Tikje Anders - My Life, My Blog

  Sommigen van ons proberen ons verdriet vanaf het begin te verbergen of te overhaasten. Om de intensiteit ervan te verminderen, slikken we medicijnen, drinken we alcohol of blijven we bezig – in een poging de ruis van onze pijn te overstemmen en ermee om te gaan . Maar de pijn van de vervreemding van volwassen kinderen zit diep. Zelfs na jaren van verwerking kan verdriet onverwacht terugkeren. Ouders die hard hebben gewerkt om te genezen, zijn vaak geschokt door de intensiteit ervan. Ze voelen zich misschien gefrustreerd of zwak en vragen zich af: hoe kan dit nog steeds controle over me hebben? Maar diepe pijn voelen betekent niet dat je weer bij af bent. Vervreemding en verlies zijn diepgaand. We gaan vooruit, worden sterker en leiden een zinvol leven – maar diepe wonden kunnen de echo zijn van oude pijn. ¹ Net als krekels die worden gewekt door de juiste combinatie van temperatuur en licht, kan ons verdriet worden aangewakkerd door veranderende omstandigheden in ons leven. Ziekt...

  Onterfde kinderen krijgen de waarde van het huis en goederen uiteindelijk in geld uitgekeerd, mits zij binnen vijf jaar na het overlijden actief aanspraak maken op hun legitieme portie via de rechtbank. Volgens het Nederlandse erfrecht heeft een onterfd kind geen recht op het huis zelf of op de verkoopopbrengst daarvan, maar wel op een vordering in geld die is gebaseerd op de totale waarde van de nalatenschap, inclusief de waarde van de woning. 1. Rechten van een onterfd kind. Een onterfd kind is volgens het Nederlandse erfrecht geen erfgenaam. Hierdoor heeft het kind geen zeggenschap over de verkoop of afwikkeling van het huis. Geen recht op (een deel van) de fysieke woning of de inboedel. Alleen recht op de legitieme portie, wat een pure geldvordering is. 2. Hoogte van de geldvordering De legitieme portie bedraagt altijd exact de helft van het wettelijke erfdeel dat het kind zou hebben gekregen als er geen testament was. Bij de berekening telt de nettowaarde van het huis, de (w...

  'Van missen krijg je het koud' maar je lichaam herinnert..... We zeggen regelmatig dat in onze herinneringen onze dierbaren het meest nabij zijn. Maar onze herinneringen zijn tegelijkertijd ingewikkeld en niet altijd goed te vertrouwen. We maken verhalen, er komen overdrijvingen in de verhalen die we onthouden, we vergeten selectief. In de afgelopen jaren is veel inzicht opgedaan rondom het thema geheugen en ingrijpende gebeurtenissen. Traumasporen Het boek ‘Traumasporen’ van prof. dr. Bessel van der Kolk werd voor het eerst in 2014 uitgegeven. Het is de uitkomst van tientallen jaren onderzoek naar trauma en de invloed ervan op het lijf. Hij zag dat angst en eenzaamheid letterlijk veranderingen aanbrengt in het brein en in het lichaam. Trauma zit diep in je systeem als mens. De originele titel van het boek is dan ook veelzeggend: ‘The body keeps the score‘ (‘Het lichaam houdt de score bij‘). Het geheugen van je lijf... Een andere naam op het gebied van onderzoek naar trauma e...

  Er komt een dag dat ‘t allemaal ‘past’ Een dag dat je ziet hoe het zit begrijpt waarom ’t gaat wat belangrijk is en wat niet De dag dat je afscheid neemt van een ‘dood verleden’ Begrijpt waarom ‘t moest gebeuren Wat op je weg kwam Dat je jezelf herinnert wie overleefden, en wie niet, zij die al dood waren in dit leven Nimmer wakker werden Die sliepen in dronkenschap van eigendunk en van valsheid, bedrog en liefdeloosheid Er komt een dag dat je minder geeft wat sommigen van je vinden; maar meer wat je van jezelf vindt En of je de ander wil vertrouwen Dat je niet ingaat hoe een ander soms kil of liefdeloos benadert, want dat is hun gevecht.... niet het jouwe Kijk eens terug op de weg die achter ligt sta eens stil en geniet waar je nu staat, wat je mocht ervaren wat je nu voelt, doorziet Begrijpt Kijk eens terug naar de dingen, waarvan je dacht: “dat komt nooit meer goed” Toch herstelde je Toch veerde je op en was er iets in je dat je inzicht en Kracht gaf Pak dat beeld, hou het vas...

