My Life , My Blog

  Heb persoonlijk de aanklacht nooit mogen vernemen. Ben bij verstek veroordeeld tot levenslang. Kreeg de hoogste straf nl... m'n kleinkind werd me als straf ontnomen. Stel je voor dat de persoon die je ooit in je armen wiegde, plotseling een rechterlijke toga aantrekt en je hele leven begint te ontleden.  Kind word onverwachts volwassen, en op een dag verandert haar blik: ze ziet je niet langer alleen als moeder, maar als een onderwerp van analyse, waarbij ze elke beslissing die je ooit nam bekritiseren. Haar woorden raken je hard, omdat ze precies weet waar je kwetsbaar bent. Ze straft je met langdurig zwijgen of gooien scherpe verwijten naar je hoofd onder het mom van "eerlijkheid". Haar vragen klinken als een aanklacht: "Waarom heb je dit gedaan?" "Waarom was je er niet toen ik je nodig had?" "Hoe heb je dit kunnen toestaan?" En daar sta jij, de vrouw die haar het leven schonk. De vrouw die fouten maakte in een wanhopige poging het goed t...

  Angst voor afwijzing Iets in jou wil gezien worden voor wie je ten diepste bent. De confrontatie met onze pijn en eenzaamheid in het niet gezien, erkend of gewaardeerd worden, kan zo heftig zijn, dat we blijven uitreiken naar de ander: Zie en erken mij alsjeblieft! Het kan zo ver gaan dat we er zelfs van overtuigd raken dat de ander ons toch zou móeten zien voor wie we zijn. De keiharde werkelijkheid is echter dat dat niet altijd gebeurt… Wanneer jij zo graag erkend en gewaardeerd wil worden door de ander, erken jij jezelf eigenlijk voor de volle honderd procent voor wie jij bent? Met alles erop en eraan, met je mooie en je minder leuke kanten? Maar al te vaak wijzen we onszelf af en proberen we de leegtes in onszelf te vullen via de goedkeuring van de ander. Maar die ander heeft geen idee waar die leegtes zitten. Laat staan dat die weet hoe diep die zijn. Daar zal die ander dus nooit aan kunnen voldoen. Andersom kan jij ook nooit voldoen aan de diepe verlangens van al die andere...

  Waarom kan ik mijn vervreemde volwassen kind niet loslaten? Drie relationele gewoonten die ouders in de problemen brengen. door Sheri McGregor, MA Vervreemding doet pijn, om voor de hand liggende redenen, waaronder het verlies van iemand van wie we altijd hebben gehouden, vaak met onbeantwoorde vragen. We missen die persoon. Sommigen van ons ervaren ook de pijn van het missen van kleinkinderen. De afwezigheid kan ons hart en leven volledig op zijn kop zetten. Plotseling vertellen volwassen kinderen ons dat we niet deugen, dat al hun fouten voortkomen uit hoe we ze hebben opgevoed, of een ander verhaal dat de breuk rechtvaardigt. Ze kunnen ons negeren als we contact met ze opnemen. Of ze zeggen ons dat we geen contact meer met ze moeten opnemen, met koude, berekenende woorden die klinken als AI, therapeutentaal of een script dat we op internet hebben gezien. Hun verandering kan plotseling zijn, maar de emotionele aanpassing van ouders verloopt langzamer. Daarom vragen zoveel ouder...

  Ben niet altijd sterk. Soms huil ik nog steeds als ik alleen ben. Stort nog steeds in elkaar, in elke hoek van mijn kamer. Breek als iemand me pijn doet, niemand weet hoe moeilijk dat voor me is. Iedereen dacht dat het goed met me ging, maar de waarheid is dat ik ook iemand nodig heb die me vasthoudt als alles misgaat. Ik heb iemand nodig die naar me luistert als ik een slechte dag heb. Wil me niet alleen voelen; ik heb iemand nodig die me veilig in zijn armen houdt als ik het gevoel heb dat alles instort. Kijk, mensen zien misschien nooit hoe verdrietig ik ben, en ze zien misschien nooit hoe moe ik ben, omdat ik er altijd voor kies om mezelf weer op te rapen als mijn wereld instort. Maar ik zweer, heb zoveel geleden dat ik niet eens verdien, wil niet langer doen alsof het goed met me gaat. Heb er genoeg van. —Shiori X

  Met de jaren... Beginnen we van dichtbij minder goed te zien en tenzij je van ver hoort, om iets langer te slapen en iets langzamer te lopen. Maar met de jaren, Leren we ook om iets meer van onszelf te houden, minder spijt te hebben, en je geluk te zoeken Zonder je ooit schuldig te voelen. Met de jaren kies je je vrienden: alleen de echte doen ertoe. We rennen niet meer voor antwoorden, we hebben geen advies meer nodig, we groeten niet meer degenen die ons negeren en we discussiëren niet meer met degenen die het niet kunnen. Met de tijd begrijpen we dat er maar één leven is, en dat het beter is om het zonder angst te leven. Naarmate we ouder worden, leren we te vertragen, om ten volle van zijn tijd te genieten, Eindelijk haar rimpels te accepteren, en stoppen met aandacht te besteden aan de spiegel.  

