Tikje Anders - My Life, My Blog

  Iedere ziel die je in je leven liefhebt, laat iets van zichzelf achter in jouw hart. Ze leren je dingen waarvan je nooit wist dat je ze nodig had… hoe je rust vindt in kleine momenten, hoe liefde stil aanwezig kan zijn, en hoe onvoorwaardelijke trouw voelt. Bij hen draait liefde niet om woorden of verwachtingen. Maar om er gewoon te zijn, dag na dag, in stilte, in nabijheid, in vertrouwen. En wanneer ze er niet meer zijn, verdwijnt hun liefde niet. Ze blijft verder leven in de manier waarop jij troost zoekt, in hoe je met verlies omgaat, en in hoe jouw hart, ondanks alles, toch opnieuw durft lief te hebben. Je draagt hen mee in herinneringen die zacht blijven fluisteren, in momenten waarop je hen plots mist, en in de warmte die ze ooit achterlieten. Ze worden deel van je ziel. Verweven in wie je bent, in hoe je liefhebt, en in hoe je verder leeft. Want echte liefde verdwijnt niet met afscheid. Ze blijft bestaan… stil, zacht en voor altijd dichtbij. — geïnspireerd op de woorden va...

  Jouw laatste troost Je vocht zo hard, je wilde nog niet gaan, je wilde blijven waar je al die jaren stond. Ik keek je aan, de tranen braken los, terwijl ik jouw kleine lijfje omsloot. En toen, ondanks je eigen strijd en pijn, deed jij wat je altijd hebt gedaan. Je reikte op en likte zacht mijn tranen weg, om te zorgen dat mijn verdriet zou gaan. Twaalf jaar en acht maanden lang zorgde jij voor mij, en zelfs aan het einde bleef je die trouwe vriend. Die laatste kus, zo teder en zo puur, is een herinnering die ik voor altijd in mijn hart sluit.

  Als twee grote ogen je vragen, help me, want ik voel me niet zo fijn, Mag je dan, terwijl jezelf voelt 'dit is het einde' egoïstisch zijn? Als je van de arts hoort, dit komt nooit meer goed, mag je dan, omdat je hem niet wilt missen, egoïstisch zijn... Als twee lieve bruine ogen zich sluiten gaan...voorgoed.. en je zonder hem naar huis toe moet; met de riem in je handen en een hart vol pijn, dan probeer je jezelf te overtuigen, dit is het beste, ik mocht niet egoïstisch zijn... Vele jaren was je bij ons, elke dag was een feest.. en al die fijne jaren is hijzelf niet één keer egoistisch geweest.... Rust zacht lieverd..."  

  Soms stopt rouw niet… ze blijft vastzitten.... Sommige mensen blijven niet alleen verdrietig na het verlies van hun dier. Ze blijven vastzitten in het moment van afscheid. De beelden blijven terugkomen. De schuldgevoelens verdwijnen niet. De pijn voelt alsof het gisteren gebeurd is. Wanneer rouw niet meer kan bewegen en als het ware bevroren blijft in de tijd, spreken we soms van vastgelopen of gecompliceerde rouw. In de psychologie wordt dit ook wel Persisterende Complexe Rouwstoornis (PCRS) genoemd. Dit betekent niet dat iemand “verkeerd” rouwt. Het betekent vaak dat het verlies zo ingrijpend was, dat het moeilijk wordt om het verdriet een plaats te geven. Waarom dit bij het verlies van een huisdier vaak gebeurt Het verlies van een dier wordt door de buitenwereld nog te vaak onderschat. Misschien heb je wel eens gehoord: “Het was toch maar een hond.” “Je kan toch gewoon een andere nemen?” Daardoor voelen veel mensen zich alleen met hun verdriet. Er is meestal geen rouwverlof, g...