  Wie van jullie dacht ook de enige te zijn... Jarenlang droegen veel ouders van volwassen kinderen met wie het contact verbroken is, deze pijn in stilte met zich mee, in de veronderstelling dat zij de enigen waren. Schaamte, angst voor het oordeel van anderen en de hoop dat de breuk hersteld zou worden, zorgden ervoor dat talloze gezinnen zwegen. Maar door dat zwijgen werd de eenzaamheid alleen maar zwaarder. Tegenwoordig vinden steeds meer ouders in deze situatie elkaar; delen hun verhalen en beseffen dat ze niet alleen staan. Je weet nooit wie dit verdriet in stilte met zich meedraagt. Het is tijd om erover te praten en van ons te laten horen! Wij hebben dit niet verdiend! -Anna Strand

  Moeder. - Sim. Waarom regent het? Regen is hoe wolken huilen. En waarom huilen ze? Wolken zijn zoals wij. Als je gelukkig bent, ben je wit en glij je over de blauwe lucht en voel je licht. Als ze verdrietig zijn, worden ze donker en belast en huilen ze om het gewicht van het verdriet te verlichten. Dus het hart is een geladen wolk, mam? Tranen zijn de regen van het hart. Elisabeth Barbara, in lado.a.lado Illustrator. Pascal Campion

  Niemand overhandigde je vóór de komst van je kinderen een document met de waarschuwing: "Let op: dit kan leiden tot decennia van liefde, opoffering en toewijding, gevolgd door onverklaarbare stilte en een volledige herschrijving van de familiegeschiedenis." Er was geen kleine lettertjes-clausule. Geen vrijwaringsverklaring. Geen procedure voor 'informed consent' waarin melding werd gemaakt van emotionele belasting die zo slopend is dat een echte bevalling daarbij in het niets valt – en bij een bevalling is er tenminste een eindstreep en een tastbaar resultaat. Als je er middenin zit, moet je soms gewoon lachen – niet omdat het nu zo grappig is, maar omdat het alternatief huilen boven je derde kop koffie is; en laten we eerlijk zijn: dat heb je deze week al genoeg gedaan. Hier heb je niet voor getekend. Niemand van ons. En toch staan ​​we hier: we blijven erbij, we blijven liefhebben en we zien – op de een of andere manier – de absurditeit in van de totale chaos. Die...

  Er komt een punt in het leven waarop je stopt met het najagen van de goedkeuring van anderen en begint met het najagen van innerlijke rust. Want wat je ook doet, de wereld zal altijd wel iets te zeggen hebben. Jouw levensreis was nooit bedoeld als een optreden voor anderen. Het was bedoeld om je te vormen. Om je sterker, wijzer en meer in vrede te maken met wie je aan het worden bent. Richt je op jezelf bewijzen. Word iemand waar je jongere zelf trots op zou zijn. Dát is echte groei. Niet applaus van de wereld, maar het stille zelfvertrouwen dat je nooit hebt opgegeven. — Chamod Senevirathne Grow up   

