Tikje Anders - My Life, My Blog

  Dit is een belangrijk onderscheid dat een ouder met wie het contact verbroken is, zich eigen kan maken; voor velen van ons zijn deze twee zaken zo met elkaar verweven geraakt dat ze onverenigbaar lijken – alsof kiezen voor jezelf betekent dat je kiest tegen je kind. Dat is niet zo. Je kunt volledige, onvoorwaardelijke liefde voor je volwassen kind in de ene hand houden, en een vastberaden, niet-onderhandelbaar respect voor je eigen waardigheid in de andere. Sterker nog: de gezondste vorm van liefde heeft dit altijd vereist. Het accepteren van onaanvaardbare behandeling verdiept de relatie niet; het maakt de wond alleen maar dieper. En de overtuiging dat het verdragen van slechte behandeling een bewijs is van ouderliefde, is een van de schadelijkste ideeën in de discussie over verbroken familiebanden. Het houdt liefdevolle ouders namelijk gevangen in patronen die hen schaden, zonder hun kind ooit dichterbij te brengen. Je kunt van iemand houden met heel je hart en toch zeggen: dit...

  Niemand heeft ons verteld dat er een beleidswijziging op komst was wat betreft onvoorwaardelijke liefde, en blijkbaar hebben we allemaal de algemene bijeenkomst gemist waar de nieuwe voorwaarden werden gepresenteerd. Want de meesten van ons begonnen aan het ouderschap in de veronderstelling dat liefde – de echte, diepe, blijvende soort – niet gepaard ging met een lijst van vreemde eisen, vervaldata of een clausule die luidde: "wijzigingen voorbehouden op basis van veranderende herinneringen, imperfecties in de opvoeding, stemgedrag en niet nader gespecificeerde overtredingen die op een later tijdstip kenbaar worden gemaakt." En toch staan ​​we hier nu: ouders met wie het contact is verbroken, die zich nog steeds houden aan een contract dat blijkbaar zonder onze wetenschap of instemming is herschreven. De onvoorwaardelijke liefde die we in de opvoeding van onze kinderen hebben gestoken, bleek voor sommigen van ons – toen die liefde weer bij ons terugkwam – toch behoorlijk wa...

  LAAT JE MOEDER NIET BOETEN VOOR JOUW PIJN Je moeder is niet verantwoordelijk voor de wonden die het leven bij jou heeft achtergelaten. Ze zou nooit het doelwit mogen worden van de woede die je nog niet hebt leren verwerken. Misschien heb je pijn. Misschien ben je teleurgesteld, uitgeput of draag je dingen met je mee waarover je nooit praat. Maar vergeet niet… ook zij heeft haar eigen strijd. Misschien is ze op sommige vlakken tekortgeschoten. Misschien heeft ze fouten gemaakt die je je nog steeds herinnert. Maar haar fouten maakten haar niet tot je vijand. Ze was een vrouw die jou probeerde groot te brengen, terwijl ze zelf leerde omgaan met haar eigen moeilijkheden. Denk, voordat je vanuit woede tegen haar spreekt, aan de keren dat ze bleef toen je moeilijk was. Aan wat ze gaf terwijl ze zelf weinig had. En aan hoe ze van je hield, zelfs op de dagen waarop jij niet wist hoe je haar liefde kon beantwoorden. Misschien begrijp je haar offers vandaag nog niet. Maar op een dag, wanne...

  Vergeving is geen kwestie van het vrijpleiten van mensen die je pijn hebben gedaan. Misschien verdienen ze geen vrijstelling. Vergeving betekent dat je je ziel reinigt van de bitterheid van 'wat had kunnen zijn', 'wat had moeten gebeuren' en 'wat niet had hoeven gebeuren'. Iemand heeft vergeving gedefinieerd als 'het opgeven van alle hoop op een beter verleden.' .' Wat voorbij is, is voorbij en er valt weinig te winnen door erbij stil te staan. Er zijn misschien geen droeviger mensen dan de mannen en vrouwen die een wrok koesteren tegen de wereld vanwege iets dat jaren geleden is gebeurd en die die herinnering sindsdien hun kijk op het leven hebben laten verzuren.” Rabbi Harold S Kushner - Overcoming Life's Disappointments Kunst: Mary Ward - A Model of Forgiveness

