My Life , My Blog

  Er is een bepaald soort verdriet dat niet voortkomt uit pijn, maar uit het besef hoeveel je in je eentje hebt gedragen zonder ooit om hulp te vragen. Het is de stille last van te lang sterk zijn, van jezelf wijsmaken dat je niemand nodig had, terwijl je stiekem hoopte dat iemand het zou opmerken. Niet omdat je gered wilde worden, maar omdat gezien worden net zo helend kan zijn als vastgehouden worden. Dat soort verdriet bekruipt je wanneer je eindelijk even stilstaat en terugkijkt op alles wat je in stilte hebt doorstaan. Het is geen spijt, en het is geen zwakte – het is bewustzijn. Besef dat je net zoveel steun verdiende als je anderen gaf. En door dat te erkennen, word je zachtjes uitgenodigd om te stoppen met alles alleen te dragen en ruimte te maken voor verbinding, zelfs als die onbekend aanvoelt. — Balt  

  Ik heb zoveel voor anderen willen doen, dat ik niet meer voor mezelf doe. Ik heb de behoeften van anderen boven die van mezelf geplaatst die ik mezelf op de laatste plaats heb gezet. Ik ben zo voorzichtig geweest met alles wat ik tegen iedereen zei of deed, bang om pijn te doen, dat ik zeeën huilde toen ik voelde dat ze mijn zorg niet eens opmerkten en vaak zeiden en deed zonder die zorg voor mij en ik, vroeger, devalueerde en zou het weer doen wat Ik heb het eerder gedaan, alsof niets me ooit pijn gedaan heeft. Ik heb zoveel empathie gehad, dat ik van binnen vaak gebroken werd. Vandaag ben ik niet zo Ik blijf empathie houden, ik blijf waarderen en me vriendelijk en gul voelen, maar vandaag maak ik mezelf niet ongedaan voor iedereen. Vandaag kan ik precies zeggen wat ik denk of voel zonder me zo angstig te voelen dat ik bijna huilde. Vandaag weet ik dat ik in orde moet zijn, dat ik niet alles kan nemen, dat ik de wereld niet kan redden, dat ik mezelf niet kan laten kwetsen en dat...

  De oude eik stond er nog, in het hart van de bossen, recht, aangrijpend, stil. Niet omdat de winter hem geen kwaad zou doen, maar omdat hij had geleerd om het te overleven. Even door laten gaan. Elk jaar kleedde ze zich uit. Blad voor blad. Stijlvol. Zonder gevecht. Zonder te huilen. Op een dag keek een kind naar hem, Het was overal sneeuw, en de kerken met pure stemmen, bijna naïef: "Heb je het niet koud om zo te zijn, naakt? ” De eikenboom heeft het niet verklaard. Hij praatte niet over geweld, noch van veerkracht. Ik zei net een zin, met de kalmte van diegenen die kunnen wachten: "Het maakt niet uit hoeveel bladeren ik verlies deze winter. In de lente zal ik weer schitteren... Net als een koningin. ” Maandenlang voelde ik me leeg. Ik ben naakt. Quasi breekbaar. Maar het was er wel. Cadeautje Ik leef. En toen de lente kwam, Hij was niet de eerste die wakker werd. Maar toen hij dat deed, het hele bos stopte om naar hem te kijken. Omdat het niet hetzelfde terug was. Hij was...

  "Je krijgt kritiek op wie je bent, op wie je niet bent en op wat men denkt dat je bent. Je wordt beoordeeld op wat je doet, op wat je nalaat en op wat je onafgemaakt achterlaat. Men praat over je vanwege wat je zegt en vanwege wat je niet zegt. Je successen en je fouten worden aangewezen, net als je beslissingen en je momenten van twijfel. Hoe hard je ook je best doet om iedereen tevreden te stellen, er zullen altijd meningen zijn. Leef dus vooral voor jezelf, want uiteindelijk is het enige  dat telt trouw blijven aan je eigen pad."

