Tikje Anders - My Life, My Blog

  Niemand vertelde ons dat decennia van onvoorwaardelijke liefde, financiële opoffering en er altijd voor zijn, zonder dat erom gevraagd werd, gepaard gingen met een verrassende ontslagclausule ergens verstopt in het ouderschapscontract dat we nooit daadwerkelijk hebben ondertekend. Geen functioneringsgesprek. Geen schriftelijke waarschuwing. Geen afdeling om in beroep te gaan. Gewoon een plotselinge, eenzijdige "per direct" van iemand wiens eerste woord je vierde alsof het de maanlanding was. Blijkbaar waren al die jaren van toegewijde dienst – de nachtelijke voedingen, de schoolgelden, de noodoproepen die meteen werden beantwoord – niet genoeg om zelfs maar twee weken opzegtermijn te verdienen. En hier ben je dan – ontslagen, gereorganiseerd, stilletjes uit een functie gezet die we met hart en ziel vervulden – en toch nog steeds de meest toegewijde, liefdevolle en eerlijk gezegd ondergewaardeerde werknemer die dit gezin ooit heeft gehad. Als iemand ons nodig heeft, zijn we ...

  Weet je dat er 5 soorten liefdestaal zijn? Dit soort liefdestaal werd voor het eerst bedacht door Gary Chapman in zijn boek getiteld „The Five Love Languages: The Secret to Love That Lasts.” De vijf talen van liefde die Hij noemde, bestaan uit: 1*Dienstdaad Handelingen van dienstbaarheid zijn een soort liefdestaal waarin iemand zich geliefd voelt door de acties, hulp en steun van dierbaren. 2* Fysieke aanraking Het is een soort liefdestaal die door iemand wordt gevoeld door fysiek contact. Het affect dat hier verschijnt is niet iets negatiefs, maar eerder een uiting van genegenheid en oprechtheid die door iemand wordt gegeven. Wees dicht bij dierbaren. 3*Bevestigende woorden Mensen wiens liefdestaal Words of Affirmation is, kunnen zich erg gewaardeerd en geliefd voelen als iemand positieve woorden geeft, zoals steun, motivatie en complimenten. 4* Cadeaus ontvangen Geschenken ontvangen is een soort liefdestaal waarin iemand zich geliefd voelt door geschenken te geven. Dit cadeau h...

"Mijn moeder vertelde me, en ze moest zeker weten dat Elisabeth en Kaiser Franz Joseph eigenlijk een zeer goede relatie hadden. De huwelijk was alleen vreemd omdat de Keizerin veel rond de wereld had gereisd. Maar ze hield van de Keizer tot het einde en hij ook. Haar dood was een van de zwaarste klapen die Kaiser Franz Joseph had meegemaakt. Vooral omdat het zo onverwacht kwam." Otto von Habsburg (1912-2011) over het huwelijk van Kaiser Franz Joseph en Keizerin Elisabeth. "Jouw manier: Van meisje naar vrouw" nu bestelling: https://link.amazon/B0hcnVhao

  Hugo Claus (1929-2008) – Halloween Halloween Stil als de dood van een dode die niemand kent is het overal buiten je kamer waar je danst in je eentje als tevoren. Maar ook daar hoor ik wat je niet zegt zoals ik het wil horen. Ver van het verfomfaaid Europa waarover het heiige dodelijke daalt binnenkort staan wij naar elkaar te staren bijna dood als plastic stoelen en jij noch ik die de moord op mij of jou bekent. (Uit: Verzamelde gedichten. De Bezige Bij - Beeld: Peter Paone, Halloween painting)

  EEN NIEUW BEGIN: HET EINDE VAN CO-DEPENDENCY Je kan niemand redden. Je kan fysiek aanwezig zijn bij hen, je kan jouw veiligheid bieden, jouw rust en jouw gegrond zijn. Je kan zelfs jouw pad met hen delen en jouw kijk op zaken. Maar je kan hun pijn niet wegnemen. Je kan dat pad niet voor hen bewandelen. Je kan geen antwoorden geven die juist zijn voor hen, of antwoorden die ze op dit moment wèl kunnen verteren. Zij dienen hun eigen antwoorden te vinden, moeten hun eigen vragen gaan stellen of hun vragen verliezen, ze moeten bevriend raken met het onzekere. Ze dienen hun eigen fouten te maken, hun eigen verdriet te voelen en hun eigen lessen te leren. Als zij echt de rust in hunzelf willen vinden zullen zij moeten vertrouwen dat het pad van heling voor hen zal verschijnen op het moment dat zij hier klaar voor zijn. En dit zal stap voor stap gebeuren. Maar jij kunt ze niet helen. Je kan hun angsten niet verzwakken, hun gevoelens van onmacht niet wegnemen. Je kan ze niet redden of di...

