My Life , My Blog

Als een eeuwige thalassofoob (bang voor de diepblauwe zee), presenteerde  Siren  me een angstaanjagend landschap van wezens uit onbekende omgevingen, wiens instincten meer gevreesd moeten worden dan de Grote Witte.  Echter, deze zelfde huiveringwekkende voorbodes van de dood stellen het publiek in staat zich op menselijk niveau met hen in te leven.  Ik heb veel respect voor Sibongile Mllambo en Eline Powell, die Donna en Ryn respectvol spelen.  Ze doen opmerkelijk werk door het 'buitenaardse' van hun soort uit te beelden.  Personages demonstreren die zowel naïef als roofzuchtig zijn vanwege hun positie in de hiërarchie van de natuur, getuigt van hun vaardigheden als actrices.  Maar wat dit seizoen een snelle binge-sessie waard maakt, is hoe dicht het verhaal bij het verstoren komt. Siren  volgt mariene biologen Maddie Bishop (Fola Evans-Akingbola) en Ben Pownall (Alex Roe) terwijl ze ontdekken dat hun stad een intiem gruwelijke band heeft met echt...

Vraag de engelen om je geest en lichaam te zuiveren van pijn uit het verleden in ruil voor rust. Deze kaart betekent dat de engelen je proberen te helpen elke woede te genezen die verband houdt met je ervaringen uit het verleden en misschien zelfs relaties daarmee. Deze oude woede dient je niet om je aan vast te houden, maar fungeert in plaats daarvan als een barrière om te voorkomen dat je je verlangens aantrekt. Deze kaart bevat een belangrijke boodschap en je bereidheid om eerst jezelf te vergeven, dan anderen. Het enige wat je hoeft te doen is gewoon de engelen toestaan ​​je te helpen elk giftig gif van onvergeeflijkheid uit je hart en geest te verwijderen, en daarmee ruil je pijn in voor vrede. De voordelen hiervan voor jezelf zijn groot, ze zijn meer gemoedsrust, hernieuwde energie en het vermogen om je beter te concentreren.

  Toen Melita's harteloze stiefmoeder haar als gouvernante naar Martinique stuurde, was ze bang voor het buitenland en voor haar nieuwe werkgever, de graaf van Vesonne. Maar niets was zoals ze had verwacht. Ondanks de schoonheid van het eiland loerde het gevaar overal. En de graaf - was hij niet gevaarlijker voor haar dan iets anders?

  ZEVEN STAPPEN OM TE STROMEN.... 1. Impermanentie. Onthoud altijd dat er niets absoluut is, alles verandert, alles beweegt, alles evolueert, alles gaat voorbij. 2. Leer je eigen weg. Laat nooit pijn, verdriet, eenzaamheid, haat, jaloezie, wrok, wrok, en alles wat de glans uit je ogen kan stelen, de kracht die in je bestaat verzwakken. 3. Vat niets persoonlijk op. Als je voelt dat je boos begint te worden, haal dan diep adem, meerdere keren. Neem controle over je emoties, je gedachten, je reacties. Onthoud dat anderen altijd dingen doen. Jij beslist of ze jou raken of niet. 4. Hier en nu. Wanneer we niet langer in staat zijn om een situatie te veranderen, staan we voor de uitdaging om onszelf te veranderen. 5. Doorzettingsvermogen, compassie en geduld. Geef nooit op. Wie leerde fietsen is eens gevallen en heeft het niet opnieuw geprobeerd, vandaag weten ze niet meer hoe ze moeten fietsen. Hoe vaak je ook valt, het belangrijkste is om altijd de moed te hebben om door te gaan! 6. Sch...

  Er zit een uniek soort pijn in een afscheid dat nooit gesproken wordt. Het is niet het afscheid zelf dat blijft hangen, maar de stilte die volgt - de vragen die onbeantwoord blijven, de momenten die onopgelost zijn. Dit afscheid, doordrenkt in dubbelzinnigheid, laat ons hangen in een waas van emoties, gevangen tussen wat was en wat had kunnen zijn. Het ontbreken van uitleg wordt zijn eigen pijn, een onzichtbaar gewicht dat ons volgt. Toch schuilt in dit ongemak een uitnodiging - niet alleen om te rouwen, maar om te groeien. Het leven geeft ons zelden de afsluiting waar we naar verlangen. Het menselijk hart verlangt naar zekerheid, naar nette conclusies waardoor we zonder aarzeling verder kunnen. We zoeken redenen, hopen dat duidelijkheid de pijn op een of andere manier verzacht. Maar wanneer iemand weggaat zonder uitleg, wordt het verhaal open gelaten en de geest raast om de leegte te vullen. We spelen gesprekken opnieuw af, bekijken herinneringen opnieuw en stellen onszelf einde...

