Tikje Anders - My Life, My Blog

  Een onbekend virus verandert Moskou in een stad van de doden. Er is geen elektriciteit, geld is waardeloos geworden en degenen die nog niet besmet zijn, vechten wanhopig voor voedsel en brandstof. Het hoofdpersonage, Sergei, woont buiten de stad met de vrouw van wie hij houdt en haar autistische zoon. Het is daar nog steeds veilig. Ondanks dat haast hij zich naar Moskou om zijn ex-vrouw en hun zoon te redden, hoewel zij Sergei haat. Deze mensen, die nooit hadden gedacht dat ze ooit weer onder hetzelfde dak zouden zijn, moeten het verleden achter zich laten en op een lange, gevaarlijke reis naar het noorden gaan om een ​​afgelegen jachthuis op een onbewoond eiland te vinden. The Outbreak is een familiedrama te midden van een wereldwijde ramp. Het is een van de eerste post-apocalyptische tv-shows in Rusland en is gebaseerd op het bestverkochte boek Vongozero, dat werd geschreven door Yana Vagner en vertaald in elf talen. Een van de rollen wordt vertolkt door Maryana Spivak (hoofdro...

  There’s something about saying their name… that brings them a little closer. Even now. Even after everything. Because silence can feel too heavy sometimes. Like it’s holding too much… like it’s keeping all the love locked inside with nowhere to go. But their name… their name opens something. I still whisper yours. Not loudly. Not for anyone else to hear. Just softly… like I’m trying not to break the moment. And every time I do… it feels like you’re right there again. Not fully. Not the way I want. But close enough that my heart recognizes you. Your name isn’t just a word. It’s every memory. Every moment. Every piece of love that never learned how to end. It carries the way you looked at me… the way you stayed close… the way you made everything feel okay without ever trying. That’s what lives inside it. And maybe that’s why it matters so much to keep saying it. Because as long as I do… you’re not just a memory. You’re still part of this world. Still moving through it… in quiet way...

  Er zijn periodes in je leven die je liever zou vergeten, momenten waarop je jezelf niet herkende, keuzes waar je nu anders over denkt. En toch zijn dat precies de momenten die je hebben gemaakt tot wie je nu bent. Je hoeft je verleden niet mooier te maken dan het was en je hoeft het ook niet te verstoppen om verder te kunnen. Je mag trots zijn op de weg die je hebt bewandeld, ook als die weg rommelig was, ook als je fouten hebt gemaakt waar je achteraf spijt van hebt of als je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt. Wat jij hebt meegemaakt, heeft je geleerd hoe je jezelf weer overeind trekt wanneer niemand komt helpen. Dat is geen zwakte, dat is een vaardigheid die je jezelf hebt aangeleerd op de moeilijkste momenten. En die vaardigheid raak je nooit meer kwijt. Dus als je het gevoel hebt dat je verleden je nog steeds achtervolgt, onthoud dan dit: het achtervolgt je niet, het draagt je.

  (...) Maar hier sta ik voor de spiegel en zie ik de sporen die het jaar op mijn gezicht heeft achtergelaten. De ogen werden stijver en rustelozer, de mond werd overtuigder en moediger, de rimpel op de neusbrug zal de rest van mijn leven blijven bestaan, net als mijn herinneringen. — Michail Boelgakov, in het boek “Aantekeningen van een jonge dokter: het ontbrekende oog”. (Ed. 34; 1e editie [2020]). Obra: “La toilette”, 1919 - Armand Rassenfosse.

  (...) De ontmoeting van twee persoonlijkheden is als het mengsel van twee verschillende chemische stoffen: in het geval van een reactie worden beide getransformeerd. — Carl G. Jung, in het boek "De praktijk van psychotherapie: bijdragen aan het probleem van psychotherapie en de psychologie van overdracht / V. De problemen van de moderne psychotherapie. (Editora Vozes. Trans. Maria Luiza Appy; 1e editie [2013] ). Obra de Alexandra Gittsigrat.

Soms heb je het gevoel dat je niet meer thuishoort in het gezelschap van sommige personen. Terwijl je er in het verleden zo goed mee kon opschieten lijkt het nu op de ene of andere manier niet meer te klikken. Dit heeft te maken met de enorme groei die je de laatste tijd gemaakt hebt. Jij bent enorm gegroeid als persoon en jij weet nu ook perfect wat je dient en wat niet meer. Soms kan het pijnlijk zijn om die mensen achter te laten. Maar het helpt je dan weer om een enorme groei te maken. De welstand kaart ligt hier en heeft normaal betrekking op geld en financiën maar ik heb het gevoel dat het in deze legging gaat over innerlijke rijkdom. Door ruimte te maken in je energie en plaats te maken voor een nieuwe soultribe ga je je innerlijk nog meer verrijken. Want jullie kunnen op een heel ander niveau communiceren en begrijpen elkaar ook beter dan iemand anders ooit zal kunnen doen. Heb jij gemerkt dat je vriendengroep de laatste tijd een transformatie ondergaan heeft? Afscheid moeten n...