  We worden geen helers. We kwamen als helers. We zijn helers. Sommigen van ons zijn nog steeds bezig met een inhaalslag in wat ze zijn. We worden geen verhalenvertellers. We kwamen als dragers van de verhalen die wij en onze voorouders werkelijk geleefd hebben. We zijn verhalenvertellers. Sommigen van ons zijn nog steeds bezig met een inhaalslag in wat ze zijn. We worden geen kunstenaars. We kwamen als kunstenaars. We zijn kunstenaars. Sommigen van ons zijn nog steeds bezig met een inhaalslag in wat ze zijn. We worden geen schrijvers.. dansers.. muzikanten.. helpers.. vredestichters. We kwamen als zodanig. We zijn het. Sommigen van ons zijn nog steeds bezig met een inhaalslag in wat ze zijn. In deze zin leren we niet lief te hebben. We kwamen als liefde. Wij zijn liefde. Sommigen van ons zijn nog steeds aan het inhalen wie ze werkelijk zijn. Bron: Clarissa Pinkola Estes Photo: "Returning" by Sharon McErlane

  Wat ik zie De illusie is slechts een dun laagje chroom. Waar je vrij makkelijk doorheen kan prikken als je je diepste gevoelens wil onderzoeken. Ik zie het huidige verhaal verkruimelen, doorzichtig worden. Het is aan het vervagen omdat de energie die het nodig heeft om te kunnen bestaan al is verdwenen. Het wordt enkel nog gevoed door de gedachten en de emoties van angst van de mensen. Zolang de mensen nog in angst zijn heeft het bestaansrecht. Wat ik verder zie is dat mensen systemen aan het stutten zijn die niets anders kunnen dan omvallen. Dat stutten gebeurt vanuit een goede intentie, vanuit liefde voor de medemens, alleen zijn die systemen onder het laagje chroom door en door verrot. Willen we een nieuwe toekomst, een andere wereld van liefde, zullen we onze handen er vanaf moeten trekken. En het de ruimte moeten geven om in te storten. Iets wat vanzelf wel zal gebeuren omdat steeds meer mensen voelen dat dit niet langer vol te houden is. De energie ervan is in de frequentie...

  Ach, die map met het label 'telt niet mee'. Blijkbaar is er daar binnen behoorlijk wat ruimte – genoeg plek voor tientallen jaren aan verhaaltjes voor het slapen gaan, gezinsvakanties, feesttradities, onderlinge grapjes, vieringen, doodgewone doordeweekse diners en elk moment waarop je er gewoon was, zonder dat daarom gevraagd hoefde te worden. Dat alles wordt zorgvuldig opgeborgen onder 'irrelevant', terwijl er steeds weer wordt teruggegrepen op een veel dunnere map met het label 'bewijs van giftig gedrag'; die map wordt aangehaald als het volledige en definitieve verslag van je hele ouderschap. Het selectieve geheugen dat een volwassen kind – met wie het contact verbroken is – nodig heeft om terug te kijken op een jeugd vol liefde en gelach, en er vervolgens voor te kiezen alleen die momenten te onthouden die een vooraf vaststaand oordeel bevestigen, is zowel oprecht hartverscheurend als absurd. Maar die map kan niet bij jouw werkelijke herinneringen aan die...

  Er is een liefde die begint vóór de eerste ademteug – vóór de eerste huilbui, vóór het eerste woord, vóór de eerste stap – en voor moeders begint die in de stille, heilige ruimte waarin ze een kind dragen. In die beginperiode droomde je talloze dromen. Geen onmogelijke of egoïstische dromen, maar juist de gewone, prachtige dromen die elke moeder koestert. Dat je kind zou opgroeien, zou opbloeien en zonder enige twijfel zou weten dat hij of zij geliefd was. Dat jullie samen door de seizoenen van het leven zouden gaan. Dat de band die in die allereerste, meest tedere momenten ontstond, jullie beiden de toekomst in zou dragen – een toekomst vol alledaagse magie. En toen, ergens tussen die talloze dromen en vandaag in, ging er iets vreselijk, hartverscheurend mis. Niet omdat de liefde veranderde. De liefde is nooit veranderd. Ze is nog steeds precies wat ze was op de dag dat je je baby voor het eerst voelde bewegen, de eerste dag dat je dat kostbare bundeltje aan je borst hield, de d...

