Tikje Anders - My Life, My Blog

  Vandaag is het "Rainbow Bridge Remembrance Day " Het is een speciale dag die elk jaar op 28 augustus wordt gehouden om overleden huisdieren te herdenken. Het is een gelegenheid voor mensen over de hele wereld om stil te staan bij de liefde en vreugde die hun huisdieren in hun leven hebben gebracht en om hun nagedachtenis levend te houden. De dag is bedacht door auteur en blogger Deborah Barnes, wiens kat, meneer Jazz, overleed op 28 augustus 2013. Geïnspireerd door haar eigen ervaring met rouwverwerking na het verlies van een huisdier, richtte ze Rainbow Bridge Remembrance Day op in 2015, zodat mensen een speciale dag hadden om samen te komen en hun verhalen en herinneringen te delen. De naam van de dag is afgeleid van de legende van de "Rainbow Bridge". Dit is een ontroerend gedicht over een mythische plek waar huisdieren na hun dood naartoe gaan. Volgens het gedicht wachten de dieren daar, gezond en vol energie, tot ze uiteindelijk herenigd worden met hun baasj...

  Een onuitwisbare leegte  Je bent overal en nergens, zo voelt het vandaag, op elke herinnering rust een loodzware vraag. Hoe moet ik nu verder zonder jouw getrippel om mij heen? Met jouw vertrek voel ik me zo intens alleen. Ik mis je snoetje, je eigenwijze karakter, je kracht, en de warmte die je twaalf jaar lang in mijn leven bracht. De urn staat in de kamer, een baken in de kou, maar het gemis blijft schreeuwen om hoeveel ik van je hou.

  De sporen van jouw aanwezigheid Overal in huis zie ik nog jouw sporen staan, de herinnering aan hoe we samen door het leven zijn gegaan. Jouw mandje is leeg, je riempje hangt stil, en de kou die hier achterblijft is ijzig en kil. Ik mis hoe je warm tegen mij aan kwam liggen, hoe je met die grote ogen al mijn zorgen kon sussen. Zelfs toen je niet wilde gaan en mijn tranen weglikte, toonde je de moed die mij nu nog steeds aangrijpt. Dit gemis is zo groot omdat de liefde gigantisch was, een band die niet verdwijnt met het vullen van de as. Ik mis je, mijn dappere man, in alles wat ik doe.

  De leegte van de routine Ik loop door het huis en ik zoek naar jouw blik, maar de enige die hier ademt, dat ben ik. Ik mis het geluid van je nageltjes op het hout, het besef dat er niemand meer op mijn thuiskomst wacht. Twaalf jaar en acht maanden was jij er altijd, en nu ben ik die vertrouwde aanwezigheid kwijt. Bij elke stap die ik zet, voel ik de pijn, van de plek waar jij nu zo vreselijk hard hoort te zijn. Ik mis je als ik opsta, ik mis je in de nacht, ik mis de onvoorwaardelijke liefde die jij bracht. Het gemis is een schaduw die niet van mij wijkt, omdat mijn hart nog steeds naar jouw kleine lijfje reikt.

  Een baken van rust  Hier in deze urn rust je kleine, dappere lijf, maar jouw grote ziel blijft voor altijd bij mij. Je bent terug op de plek waar je hoort, waar geen pijn of strijd jouw rust nog verstoort. Ik brand een kaarsje bij jouw mooie, eigen plek, en voel weer de warmte van die allerlaatste kus.

  𝕍𝕖𝕣𝕕𝕣𝕚𝕖𝕥.... Een gat dat door de stof van je wezen gescheurd is. Het gaatje geneest uiteindelijk langs de gekartelde randen die overblijven. Het kan zelfs krimpen in grootte. Maar dat gat zal er altijd zijn. Een stukje van jou ontbreekt altijd. Want waar diep verdriet is, was grote liefde. Schaam je niet voor je verdriet. Beoordeel het niet. Onderdruk het niet. Haast het niet. Eerder, erken het. Leun erin. Luister er maar naar. Voel het. Ga erbij zitten. Ga zitten met de pijn. En denk aan de liefde. Hier zal de genezing beginnen. @ Beeld heet, 'Mélancolie'. In de volksmond ook wel 'Emptiness' genoemd. Dit bronzen beeld is gemaakt door Albert György en staat in Genève, aan de Quai du Mont Blanc langs de oever van het meer.  

  Jouw tastbare plekje Je bent nu gevangen in dit mooie, kleine beeld, de herinnering aan de jaren die we hebben gedeeld. Geen deken meer waar je diep onder kruipt, geen zacht getrippel dat door de kamer sluipt. Maar als ik naar je urn kijk en een traan laat gaan, denk ik aan hoe jij de allerlaatste keer bent opgestaan. Om mijn verdriet te troosten, zo dapper en intens, jij was zoveel meer dan een huisdier, mijn mooiste wens. In dit tastbare monumentje bewaar ik jouw bestaan, ik zal je hier koesteren en nooit meer laten gaan.