  Mijn liefste, Als je deze brief leest, hoop ik dat je even de tijd neemt om hem in alle rust te lezen. Je vindt het misschien niet makkelijk om mijn woorden te begrijpen, maar ze komen uit het diepste van mijn hart en zijn gevuld met gedachten die ik je verlangde over te brengen. Ik ben inmiddels heel oud geworden en de jaren hebben veel sporen op mij achtergelaten. Mijn stappen zijn langzamer geworden en mijn zicht is niet meer zo helder als vroeger. Maar in deze tekenen van mijn leeftijd is er wijsheid die ik op je hart wil leggen. Wijsheid die alleen kon komen uit tijd en liefde die we met elkaar deelden. We hebben zoveel prachtige jaren samen gedeeld. Elk van deze jaren was een schat die ik meer koesterde dan woorden ooit kunnen beschrijven. Je gaf me een leven dat rijk was aan liefde en zorgzaam – en dat was het grootste geschenk van allemaal. Je hebt me een ongelooflijke wereld laten zien, niet alleen gecreëerd door de plaatsen die we bezochten, maar ook door de kleine mome...

  Het spijt me dat ik je niet kon blijven houden, hoe hard ik ook bleef vechten om je hier te houden bij mij. De duisternis kwam sneller dan mijn hoop kon volgen, en ik bleef zoeken naar een sprankeltje licht dat je terug naar mij zou brengen. Als ik kon, zou ik duizend morgenden opgeven om die ene dag opnieuw te mogen beleven. Om nog één keer meer tijd te krijgen. Nog één keer jouw aanwezigheid te voelen. Maar tijd is soms genadeloos. Ze neemt wat we liefhebben, zonder te vragen of we er klaar voor zijn. Je gleed stilletjes uit mijn armen, zoals zand dat je niet kunt tegenhouden, hoe stevig je het ook probeert vast te houden. Nu blijft de stilte achter. En een gemis dat ik niet altijd onder woorden krijg. Maar één ding weet ik zeker: als liefde genoeg was geweest om je te redden, dan was je nooit weggegaan. Dus draag ik jou nu verder mee, in elke herinnering, in elke traan, in alle liefde die nooit zal verdwijnen. Voor altijd in mijn hart.

  Omgaan met flashbacks na het verlies van je huisdier   Het plots en onverwacht verliezen van je dier kan je wereld volledig doen kantelen. Zeker wanneer het gebeurt in traumatische omstandigheden – een aanrijding, een aanval, een ongeval dat je nooit had zien aankomen. Sommige baasjes blijven daarna niet alleen achter met verdriet… maar ook met beelden die zich blijven herhalen. Flashbacks. Indringende gedachten. Nachtmerries. Dat ene moment dat zich telkens opnieuw afspeelt in je hoofd. Het kan voelen alsof je lichaam het verlies telkens opnieuw beleeft. Alsof je zenuwstelsel nog steeds in alarmstand staat. Dat is niet “overdrijven”. Dat is geen zwakte. Dat is trauma. En wat het vaak nog zwaarder maakt: de buitenwereld begrijpt het niet altijd. “Het was toch maar een dier…” Maar wij weten beter. De band met je huisdier is puur, veilig en onvoorwaardelijk. Wanneer die band abrupt wordt doorgesneden, kan dat diepe sporen nalaten. Weet dit alsjeblieft:  Flashbacks beteken...

  Soms denken we dat wij zelf onze honden kiezen… maar wie een hond écht in zijn hart draagt, weet dat het vaak andersom is. Sommige honden komen op ons pad precies wanneer we hen het meest nodig hebben. Alsof een pootje van boven zachtjes wordt doorgestuurd.  Misschien is de hond die nu naast je ligt wel een klein geschenk van degene die je eerder moest laten gaan. Niet om de leegte te vullen ... want niemand kan hen vervangen ... maar om opnieuw liefde, troost en licht in je hart te brengen. Soms voelt het bijna alsof ze fluisteren: “Ga mijn mens zoeken… ze hebben je nu nodig.” Misschien worden sommige honden wel écht naar ons gestuurd… door een vriend dat ons nog steeds liefheeft.