, denk ik aan hoe jij de allerlaatste keer bent opgestaan. Om mijn verdriet te troosten, zo dapper en intens, jij was zoveel meer dan een huisdier, mijn mooiste wens. In dit tastbare monumentje bewaar ik jouw bestaan, ik zal je hier koesteren en nooit meer laten gaan.

  Jouw laatste troost Je vocht zo hard, je wilde nog niet gaan, je wilde blijven waar je al die jaren stond. Ik keek je aan, de tranen braken los, terwijl ik jouw kleine lijfje omsloot. En toen, ondanks je eigen strijd en pijn, deed jij wat je altijd hebt gedaan. Je reikte op en likte zacht mijn tranen weg, om te zorgen dat mijn verdriet zou gaan. Twaalf jaar en acht maanden lang zorgde jij voor mij, en zelfs aan het einde bleef je die trouwe vriend. Die laatste kus, zo teder en zo puur, is een herinnering die ik voor altijd in mijn hart sluit.

  Tot de laatste adem  Je wilde niet dood, je vocht voor je leven, je wilde me nog zoveel liefde geven. Toen ik instortte en mijn tranen vrijliet, troostte jij mij in mijn diepste verdriet. Met je kleine tong likte je mijn wangen droog, voordat je ziel naar de sterren omhoogvloog. Zelfs in je laatste strijd dacht je aan mij, voor altijd mijn held, heel dichtbij.

  De liefde in jouw laatste kus Ik huilde om het naderende afscheid, mijn hart brak open, het deed zo’n pijn. Jij wilde niet weg, je hield je dapper vast, je wilde gewoon nog heel even bij me zijn. Je voelde mijn intens grote verdriet, en met de allerlaatste kracht die je bezat, likte je de tranen van mijn gezicht, mijn allerliefste, trouwste schat. Het was jouw manier om te zeggen: "Ik hou van jou, wees maar niet bang, het is goed zo." Die laatste kus droogt mijn tranen nu niet meer, maar herinnert me eraan hoeveel liefde ik van je kreeg.

  Soms vraag ik me af... Wat is het toch met een hond? Waarom breekt ons hart zo diep wanneer een hond afscheid moet nemen? Waarom laat dat gemis een leegte achter die met niets te vergelijken lijkt? Misschien omdat een hond nooit van je hield om wat je had, maar om wie je was. Hij kende je stiltes. Hij voelde je verdriet nog voor je zelf woorden vond. Hij bleef naast je zitten op dagen waarop de wereld te zwaar aanvoelde. Niet om iets op te lossen, maar gewoon... om er te zijn. Een hond kent geen oordeel. Hij bewaart geen wrok. Hij vraagt zo weinig, maar geeft alles wat hij heeft. In zijn trouwe ogen schuilt een eerlijkheid die zeldzaam is. Een liefde die geen voorwaarden kent. Een vriendschap die je hart raakt op een plek waar woorden niet meer nodig zijn. Misschien is dat wel de reden waarom hun afscheid zo'n pijn doet. Ze leren ons genieten van kleine momenten. Ze begroeten elke nieuwe dag met enthousiasme. Ze herinneren ons eraan dat liefde vaak in de eenvoudigste dingen zit: ...