  Wat is de kracht van de kleur paars ? De kleur paars staat voor het  vertrouwen op je eigen gevoel  ! Deze kleur helpt je verbinden met je intuïtie, en geeft creatieve inspiratie. De paarse kleur is ook verbonden aan spiritualiteit, meditaties en stilte. Je ziet deze kleur dan ook vaak gebruikt bij yoga en meditatie-centra’s en ook in de kerk. Paars is ook een sensitieve kleur, het helpt je om je zintuigen open te zetten en echt te ervaren en te voelen. WAT IS JOUW RELATIE TOT DE KLEUR PAARS ? Kan jij genieten van de kleur paars en wordt je er blij van ? Of is het niet jouw kleur of heb je er zelfs een afkeer voor ?? Als er te veel paars is, dan kan het zijn dat je te veel gaat dagdromen en in je eigen wereldje zit, afgesloten van de rest. Het kan zelfs tot depressie leiden.. Als er te weinig paars is in je leven, dan kan het zijn dat je geen inspiratie voelt. Dat je alleen bezig ben met het hier & nu en geen plannen maakt voor de toekomst. WELKE TINT PAARS PAST BIJ...

Van oudsher heeft de mens de behoefte gehad om een systeem te vinden in de wisseling van de jaargetijden. Met name na de opkomst van de landbouw was het essentieel om te weten in welke periode van het jaar men leefde, zodat men wist wanneer men moest zaaien en oogsten. In de loop der tijd hebben verschillende beschavingen daarom hun eigen kalenders en jaartellingen opgesteld. De Babylonische kalender ontstond al ruim 2000 jaar voor Christus. De Babylonische kalender ontstond vermoedelijk rond 2000 voor Christus en was gebaseerd op de oude Soemerische kalender. Ieder jaar bestond uit twaalf maanden en elke nieuwe maand begon met de komst van een nieuwe maan. Aanvankelijk was de kalender volledig gebaseerd op de observatie van de maan, maar na verloop van tijd realiseerden de Babyloniërs zich dat hun kalender achter begon te lopen op de zonnewende. Om dit te corrigeren introduceerden zij rond 500 voor Christus een dertiende maand genaamd ‘adaru 2’. Het Babylonische jaar begon in de lente...

Deze avond is vol magie. Een warme, zachte stilte. Alleen jouw gezang vult de lucht, vrije, feestelijke nachtegaal, vervult mijn wezen, en reikt verder dan de ogen kunnen zien, tot aan de andere kant van de tijd, die een gedachte kan omvatten. Gelach en muziek klinken van daar, stemmen en geuren in de verte, die mijn hart reeds verloren waande. Vertrouwen In het donker ontwaken onze angsten en al onze onzekerheden, als dingen die rechtstreeks uit de diepte der zeer opduiken, waar ze net zo lang door een touw werden tegengehouden, totdat het touw brak. Zo ontstaat vaak de illusie dat men de duisternis heeft overwonnen, omdat we in een opwelling van moed zo dapper kunnen zijn. Als je de duisternis bestrijdt, zul je je grenzen nooit overwinnen. Probeer liever in de duisternis een noodzakelijke metgezel van je groei te zien. De duisternis is de zuster van het licht. Ze brengt je naar de zon van de geest. Als je vertrouwen in haar hebt en haar niet als vijand ziet, zal ze je tot aan de uite...

  “The Last Honest Hours” (a poem about dying of old age) They say it’s a gentle way to go— to slip out slowly, with the years tucked around you like a blanket. But no one tells you how loud the silence becomes when your body quits before your mind. How your thoughts start pacing like ghosts through all the doors you never opened. Did I waste my life? Did I miss the point? Was I too proud to say what mattered while there was still time? I think of the people I loved from a distance because I didn’t know how to be close. The words I swallowed because I was afraid to be wrong. The time I traded for things that broke or never loved me back. What does it all mean when the mirror stops recognizing you, when the memories come faster than your breath? I see them— my children’s faces when they were small, the morning light on the kitchen floor, the hand I should’ve held tighter. It all comes rushing back like a tide I can’t stop. Why didn’t I sit longer in the moments that begged me to sta...

  In the economic collapse that follows the Napoleonic Wars, retired Ambassador, Sir Horace Lambourn, and his family are all but bankrupt and cannot meet their ever mounting bills.  Suddenly, though, a last minute rescue appears in the form of the request for the hand in marriage of Sir Horace’s beautiful daughter, Camilla, from none other than His Serene Highness the Prince of Meldenstein. Sir Horace is cock-a-hoop, especially when he learns of the very generous Marriage Settlement on offer, which will solve all his financial problems for the rest of his life.But understandably Camilla is afraid and appalled at the prospect of marrying a man she has never met. She has lived a quiet and sheltered life in the country with her parents and has no knowledge of the wicked scheming ways of the world outsideEscorted by the dashing Captain Hugo Cheverly and her chaperone, an elderly Baroness from Meldenstein, Camilla sets out on a daunting journey by coach across Europe to meet her my...