  Jouw laatste troost Je vocht zo hard, je wilde nog niet gaan, je wilde blijven waar je al die jaren stond. Ik keek je aan, de tranen braken los, terwijl ik jouw kleine lijfje omsloot. En toen, ondanks je eigen strijd en pijn, deed jij wat je altijd hebt gedaan. Je reikte op en likte zacht mijn tranen weg, om te zorgen dat mijn verdriet zou gaan. Twaalf jaar en acht maanden lang zorgde jij voor mij, en zelfs aan het einde bleef je die trouwe vriend. Die laatste kus, zo teder en zo puur, is een herinnering die ik voor altijd in mijn hart sluit.

  Tot de laatste adem  Je wilde niet dood, je vocht voor je leven, je wilde me nog zoveel liefde geven. Toen ik instortte en mijn tranen vrijliet, troostte jij mij in mijn diepste verdriet. Met je kleine tong likte je mijn wangen droog, voordat je ziel naar de sterren omhoogvloog. Zelfs in je laatste strijd dacht je aan mij, voor altijd mijn held, heel dichtbij.

  De liefde in jouw laatste kus Ik huilde om het naderende afscheid, mijn hart brak open, het deed zo’n pijn. Jij wilde niet weg, je hield je dapper vast, je wilde gewoon nog heel even bij me zijn. Je voelde mijn intens grote verdriet, en met de allerlaatste kracht die je bezat, likte je de tranen van mijn gezicht, mijn allerliefste, trouwste schat. Het was jouw manier om te zeggen: "Ik hou van jou, wees maar niet bang, het is goed zo." Die laatste kus droogt mijn tranen nu niet meer, maar herinnert me eraan hoeveel liefde ik van je kreeg.

  Soms vraag ik me af... Wat is het toch met een hond? Waarom breekt ons hart zo diep wanneer een hond afscheid moet nemen? Waarom laat dat gemis een leegte achter die met niets te vergelijken lijkt? Misschien omdat een hond nooit van je hield om wat je had, maar om wie je was. Hij kende je stiltes. Hij voelde je verdriet nog voor je zelf woorden vond. Hij bleef naast je zitten op dagen waarop de wereld te zwaar aanvoelde. Niet om iets op te lossen, maar gewoon... om er te zijn. Een hond kent geen oordeel. Hij bewaart geen wrok. Hij vraagt zo weinig, maar geeft alles wat hij heeft. In zijn trouwe ogen schuilt een eerlijkheid die zeldzaam is. Een liefde die geen voorwaarden kent. Een vriendschap die je hart raakt op een plek waar woorden niet meer nodig zijn. Misschien is dat wel de reden waarom hun afscheid zo'n pijn doet. Ze leren ons genieten van kleine momenten. Ze begroeten elke nieuwe dag met enthousiasme. Ze herinneren ons eraan dat liefde vaak in de eenvoudigste dingen zit: ...

  Jij was niet zomaar een deel van mijn leven. Jij wás mijn leven. Mijn ochtenden begonnen met het geluid van jouw pootjes in huis. Mijn avonden eindigden met jouw warme lichaam dicht bij mij, jouw rustige ademhaling die me telkens weer liet voelen dat, wat de dag ook van me had gevraagd... ik thuis was. Jij was er tijdens al die gewone momenten die niemand anders ooit zag. De koffie in de vroege ochtend. De autoritten zonder echte bestemming. De slapeloze nachten waarin ik alleen maar mijn hand naar beneden hoefde te brengen om jouw zachte vacht te voelen. Je volgde me van kamer naar kamer, alsof dicht bij mij zijn het enige was wat je ooit wilde. En pas toen het stil werd in huis, besefte ik hoe kostbaar dat was. Nu voelt mijn leven verdeeld in twee delen. Het leven mét jou... En het leven zonder jou. Sommige dagen lijk ik het goed te doen. Ik antwoord op vragen. Ik glimlach. Ik maak plannen. Maar diep vanbinnen luister ik nog altijd naar het geluid van jouw pootjes op de vloer. ...

  Mijn kleine schaduw Waar ik ook liep, daar liep hij ook, mijn trouwe schaduw op vier kleine pootjes. Op de bank, in de keuken, dicht tegen me aan, we deelden samen de mooiste cadeautjes. Hij hield de wacht met een dapper hart, geen indringer kwam ongemerkt voorbij. Zo klein als hij was, zo groot was zijn moed, hij leefde puur voor het beschermen van mij. Nu loop ik alleen door de lege kamers, en mis ik het geluid van zijn nageltjes zo erg. Maar de liefde die hij achterliet in dit huis, is groter dan de allerhoogste berg.