  𝗘𝗺𝗼𝘁𝗶𝗼𝗻𝗲𝗹𝗲 𝗼𝗻𝘃𝗼𝗹𝘄𝗮𝘀𝘀𝗲𝗻𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗲𝗻 𝗱𝗲 𝘀𝘁𝗶𝗹𝘁𝗲𝗯𝗲𝗵𝗮𝗻𝗱𝗲𝗹𝗶𝗻𝗴 De "silent treatment", oftewel de stiltebehandeling, is een vorm van passief-agressief gedrag waarbij iemand doelbewust stopt met communiceren. Dit kan voelen als een vorm van emotionele manipulatie, bedoeld om controle uit te oefenen of de ander een schuldgevoel te geven. Hoewel het verleidelijk kan zijn om direct te reageren, is het vaak effectiever om hier juist niet in mee te gaan. Wanneer je niet reageert op de stiltebehandeling, geef je een duidelijk signaal af: je bent alleen bereid om te communiceren met iemand die openstaat voor eerlijke en respectvolle communicatie. Door niet in te gaan op dit gedrag, laat je zien dat je jezelf niet laat beïnvloeden door manipulatie. Dit voorkomt dat je in een vicieuze cirkel terechtkomt waarin emotionele controle het gesprek domineert. In plaats daarvan kun je aangeven dat je bereid bent te praten wanneer de ander zich openstelt voor ...

  Geen ruzie meer maar ook geen lijfelijkheid. Oppervlakkig, zijn de woorden Weet niet wat meer pijn doet. Boosheid maakte plaats voor onverschilligheid. Weet alleen dat ik haar zo mis, Dat na al die jaren Het gevoel alleen maar sterker is. De tranen Ze blijven komen, Zo vaak onverwacht. Een herinnering leidt tot Een gedachte, Gedachte leidt tot gevoel, Gevoel blijft onmacht. Verwachtingen zijn relatief Die heb ik opzij gezet. Het enige wat ik zeker weet, Dat ik haar zo mis Dat de tijd daarbij Geen helende factor is. Zielsverdriet

  Deze week is de week van de eenzaamheid...... Gewone mensen, echte helden... Er zijn mensen die alleen zijn Eenzaam en verlaten Mensen met een echt verhaal maar niemand om mee te praten Er zijn mensen met een diepe traan Die iemand moeten missen Ze dragen elke dag die pijn die niet meer lijkt te wissen Mensen die je ziet op straat Onderweg naar weer een dag Met zorgen voor morgen Verborgen achter slechts een lach Een dun laagje vernis verhult een eigenlijke traan Het geeft ze net dat beetje kracht om toch nog even door te gaan Een vader die zijn zoon niet ziet en radeloos minuten telt Gescheiden door de leugen die mama elke dag vertelt Een moeder in de bijstand Die haar dochter moet vertellen Dat schoolkamp nu te duur is en haar kind teleur moet stellen Een moslima met hoofddoek Niet geheel geaccepteerd Die dagelijks de feiten van de vooroordelen leert Een oude man op leeftijd Afhankelijk van anderen Die met een rotgang alle normen en waarden ziet veranderen Een kind waarvan de p...

  JE BENT GOED GENOEG We hebben allemaal een innerlijke stem die onze gedachten verwoest. We twijfelen aan alles, we liggen elke nacht wakker en denken aan wat we hebben gedaan, dat dit wat er gebeurd is mogelijk was. Op de een of andere manier zijn we ''slechte mensen'' schijnbaar. Er is een veel stillere innerlijke stem die alleen maar fluistert, we horen vaak niet wat hij tegen ons zegt. Het zegt dat we oké zijn, we zijn geen slechte mensen, we zijn goed genoeg. Ik heb eerder geschreven over goed genoeg zijn, en het is een geweldige plek om te zijn. Er bestaat voor niemand van ons zoiets als perfectie, dus we moeten onze kostbare energie niet verspillen aan het streven naar het onbereikbare. Wees tevreden met goed genoeg zijn. Ieder van ons maakt een verschil op onze eigen manier, het zijn de kleine daden van vriendelijkheid waarvoor we zullen worden herinnerd. De aard van vervreemding / verstoting is het zaaien van twijfel aan jezelf. Ik weet zeker dat we allemaal d...

  WIE Wie heeft de zon uit je gezicht gehaald Wie heeft het licht in jou gedoofd Wie heeft je rooie wangen bleek gemaakt Wie joeg de dromen uit je hoofd Wie brak jouw kleine hart Kleurde je ogen zwart Wie is niet nagekomen wat hij heeft beloofd Wie heeft het lachen in je keel gesmoord Heeft je vuisten zo gebald Wie heeft dat onbevangen kind vermoord Dat altijd opstaat als het valt Wie boog jouw rechte rug Trapte je speelgoed stuk Wie brak je vleugels in de vreugde van hun vlucht Wie is er zo aan jou voorbijgegaan Wie verraadt hier jouw geloof Wie houdt zich voor het kraaien van de haan Na de derde keer nog doof Wie is het die vergat Dat jij de toekomst had Wie heeft jou, net als ik, te weinig lief gehad tekst: Liselore Gerritsen origineel: La Craie Dans L'encrier van Catherine Lara muziek: Daniel Boublil repertoire: o.a. Herman van Veen, Adelheid Roosen  