  “To be fond of dancing was a certain step towards falling in love.” While the 1995 BBC Pride and Prejudice mini-series delivers plenty of dramatic tension, these four vibrant frames remind us of a wonderful, lighter side of Elizabeth Bennet: her absolute love for music, dancing, and a lively ballroom! Whether she's flashing that radiant, joyful smile in the middle of the floor or eagerly watching the couples twirl at the Netherfield Ball, Jennifer Ehle’s Elizabeth perfectly captures the spirited energy Jane Austen wrote into her heroine. Lizzie doesn’t just dance out of obligation—she genuinely thrives in the warmth, movement, and social buzz of a party, making her sharp wit even more enchanting against the backdrop of Regency ballroom elegance. Let's chat! Elizabeth Bennet loves a good dance, but Mr. Darcy famously needs a lot of convincing to join in. If you were attending the Netherfield Ball, would you be the first one hitting the dance floor like Lizzie, or quietly obser...

Transfixed by a Pair of Fine Eyes... Take a look at these gorgeous parallel frames from the 1995 BBC Pride and Prejudice miniseries! While the room around him is buzzing with gossip and music, Mr. Darcy stands quietly under the chandelier, his guarded social mask completely melting away. If you look closely at his expression, his eyes are actually smiling. He is utterly captivated from a distance, watching Elizabeth Bennet radiate warmth and charm as she chats with those around her. It is the perfect visual representation of the moment Darcy realizes her "fine eyes" have completely captured his heart, even if his pride isn't quite ready to admit it yet! Let’s discuss, Janeites: Do you think this quiet, distant admiration is the exact moment Darcy realized he was completely helpless against Elizabeth's charms? What is your favourite "Darcy staring from afar" moment in the 1995 series?

  Pure vriendschap! Mensen die echt van jou houden, zullen jou nooit verlaten. Ze staan je bij in elk moment, door zelfs achter jouw rug om, liefdevol te praten. Het behoeft geen dagelijks contact, je weet dat ze er in stilte altijd zijn. Je op handen wordt gedragen, een waardevolle verbinding, zonder schone schijn. Wanneer je je verloren voelt, zij jou op handen doen dragen. Niet langer meer alleen door tranen worden overspoeld, je weet dat je altijd om hulp mag vragen. Dat ook in mooie en moeilijke tijden, je samen alles deelt. Twee harten die altijd zullen verblijden, een pure vriendschap dat in liefde alles heelt. © Liefs sylvia star Zielsgedichten Sylvia Star 

  Boom - overeenkomsten met het menselijk wezen "Een boom heeft wortels, een stam en takken, maar het is geen echte boom zolang de geest hem niet is gaan bewerken, zodat hij bladeren, bloemen en vruchten voortbrengt. Hetzelfde is waar voor de mens. Hij bezit een maag, longen, hersenen, maar dat volstaat niet om zich te openbaren als een echt menselijk wezen. Net zoals de wortels, de stam en de takken, zijn deze organen slechts een materiële vorm, een voedingsbodem, die de geest moet bewerken om bladeren, bloemen en vruchten te doen verschijnen. De bladeren zijn voor de maag, de bloemen voor de longen en de vruchten voor het hoofd. De neerdaling van de geest in de mens kan vergeleken worden met de komst van de lente, die aan de boom de mogelijkheid geeft om al zijn verborgen rijkdommen uit te drukken. " Omraam Mikhael Aivanhov.  

  Ik   hield niet van je Ik hield niet van je ... ik hóu nog steeds van je. in de tegenwoordige tijd. in het hier en nu! in deze adem, en de volgende. je bent niet verdwenen uit mijn hart... en dat zul je nooit zijn. omdat je er fysiek niet meer bent betekent niet dat onze zielen niet verweven zijn. we raken elkaar elke dag, mengen ons aan de horizon van deze wereld. en de volgende. je wás niet...je bént. je dééd niet ... je dóet. je kunt nooit worden uitgewist. Niet uit mijn hart.. Niet uit mijn herinneringen... Voor altijd. .. Ullie-kaye

  Als je ziel je komt halen... Als de ziel ondergeschikt wordt gemaakt aan systemen, of het nu gaat om familie-, school- of overheidssystemen, kwijnt ze weg. Het kan jaren duren voor de ziel haar ruimte terug eist in jou, zich met een oerschreeuw lostrekt uit alles wat om haar heen is gebouwd en haar haren losschudt om niet langer in gevangenschap te leven. Uiteindelijk vindt elke ziel haar moment om ons terug te veroveren, opdat zij ons weer helder laat voelen wie we werkelijk zijn en laat beseffen dat systemen onze ziel nooit werkelijk gediend hebben. Dat ze haar hebben ingekaderd, ingesnoerd. Dat haar stem, haar gezicht (deels) is opgegeven in ruil voor acceptatie door dezelfde krachten die haar klein hielden. Dit is het begin van een innerlijke opstanding vanuit onze ware natuur. Er is elk moment de kans om weer te beseffen dat wij vrije zielen zijn en enkel gehoorzaam dienen te zijn aan ons ware gezicht. Dat er enkel nog gebogen wordt voor Liefde... Uit Stille kracht Hoofdstuk...