  Er is een bepaald soort verdriet dat niet voortkomt uit pijn, maar uit het besef hoeveel je in je eentje hebt gedragen zonder ooit om hulp te vragen. Het is de stille last van te lang sterk zijn, van jezelf wijsmaken dat je niemand nodig had, terwijl je stiekem hoopte dat iemand het zou opmerken. Niet omdat je gered wilde worden, maar omdat gezien worden net zo helend kan zijn als vastgehouden worden. Dat soort verdriet bekruipt je wanneer je eindelijk even stilstaat en terugkijkt op alles wat je in stilte hebt doorstaan. Het is geen spijt, en het is geen zwakte – het is bewustzijn. Besef dat je net zoveel steun verdiende als je anderen gaf. En door dat te erkennen, word je zachtjes uitgenodigd om te stoppen met alles alleen te dragen en ruimte te maken voor verbinding, zelfs als die onbekend aanvoelt. — Balt  

  Ik heb zoveel voor anderen willen doen, dat ik niet meer voor mezelf doe. Ik heb de behoeften van anderen boven die van mezelf geplaatst die ik mezelf op de laatste plaats heb gezet. Ik ben zo voorzichtig geweest met alles wat ik tegen iedereen zei of deed, bang om pijn te doen, dat ik zeeën huilde toen ik voelde dat ze mijn zorg niet eens opmerkten en vaak zeiden en deed zonder die zorg voor mij en ik, vroeger, devalueerde en zou het weer doen wat Ik heb het eerder gedaan, alsof niets me ooit pijn gedaan heeft. Ik heb zoveel empathie gehad, dat ik van binnen vaak gebroken werd. Vandaag ben ik niet zo Ik blijf empathie houden, ik blijf waarderen en me vriendelijk en gul voelen, maar vandaag maak ik mezelf niet ongedaan voor iedereen. Vandaag kan ik precies zeggen wat ik denk of voel zonder me zo angstig te voelen dat ik bijna huilde. Vandaag weet ik dat ik in orde moet zijn, dat ik niet alles kan nemen, dat ik de wereld niet kan redden, dat ik mezelf niet kan laten kwetsen en dat...

  De oude eik stond er nog, in het hart van de bossen, recht, aangrijpend, stil. Niet omdat de winter hem geen kwaad zou doen, maar omdat hij had geleerd om het te overleven. Even door laten gaan. Elk jaar kleedde ze zich uit. Blad voor blad. Stijlvol. Zonder gevecht. Zonder te huilen. Op een dag keek een kind naar hem, Het was overal sneeuw, en de kerken met pure stemmen, bijna naïef: "Heb je het niet koud om zo te zijn, naakt? ” De eikenboom heeft het niet verklaard. Hij praatte niet over geweld, noch van veerkracht. Ik zei net een zin, met de kalmte van diegenen die kunnen wachten: "Het maakt niet uit hoeveel bladeren ik verlies deze winter. In de lente zal ik weer schitteren... Net als een koningin. ” Maandenlang voelde ik me leeg. Ik ben naakt. Quasi breekbaar. Maar het was er wel. Cadeautje Ik leef. En toen de lente kwam, Hij was niet de eerste die wakker werd. Maar toen hij dat deed, het hele bos stopte om naar hem te kijken. Omdat het niet hetzelfde terug was. Hij was...

  "Je krijgt kritiek op wie je bent, op wie je niet bent en op wat men denkt dat je bent. Je wordt beoordeeld op wat je doet, op wat je nalaat en op wat je onafgemaakt achterlaat. Men praat over je vanwege wat je zegt en vanwege wat je niet zegt. Je successen en je fouten worden aangewezen, net als je beslissingen en je momenten van twijfel. Hoe hard je ook je best doet om iedereen tevreden te stellen, er zullen altijd meningen zijn. Leef dus vooral voor jezelf, want uiteindelijk is het enige  dat telt trouw blijven aan je eigen pad."

  Denk je nog weleens aan mij, dochter? vraag ik me af..... Ik denk wel aan jou, elke dag en nacht. Aan je leugens en aan alle feiten, dat je me niet onder ogen durft te komen, je bent me aan het ontwijken zoveel je kunt... Maar je hebt je zin, je bent me kwijt je hoeft ook niet over een tijd meer aan te komen met je spijt. Mijn verdriet lijkt je niks meer te zeggen, Je negeert het, doet alsof ik niet besta. Ik heb je al veel te vaak het voordeel van de twijfel gegeven ga dit niet langer meer doen, het is klaar, over en voorbij. Het woordenboek moet worden herschreven want ze moeten toch echt het woord leugen jou naam gaan geven. Hoe heeft het in godsnaam ooit zo ver kunnen komen. Hadden we maar ruzie gehad, had ik het misschien nog kunnen begrijpen.... Nu ben ik alleen maar verbijsterd, vol ongeloof, met een ongelooflijk gemis. het gemis van het kind wat je eens was, wat ik nu niet meer terug kan vinden. Mama  

  Ik stuur liefde naar iedereen die in stilte vecht Naar degenen die glimlachen terwijl ze pijn hebben, naar degenen die doorgaan terwijl hun hart zwaar is, naar degenen die dag na dag proberen te genezen van wat ze niet durven te zeggen. We zien hun tranen niet, we kennen hun gevechten niet, maar hun moed is immens. Als je een van deze sterke en vermoeide zielen bent, weet dan dat je niet alleen bent. Je bent geliefd, je bent waardig, en je zult uiteindelijk de vrede terugvinden.