  De moeilijkste les waarmee ik als volwassene te maken heb gehad, is de eindeloze behoefte om te overleven, ongeacht hoe gebroken ik me vanbinnen voel. Het maakt niet uit of mijn hart pijn doet, of ik rouw om het verlies van iemand van wie ik hou, of dat ik te moe ben om zelfs maar uit bed te komen. Het leven wacht niet tot ik op adem kom. Het blijft vooruitgaan, onverschillig voor mijn pijn, en ik heb geen andere keus dan door te zetten, zelfs als elk deel van mij schreeuwt om een ​​moment van rust. Maar wat nog moeilijker is, is het besef dat niemand je hier echt op voorbereidt. We groeien op met het geloof in het comfort van een gelukkig einde, maar worden geconfronteerd met de harde realiteit dat overleven vaak betekent dat je moet doen alsof het goed met je gaat, terwijl dat niet zo is. En misschien is dat wel het moeilijkste deel: niet alleen maar overleven, maar dat in stilte doen, zonder het gewicht ervan te laten merken. Toch vinden we door dit alles kracht waarvan we nie...

  "Sommige mensen overleven en praten erover. Sommige mensen overleven en zwijgen. Sommige mensen overleven en creëren. Iedereen gaat op zijn eigen manier om met onvoorstelbare pijn, iedereen heeft daar recht op, zonder oordeel. Dus de volgende keer als je het niet wilt verdragen wat zij nu, op dit moment, doorstaan, terwijl ze zo stil voor je zitten en eruitzien als een kalme oceaan op een zonnige dag. Bedenk hoe uitgestrekt de grenzen van de oceaan zijn, het water is kalm op de ene plaats, op een andere plaats in dezelfde oceaan woedt een kolossale storm." - Nikita Gill

  Jouw verdriet is een woeste rivier En het overspoelt je van binnenuit De stroming is te sterk En je hebt moeite met zwemmen Je wilt stroomopwaarts gaan Omdat het daar is dat voelt als thuis En dus waad je door De diepste wateren helemaal alleen Maar ook al lijkt het geen zin te hebben Geef je over aan de stroom En laat de rivier je meenemen Waar hij weet dat je heen moet Laat het water je gewoon vasthouden Terwijl je dieper ademhaalt Want het gevecht tegen de stroom Dat betekent dat je lichaam rust nodig heeft En als je je er klaar voor voelt – Terwijl de rivier lijkt te vertragen Terwijl het water zachtjes stroomt En je voelt de vloer eronder Ga dan staan ​​en kijk om je heen En je zult merken dat je het hebt gehaald Je zult je realiseren dat het water Wist altijd wat het moest doen Ja, je zult de woeste rivier vinden Ik heb je geleerd hoe je moet zwemmen en ademen Want als we door verdriet heen moeten komen We moeten onszelf toestaan ​​te rouwen1 ~ Becky Hemsley 2023 Kunst Joan...

  De moeilijkste pil die ik 13 jaar geleden  moest slikken, was leren dat, hoe goed je ook voor iemand kunt zijn, hoeveel je ook van haar houdt,  zij je de rug kan en zal toe keren. Een pijnlijke waarheid dat niet iedereen jouw de liefde en loyaliteit zal bieden, zal waarderen. Soms zijn degenen die je het meest koestert degenen die je het diepst pijn zullen doen. Maar in deze harde les heb ik ook geleerd dat hun daden een weerspiegeling van hen zijn, en niet van jou. Het is een herinnering om je hart te beschermen en alleen te investeren in degenen die jouw vriendelijkheid echt verdienen.

  Verdriet is onvoorspelbaar, het komt in fasen, in een oogwenk verandert onze hele wereld. Om met het verlies om te gaan, zoeken we naar een manier, om ons te helpen elke zware dag door te komen. Ontkenning, de eerste fase, is er een van ongeloof, we hebben geen idee hoe we met dit verdriet moeten omgaan. Overrompeld en zo onvoorbereid, zonder echt plan, duidelijk in zicht, we moeten proberen sterk te blijven en ons stevig vast te houden. Woede komt daarna, de tweede fase, de oneerlijkheid van dit alles brengt ons in woede. Het lijden aan de pijn, het eiste zijn tol van je, We hoopten echt dat je er doorheen had kunnen komen. Onderhandelen, de derde fase, had het ook op een andere manier kunnen gaan? Als dit het geval was, zou je vandaag nog hier zijn. Wat we zouden geven om de uitkomst te veranderen, Was er iets anders dat we hadden kunnen doen? Depressie, een nieuwe fase, vol verdriet en wee, slopend en overweldigend, een pijnlijke klap. De angst en de angst zijn een beangstigen...