  Denk je nog weleens aan mij, dochter? vraag ik me af..... Ik denk wel aan jou, elke dag en nacht. Aan je leugens en aan alle feiten, dat je me niet onder ogen durft te komen, je bent me aan het ontwijken zoveel je kunt... Maar je hebt je zin, je bent me kwijt je hoeft ook niet over een tijd meer aan te komen met je spijt. Mijn verdriet lijkt je niks meer te zeggen, Je negeert het, doet alsof ik niet besta. Ik heb je al veel te vaak het voordeel van de twijfel gegeven ga dit niet langer meer doen, het is klaar, over en voorbij. Het woordenboek moet worden herschreven want ze moeten toch echt het woord leugen jou naam gaan geven. Hoe heeft het in godsnaam ooit zo ver kunnen komen. Hadden we maar ruzie gehad, had ik het misschien nog kunnen begrijpen.... Nu ben ik alleen maar verbijsterd, vol ongeloof, met een ongelooflijk gemis. het gemis van het kind wat je eens was, wat ik nu niet meer terug kan vinden. Mama  

  Ik stuur liefde naar iedereen die in stilte vecht Naar degenen die glimlachen terwijl ze pijn hebben, naar degenen die doorgaan terwijl hun hart zwaar is, naar degenen die dag na dag proberen te genezen van wat ze niet durven te zeggen. We zien hun tranen niet, we kennen hun gevechten niet, maar hun moed is immens. Als je een van deze sterke en vermoeide zielen bent, weet dan dat je niet alleen bent. Je bent geliefd, je bent waardig, en je zult uiteindelijk de vrede terugvinden.

  Als je al meer dan een jaar vervreemd bent van een volwassen kind, is je stem belangrijker dan je denkt. Nieuw vervreemde ouders staan waar jij ooit stond - geschokbt, rouwend en op zoek naar iets waar je vast aan vast kunt houden. Als je bereid bent, deel dan wat je in het begin graag had geweten, of wat je helpt om dit seizoen nu te overleven. Jouw woorden zijn misschien precies het ding dat een andere ouder vanavond laat ademen. Hier zijn een paar dingen die ik in het begin graag had geweten: *Pauzeren voordat je reageert - stilte is pijnlijk, maar impulsieve boodschappen kunnen de wond verdiepen. * Scheiden schuld van verdriet - je kunt later reflecteren; op dit moment heb je pijn. * Vind veilige ondersteuning - mensen die begrijpen van vervreemding, niet alleen ouderschap. * Zorg voor je lichaam en je hart - slaap, eten en routine zijn belangrijker dan je denkt. * Onthoud dit: vervreemding is niet je hele verhaal. Knuffels voor jullie allemaal! Hou vol. Ik weet dat het voelt...

  Steeds weer die droom... In mijn dromen, zie ik je lopen In mijn dromen, zie ik je staan In mijn dromen, zie ik je kind ze staat voor mijn raam te roepen, " Oma doe de deur eens open " In mijn dromen, kom ik naar de deur gelopen maar zie niemand meer staan. Over mijn wangen rolt een traan waarom zijn jullie niet blijven staan. Ik wordt wakker en heb groot verdriet waarom zijn jullie er niet. Slapen durf ik niet meer want die droom komt zeker weer. Heel ons gezinnetje is aan diggelen terwijl de tranen over mijn wangen biggelen. Waarom moet dit zo gaan en er komt weer een traan. Hoe lang moet ik leven met dit grote verdriet kan iemand het mij vertellen, ik weet het niet.