  Dagelijkse tips over het leven aan mijn medemens! 1) Hoe minder je spreekt & verschijnt, hoe meer je woorden & aanwezigheid ertoe zullen doen. 2) Vat niet alles persoonlijk op.. niet iedereen denkt zoveel aan je als aan jezelf. 3) Wanneer je je focust op problemen, zul je meer problemen hebben. Wanneer je je focust op mogelijkheden.. je krijgt meer kansen 4) Het maakt niet uit hoeveel pijn het nu doet, op een dag zul je terugkijken op je strijd en je realiseren dat het je leven ten goede heeft veranderd. 5) Er is altijd een reden waarom je mensen ontmoet.. Of zij zullen je leven veranderen of jij zult dat van hen veranderen. 6) Wees nooit bang om iets nieuws te proberen want het antwoord op je grootste uitdaging is misschien aan de andere kant slapen. 7) Soms zul je nooit de waarde van een moment kennen totdat het een herinnering wordt. Als je eenmaal kennis hebt van de dingen waar je dankbaar voor bent.. je begint de dingen uit het oog te verliezen die je mist. 9) Als je...

Een nieuw begin Als spiritueel wezen hebt u onbeperkte macht tot uw beschikking. Deze kaart vertegenwoordigt innerlijke kracht, wilskracht, moed, compassie, gulheid en liefde. Deze prachtige eigenschappen kunnen u ieder moment helpen bij het omgaan met een negatieve situatie waar u voor staat of de vele negatieve dingen die uw leven omgeven. Neem de nodige tijd om dergelijke problemen op te lossen. Macht vertegenwoordigt meer dan fysieke, externe kracht; hij kan ook emotioneel, mentaal en spiritueel tot uiting komen. Als uw lichaam, geest en ziel in balans zijn - en de kracht van de geest is aanwezig - dan zal alles worden overwonnen en een positief resultaat worden bereikt. Macht en kracht kunnen zo worden ontwikkeld dat ze in harmonie samenwerken in iedere situatie. Ieder obstakel, iedere fout helpt om uw kennis en begrip van de wereld om u heen te vergroten. Als u een fout maakt is dat een kans om even te stoppen, te luisteren en uzelf te vragen: Wat moet ik hiervan leren en hoe kan...

Archie wordt beschuldigd van moord door een listige streek van Hiram Lodge. Die misdaad zou hij zogenaamd gepleegd hebben in het bos waar hij verbleef met Veronica, maar Hiram Lodge’s zijn assistent had het gedaan. Aangezien de jury totaal verdeeld is, zou de rechter de zaak hebben heropend. Archie tekent echter een schikkingsovereenkomst met de aanklager, zodat hij en zijn familie en vrienden niet langer het hele proces hoeven te doorstaan. Hij wordt naar de jeugdgevangenis van Hiram Lodge gestuurd. Deze gevangenis blijkt een illegale vechtclub te zijn. Archie ontsnapt dankzij zijn vrienden en moet Riverdale een tijdje verlaten om onder te duiken. Hij is dan samen met Jughead en zijn op de vlucht van Hiram Lodge Het spel "Griffins & Gargoyles" verschijnt in Riverdale, dat angst en terreur veroorzaakt in de stad. De middernachtclub, die jaren geleden is opgericht door de ouders van de hoofdpersonen, maakt zich zorgen over hun kinderen. Betty wordt naar de zusters der stil...

  “Looking Back” (a poem from a grandparent’s heart) I blinked— and the house got quiet. The toys were gone, the voices faded, and the walls held memories like photographs I never took. I still remember the days when little feet ran wild through my kitchen, leaving behind crumbs and laughter and a mess I miss more than I ever thought I would. I wasn’t always this gray, this slow, this tender. I used to carry babies on my hip and groceries in the other hand— I used to be needed in a thousand little ways. And oh, how I used to rush. Rush the bath times, rush the bedtimes, rush through stories that deserved to be savored. But I was tired. And young. And thought I had forever. Now I sit on the porch and watch the breeze like it’s telling me something sacred. I hum lullabies to no one in particular, and I pray that the love I gave was enough to be remembered. Because when the days are long and the phone doesn’t ring, I go back in my mind— to the tiny hands, the sticky kisses, the chaos ...