  Ouderschap is de meest onbaatzuchtige daad die een mens kan verrichten – jaren van slapeloze nachten, offers die zonder aarzeling worden gebracht en liefde die onvoorwaardelijk wordt gegeven zonder garantie op wederkerigheid. Als je een ouder bent die intens heeft liefgehad en toch de relatie bent kwijtgeraakt, is dit een herinnering: je leven is geen wachtkamer. Je hoeft jezelf niet op pauze te zetten, je wereld te verkleinen of je vreugde op pauze te zetten totdat alles is bijgelegd. Laat wat komen gaat niet alleen gevormd worden door wat verloren is gegaan, maar ook door wat er nog mogelijk is om te leven, te ervaren en te worden. Laat je niet door de kinderlijke interpretatie van het verleden door je vervreemde volwassene aan het twijfelen brengen over wat je weet dat echt was. Verdriet in deze situaties is geen teken van falen – het is het bewijs van je offers. Grijp de tijd die je nog hebt. Het is een geschenk, zelfs met het onopgeloste hoofdstuk in je verhaal. Heelheid ver...

  NEEM JE MEE Het leven neemt je mee Langs pieken en langs dalen Langs bittere illusies Maar ook prachtige verhalen Soms leer je van genieten Kan je heel de wereld aan Soms zoek je naar geliefden Die in tegenspoed nog naast je staan Een levensweg kan eenzaam zijn Al loop je niet alleen Soms raak je onderweg vervreemd van de mensen om je heen Het is niet altijd makkelijk om bij jezelf te blijven Bij de keuzes die we maken De verhalen die we schrijven Het leven kan je tekenen En dromen mag je schetsen Maar onderweg ervaar je dingen Die je diep van binnen kwetsen Het laat zijn sporen na Die je toekomst soms beletten Je hebt niet elke dag de veerkracht Om alweer een stap te zetten Dat zijn de momenten In het centrum van je pijn Dat je ervaart wie je passeert En wie je echte vrienden zijn Naarmate dat je ouder wordt Krijg je in de gaten Dat je zelf sterk genoeg bent Om die tranen los te laten Door jezelf te respecteren Maak je keuzes in het leven Die niet iedereen begrijpt Maar die jou ...

  Half vervreemd: een niemandsland In deze onzekere periode van gedeeltelijke vervreemding zie je je volwassen kinderen misschien nog wel eens. Je krijgt wellicht toestemming om af en toe of regelmatig je kleinkinderen te zien – vaak met een heleboel regels (of, zoals zij het noemen: grenzen ). Feestdagen kunnen vol spanning zitten, omdat je je afvraagt ​​of ze wel komen, en zo ja, of ze wel op tijd zijn? Zullen ze lang blijven? Zullen ze het feest verpesten? Perioden zonder contact kunnen afgewisseld worden met korte, zakelijke uitwisselingen die voor buitenstaanders normaal lijken. Maar onder al die schijn is de relatie volledig vastgelopen. Het kind komt niet zomaar op bezoek voor de lol. De problemen, of zelfs de vreugde, van een ouder worden soms beantwoord met stilte of sarcasme. Maar waag het niet om ze iets te vertellen, en je zult zien dat de boel volledig uit de hand loopt. kan volledig mislukken, maar te weinig interesse tonen kan hetzelfde effect hebben. Het is een last...

  Als iemand constant dingen zegt waardoor je gaat geloven dat je een vreselijk persoon bent, dan is er iets fundamenteel mis met die persoon. Dat is geen liefde, dat is schade toebrengen, en het is ook een poging om controle uit te oefenen. Ze proberen je zelfbeeld te beïnvloeden, zodat je zo weinig zelfvertrouwen krijgt dat je hun giftige gedrag blijft tolereren. We hebben het over schade aan je zelfrespect en je gevoel van eigenwaarde, schade aan je zelfvertrouwen, schade aan je overtuigingen en schade aan hoe je over jezelf denkt. Je begint het gevoel te krijgen dat alles jouw schuld is, dat je te gevoelig, te reactief, te moeilijk bent, en dat elk probleem terug te voeren is op jou of iets wat je zogenaamd verkeerd hebt gedaan. Maar het gevaarlijkste is dat ze niet rechtstreeks zeggen dat je een vreselijk persoon bent, ze laten je dat geloven door subtiele woorden hier en daar, die echter krachtig genoeg zijn om je zelfbeeld te veranderen, en dat maakt ze gevaarlijk. Dat merk ...