  Er zijn momenten dat ik me zo verloren en ellendig voel. Ik word 's ochtends wakker en voel me zo moe, en wat ik ook doe, ik kan gewoon niet gelukkig zijn. Hoe hard ik ook probeer mezelf op te vrolijken, ik blijf me voelen alsof ik verdrink in verdriet. Soms vraag ik me af wat er mis is gegaan. Wat is er met me gebeurd? Ik begrijp niet wat ik voel. Ik weet alleen dat er iets niet klopt. Ik probeer deze ellende te vergeten. Elke avond bid ik dat mijn stille strijd snel voorbij is. Of dat ik in ieder geval meer moed heb om de wereld elke dag onder ogen te zien. Maar soms voel ik me zo verloren dat ik niet eens meer weet wat ik met mijn leven moet doen. Het is zo frustrerend om te denken dat het niet goed met me gaat en dat ik niet weet wat ik moet doen om me beter te voelen. Soms wil ik mezelf gewoon een knuffel geven. — Shiori X  

  Ik ben niet geboren om Miss Nice te zijn, ik ben geboren om eerlijk, bekwaam en stevig te zijn. Ik ben niet geïnteresseerd in levens die me niet raken, ik dwing geen banden op, ik doe geen nep affiniteiten. Vertrouwen is voor mij een luxe item. Wanneer ik het leuk vind is het helemaal welkom bij de meest restrictieve club die er is my man Anders heb ik nog rust. Ik geef de voorkeur aan afstand, geen drama, geen theater, geen verplichting. Met criteria, eerlijk gezegd, en zonder het minste verlangen om te behagen. - Ju Fuzetto

  Vandaag... Vandaag is het 36 jaar geleden dat ik moeder werd. Een groot geschenk. De mooiste die ik me toen ooit kon bedenken. Als alleenstaande moeder zorgde ik voor jou. Kwetsbaar vroeg ik me af of ik het goed deed. Ik mistte immers iemand aan mijn zijde. Nee vader en moeder tegelijk kon ik niet zijn. Al probeerde ik het wel. Na je pubertijd kwamen er moeilijke jaren. Jaren gevuld met verwijten. Ik had het niet goed gedaan. Omdat ik zo graag contact met je wilde bleef ik me verontschuldigen. Het plaatste jou in een machtspositie. Voorwaarden stelde je. Misschien..ik moet er nog over nadenken.. Het is niet een twee drie vergeten hoor.. Ik zette een punt. Het is klaar. Ik maak me niet langer afhankelijk van jou. Ieder jaar komt deze dag weer voorbij. De dag dat ik moeder werd. Van harte gefeliciteerd lieve Mij Je hebt het goed gedaan.   Nogmaals bedankt dat je me uit je leven gooide en bij het grofvuil werd gezet en als klap op de vuurpijl mijn kleindochter niet meer mocht z...

Niks is erger, akeliger en afschuwelijk dan als iedereen je kind zo doodzwijgt dat je het lijkt alsof je kind er nooit is geweest, niet (meer) bestaat. Dit doet je hart bloeden...!!! Het blijft een litteken, die de rest van mijn leven blijft.    

  Vertrouwen geven betekent loslaten. Loslaten is dus anders dan: zoek het maar uit of wat kan mij het schelen wat ze doen. Loslaten is vooral: geen controle willen hebben over iemand anders of over het leven van de ander. Loslaten betekent ook: iemand anders het proces gunnen.

  Het kan zijn dat ze hun kleinkind nooit hebben ontmoet of dat hun kleinkind erg jong was toen ze van hen vervreemd raakten. Het is natuurlijk heel moeilijk voor deze grootouders om vol te houden, het feit dat ik echt geloof dat kleinkinderen hun grootouders nooit vergeten, is in deze situatie een beetje anders. Ze hebben niet de gelegenheid gehad om herinneringen op te bouwen. Dus hoe kunnen we die verbinding op de een of andere manier behouden of bouwen? Het eerste is natuurlijk dat ze je misschien nog nooit hebben ontmoet, maar je bent er nog steeds een groot deel van, je bloed stroomt om hen heen, niemand kan dat wegnemen. Je DNA zit in hen. Dat is de fysieke positie, maar misschien nog belangrijker, hoe bouw je de emotionele bruggen? Elke grootouder heeft verhalen te vertellen, verhalen die voor de toekomstige generaties moeten worden vastgelegd. Er zijn veel manieren waarop je je persoonlijke geschiedenis tot leven kunt brengen. Het kan zijn dat je van schrijven houdt, dus b...