  In 1348, als de Zwarte Dood hard toeslaat in de stad Florence, wordt een handvol edelen uitgenodigd om zich met hun dienaren terug te trekken in een grote villa op het Italiaanse platteland en de pest uit te zitten met een luxe vakantie. Maar naarmate de sociale regels dunner worden, ontaardt wat begint als een wijndoorweekte seksscène in de heuvels van Toscane in een totale strijd om te overleven. De korteverhalencyclus waarop deze serie is gebaseerd (ook wel De Decameron genoemd) werd oorspronkelijk geschreven door de Toscaanse geleerde en dichter Boccaccio halverwege de 14e eeuw (waarschijnlijk tussen 1348 en 1353) en wordt beschouwd als een fundamenteel stuk Italiaanse en westerse literatuur. De serie speelt zich af in de tijd van een massale pest (de builenpest / "Zwarte Dood" van de jaren 1340 en '50) en het uitgangspunt van De Decameron is dat tien mensen die in een afgelegen plattelandsvilla zijn opgesloten om te ontsnappen aan de door de pest geteisterde stad, ...

  My sweet friend… as I say goodbye, I hold onto the truth that you’re never truly far from me. I imagine you now—free, whole, and light— running across the sky, leaving gentle pawprints among the stars. A quiet path I can follow with my heart, so I never feel completely lost without you. Every soft glow above feels like a reminder, every flicker like a piece of the love you gave me. And even though letting you go hurts more than words can hold, I carry you with me in everything I do. Thank you for the love you gave so freely, for the comfort you brought into my days and nights. This isn’t the end… just a space between moments, until one day, we find each other again under the same sky you now light for me. 

  Een andere Oma... Een oma om te gaan logeren en om kinderliedjes van te leren Een oma om samen ergens naar toe te gaan eentje die voor haar altijd klaar zal staan. Om haar, als het nodig is, te verzorgen dat zou ik graag willen, al is het maar één morgen Het doet mij zo ontzettend pijn dat ik DIE oma niet kan zijn. Ik hou van haar, ontzettend veel dat is mijn enige aandeel Want ik zou zo graag met ze gaan lopen, hand in hand door de bossen en over het strand. Je zult mij zo nooit leren kennen maar ik kan aan het idee niet wennen Dat ik niet zo maar naar haar toe kan gaan en ik ben juist zo blij met haar bestaan. Ik moet nu weer gaan leren om dat te accepteren. Maar ik heb enkel maar verdriet en pijn omdat ik zo graag een andere oma had willen zijn.

  (...) Wat is er niet nieuwsgierig aan het leven? We moeten het leven niet op dezelfde manier onderzoeken als een insectenverzamelaar zijn kevers beschouwt. – João Guimaraes Rosa. [Interview gegeven aan] Günter Lorenz. Dialoog met Guimarães Rosa. Italië, Genua, januari 1965. Foto: João Guimarães Rosa, op reis naar Sertão Mineiro, in 1952. [Foto: Eugênio Silva/Revista 'O Cruzeiro'].

  (...) We beginnen met het afleren hoe we van anderen moeten houden en uiteindelijk vinden we niets in onszelf dat het waard is om geliefd te worden. — Friedrich W. Nietzsche, in het boek "Morgenröte/Aurora". (Editora Escala; 1e editie [2013]). Werk: "Bekering", 1981 - Morteza Katouzian.

Tien van toverstokken Van een afstand leek de bundel van tien toverstokken niet zo groot voor de kraai. Maar toen hij eenmaal vastbesloten was de toverstokken te dragen, vroeg de kraai zich snel af of hij wel of niet de juiste keuze had gemaakt en of hij de taak nu niet meer aankan. Was de schat de moeite waard? Deze kaart is een boodschap van voorzichtigheid; u neemt een aanzienlijke verantwoordelijkheid op u die een grotere last kan blijken te zijn dan aanvankelijk werd verwacht. De Tien van Staven kunnen ook een innerlijke kracht weerspiegelen, een kracht die je zal helpen in tijden van strijd. De kraai vloog door de lucht en zag in de verte op de grond een schepel stokken mooi aan elkaar gebonden. Het bundeltje leek te wachten, in de hoop zelfs, om opgeschept te worden. Toen de vogel dichterbij kwam, stelde hij zich al de mooie dingen voor die hij met de stokken zou creëren. Met elke slag van zijn vleugels groeide de verwachting en het enthousiasme; hij kon zijn opwinding nauwelijk...

  I didn’t sit down to write this… it just… came. In the quiet. In the spaces where words usually don’t reach. Because lately… I haven’t said much. Not out loud. Not to anyone. But that doesn’t mean there’s nothing there. It just means everything stayed inside… too heavy… too full… to turn into sound. And somehow… that silence started speaking. Not in sentences at first. Not in anything clear. Just feelings… pressing gently against my chest… waiting for somewhere to go. I tried to ignore it. Told myself it would pass… that the ache would settle if I just kept moving forward. But it didn’t. It stayed. Quiet… steady… like something that refused to be forgotten. And I realized… this wasn’t something I could say out loud. Because how do you explain the kind of missing that doesn’t make noise? The kind that sits with you while everything else keeps going… like it’s the only thing that understands what’s really gone. So I stopped trying to speak it. And instead… I let it be. I let the si...