  Als je al meer dan een jaar vervreemd bent van een volwassen kind, is je stem belangrijker dan je denkt. Nieuw vervreemde ouders staan waar jij ooit stond - geschokbt, rouwend en op zoek naar iets waar je vast aan vast kunt houden. Als je bereid bent, deel dan wat je in het begin graag had geweten, of wat je helpt om dit seizoen nu te overleven. Jouw woorden zijn misschien precies het ding dat een andere ouder vanavond laat ademen. Hier zijn een paar dingen die ik in het begin graag had geweten: *Pauzeren voordat je reageert - stilte is pijnlijk, maar impulsieve boodschappen kunnen de wond verdiepen. * Scheiden schuld van verdriet - je kunt later reflecteren; op dit moment heb je pijn. * Vind veilige ondersteuning - mensen die begrijpen van vervreemding, niet alleen ouderschap. * Zorg voor je lichaam en je hart - slaap, eten en routine zijn belangrijker dan je denkt. * Onthoud dit: vervreemding is niet je hele verhaal. Knuffels voor jullie allemaal! Hou vol. Ik weet dat het voelt...

  Steeds weer die droom... In mijn dromen, zie ik je lopen In mijn dromen, zie ik je staan In mijn dromen, zie ik je kind ze staat voor mijn raam te roepen, " Oma doe de deur eens open " In mijn dromen, kom ik naar de deur gelopen maar zie niemand meer staan. Over mijn wangen rolt een traan waarom zijn jullie niet blijven staan. Ik wordt wakker en heb groot verdriet waarom zijn jullie er niet. Slapen durf ik niet meer want die droom komt zeker weer. Heel ons gezinnetje is aan diggelen terwijl de tranen over mijn wangen biggelen. Waarom moet dit zo gaan en er komt weer een traan. Hoe lang moet ik leven met dit grote verdriet kan iemand het mij vertellen, ik weet het niet.

  Er zijn momenten dat ik me zo verloren en ellendig voel. Ik word 's ochtends wakker en voel me zo moe, en wat ik ook doe, ik kan gewoon niet gelukkig zijn. Hoe hard ik ook probeer mezelf op te vrolijken, ik blijf me voelen alsof ik verdrink in verdriet. Soms vraag ik me af wat er mis is gegaan. Wat is er met me gebeurd? Ik begrijp niet wat ik voel. Ik weet alleen dat er iets niet klopt. Ik probeer deze ellende te vergeten. Elke avond bid ik dat mijn stille strijd snel voorbij is. Of dat ik in ieder geval meer moed heb om de wereld elke dag onder ogen te zien. Maar soms voel ik me zo verloren dat ik niet eens meer weet wat ik met mijn leven moet doen. Het is zo frustrerend om te denken dat het niet goed met me gaat en dat ik niet weet wat ik moet doen om me beter te voelen. Soms wil ik mezelf gewoon een knuffel geven. — Shiori X  

  Ik ben niet geboren om Miss Nice te zijn, ik ben geboren om eerlijk, bekwaam en stevig te zijn. Ik ben niet geïnteresseerd in levens die me niet raken, ik dwing geen banden op, ik doe geen nep affiniteiten. Vertrouwen is voor mij een luxe item. Wanneer ik het leuk vind is het helemaal welkom bij de meest restrictieve club die er is my man Anders heb ik nog rust. Ik geef de voorkeur aan afstand, geen drama, geen theater, geen verplichting. Met criteria, eerlijk gezegd, en zonder het minste verlangen om te behagen. - Ju Fuzetto

  Vandaag... Vandaag is het 36 jaar geleden dat ik moeder werd. Een groot geschenk. De mooiste die ik me toen ooit kon bedenken. Als alleenstaande moeder zorgde ik voor jou. Kwetsbaar vroeg ik me af of ik het goed deed. Ik mistte immers iemand aan mijn zijde. Nee vader en moeder tegelijk kon ik niet zijn. Al probeerde ik het wel. Na je pubertijd kwamen er moeilijke jaren. Jaren gevuld met verwijten. Ik had het niet goed gedaan. Omdat ik zo graag contact met je wilde bleef ik me verontschuldigen. Het plaatste jou in een machtspositie. Voorwaarden stelde je. Misschien..ik moet er nog over nadenken.. Het is niet een twee drie vergeten hoor.. Ik zette een punt. Het is klaar. Ik maak me niet langer afhankelijk van jou. Ieder jaar komt deze dag weer voorbij. De dag dat ik moeder werd. Van harte gefeliciteerd lieve Mij Je hebt het goed gedaan.   Nogmaals bedankt dat je me uit je leven gooide en bij het grofvuil werd gezet en als klap op de vuurpijl mijn kleindochter niet meer mocht z...