  Zolang jij hoop draagt, zal de hoop jou dragen. Het is een onuitgesproken belofte dat, hoe zwaar het leven ook voelt, hoop fungeert als een stille kracht die je optilt als je jezelf niet langer kunt optillen. In tijden van strijd is hoop het anker dat voorkomt dat je te ver afdwaalt van wat het belangrijkst is: je dromen, je waarden en de overtuiging dat verandering altijd mogelijk is. Het zorgt er misschien niet voor dat de pijn meteen verdwijnt, maar het geeft je wel de kracht om een ​​nieuwe dag tegemoet te treden, om vooruit te blijven gaan, zelfs als de weg die voor je ligt onzeker lijkt. Vasthouden aan hoop verandert de manier waarop je uitdagingen ervaart, en verandert ze in springplanken in plaats van onoverkomelijke barrières. Hoop is geen vluchtige wens; het is de vaste overtuiging dat er iets groters wacht, zelfs als je wordt geconfronteerd met mislukking of teleurstelling. Als je hoop met je meedraagt, omarm je de mogelijkheid boven de beperking. Het helpt je verder t...

  Ik heb geen tijd meer voor haat, noch voor nutteloze wrok.  Het leven is te kort om het te verspillen aan het proberen te behagen van degenen die niet van ons houden. Dus kies ik ervoor mijn energie te geven aan degenen die oprecht van me houden, aan degenen die me goed doen, aan degenen die me eraan herinneren dat ware liefde nog steeds bestaat.  Ik laat anderen aan hun oordelen, hun woede, hun wonden. Ik verkies verder te gaan met een licht hart, omringd door licht en zachtheid.  Want diep van binnen, is geluk misschien gewoon dit: liefhebben in plaats van haten. 

  “Je bent veranderd... ” zeiden ze. “Je bent niet meer zoals vroeger. Afstandelijker. Kouder. Niet meer alleen. ” Maar de waarheid is dat ik niet verdwaald ben. Ik heb mezelf gevonden. Ik probeer niet meer in hokjes te passen. Ik heb geen liefde meer nodig om me waardevol te voelen. Ik smeek niet meer om aandacht, goedkeuring of gedwongen glimlach. Ik heb geleerd nee te zeggen, mezelf te kiezen zonder schuldgevoel te voelen. Weg van wat uitputt, van degenen die eten, van plaatsen waar ik me te veel voel. Dat is geen woede. Dat is geen wrok. Dat is vrede. Duidelijkheid. Wijsheid. Ik word niet hard, Ik word echt. Selectief. Sereine. Want diep van binnen begreep ik dit: Beter alleen zijn dan slecht gezelschap. En dat de mooiste liefde die je jezelf geeft is.

  Laat niks achter voor later. Straks wordt de koffie koud Straks verlies je interesse. Later verandert de dag in nacht. Later word je groot. Straks worden mensen oud. Later gaat het leven voorbij. Straks heb je spijt dat je iets niet gedaan hebt.. Toen je de kans had. Het leven is een vluchtige dans, een delicate balans van momenten die zich voor ons ontvouwen, om nooit meer op dezelfde manier terug te keren. Spijt is een bittere pil om te slikken, een gewicht dat de ziel draagt met de last van gemiste kansen en onuitgesproken woorden. Dus laten we niks over voor later. Laten we de momenten aangrijpen zoals ze komen, met open harten en uitgestrekte armen om de mogelijkheden te omarmen die voor ons liggen. Want uiteindelijk zijn het niet de dingen die we hebben gedaan waar we spijt van hebben, maar de dingen die we ongedaan hebben gelaten, de woorden die onuitgesproken zijn gebleven, de dromen die onvervuld zijn  Toshikazu Kawaguchi

Achter iedere sterke, onafhankelijke vrouw schuilt een gebroken meisje dat geen keuze of steun had. Ze leert op eigen kracht weer op te staan en leerde een waardevolle les: “Vertrouw nooit op iemand anders in het leven.”