Tikje Anders - My Life, My Blog

  Er is zoveel vrijheid als je niets persoonlijks neemt. Vind iemand je niet leuk? Oké. Veroordeelt iemand je? Dus wat? Wil iemand geen deel meer uitmaken van je leven? Tot ziens. Er wordt te veel tijd besteed aan het zorgen maken over wat anderen van ons denken, terwijl JIJ in werkelijkheid de schepper van je eigen leven bent. Bron Bella Rose Dimpy Sen

  Één ding dat me echt heeft geholpen, is te beseffen dat de dochter die ik mis, het kleine meisje in mijn hoofd is, niet de volwassene die wreed en minachtend is. Hoewel de vervreemding een schok was, was het achteraf gezien daar naartoe gegroeid, al sinds onze dochter een tiener was. We hadden gelukkige momenten, maar ons leven was grotendeels in chaos verwikkeld. Dat we dat nu niet meer in ons leven hebben, is echt een opluchting. De meeste andere mensen zouden dat niet begrijpen, denk dat er hier ouders zijn, die dat wel kunnen. Twéé dingen die me hebben geholpen..... Één ding te vinden, hoe klein ook, om dankbaar voor te zijn. De twééde is, om kansen te vinden om een ​​lichtpuntje in iemands dag te maken. Zoals iemand eens opmerkte, kan een kleine aanvulling iemand doen oplichten. En het kan je ook opbeuren. Het spijt me dat mijn dochter haar leven niet wil delen, maar het is niet mijn schuld. Ik laat niemand de tijd die ik nog heb verpesten. Was een goeie moeder, ook al maakt...

  Er is een stilte die volgt op verdriet, een stilte die de ruimte vult waar iemand was. Het is de lege stoel aan tafel, in de stilte van een lege kamer, in de ruimtes tussen de ademhalingen. Je blijft wachten tot het geluid terugkeert, op het vertrouwde geluid van gelach of stem, maar dat gebeurt nooit. Dus leef je in stilte, terwijl je het gewicht van hun afwezigheid als een steen in je borst draagt, terwijl je je afvraagt ​​of je je ooit weer heel zult voelen of dat je altijd een klein beetje gebroken zult zijn. ~ Lang Leav ~ Kunst van Joseph Cantanzaro

  Een fragment... Langzaam trok ik mijn deur steeds een stukje verder dicht... langzaam trok ik mij terug in mijn eigen overlevingsmodi. Uit zelfbescherming vermoedelijk. Langzaam verwaterde het contact, vertelde ik niet zo veel meer. Niet meer wat mij écht bezig hield. Omdat ik toch al voelde dat dat er niet voor jou toe deed of je kon het niet meer aanhoren, geen idee. Er werd meermaals gezegd dat ik geen goede band met jou zou hebben, maar ik zie het liever andersom. Ik was wél tot heel veel bereid. Écht contact, echte verbinding, maar als je ergens steeds vaker merkt dat het eenzijdig wordt, niet steunend of helpend meer is, je constant met een 'figuurlijk' of soms écht bloemetje op de stoep staat, maar je of negatief weer weggaat of de deur 'figuurlijk' wordt dichtgedaan, houdt het ergens een keer op. Trekken aan een dood paard noemen ze dat. En dat zuigt je helemaal leeg. Energie wat ik zelf nodig had, maar ook dát is nooit gezien of wél gezien, maar voor weggekek...

  De laatste tijd merk ik dat ik afdwaal van activiteiten en gesprekken die ooit mijn interesse hadden. Er is sprake van een groeiende vermoeidheid bij het omgaan met argumenten en conflicten die steeds zinlozer lijken. Het is alsof ik op zoek ben naar vrede en duidelijkheid, maar in plaats daarvan word ik geconfronteerd met negativiteit en verdeeldheid die mijn energie wegnemen. Ik ben begonnen prioriteit te geven aan mijn mentale welzijn en een stap terug te doen uit situaties die mij niet langer dienen of vreugde schenken. Deze verandering heeft mij in staat gesteld na te denken over wat werkelijk belangrijk voor mij is. Ik ben op zoek naar diepere verbindingen en ervaringen die resoneren op een betekenisvoller niveau. Terwijl ik afstand neem van triviale geschillen en oppervlakkige afspraken, ervaar ik een gevoel van bevrijding. Het is een reis om mezelf beter te begrijpen en te omarmen wat mij echt geluk brengt, in plaats van verstrikt te raken in het lawaai om me heen.  ...

  Het doet vreselijk veel pijn als je volwassen kinderen je afwijzen. Soms zelfs vernederen, over je roddelen. Wanneer je niets goed kunt doen. Het kan elke ouder overkomen ook al menen sommigen dat hun dat nooit gaat gebeuren. Het voelt vaak zo oneerlijk als ik hier lees dat een oma of opa intens verdriet heeft over de afwijzing van hun dochter of zoon en dan er dan getwijfeld wordt omdat "de andere kant van het verhaal ook gehoord zou moeten worden" of de uitspraak "ja, maar waar rook is, is vuur". Nou, dat is vaak helemaal niet zo. Het overkomt je zonder dat er aanleiding voor is. Gewoon, omdat je even niet in hun leventje past, omdat je niet meer nodig bent etc. Natuurlijk ben je niet meer nodig. Zij hebben hun eigen leven inmiddels en moeten juist zelfstandig zijn. Maar waarom vergeten diegenen die hun ouders zoveel verdriet bezorgen dat deze ouders ook achter de kinderwagen gelopen hebben, trots zijn geweest op hun prachtige kleine, ze verzorgd hebben, naar sc...

  Ik loog en zei dat ik het druk had. Ik had het druk; maar niet op een manier die de meeste mensen begrijpen. Ik was bezig met dieper ademhalen. Ik was bezig irrationele gedachten het zwijgen op te leggen. Ik was bezig een kloppend hart te kalmeren. Ik was druk bezig tegen mezelf te zeggen dat het goed met me gaat. Soms is dit mijn bezige... en ik zal me er niet voor verontschuldigen.  Brittin Oakman Onk

  Rouwen om een kind dat nog leeft, is een verwoestend verdriet dat onmogelijk uit te leggen is aan iemand die het niet zelf heeft meegemaakt. Van buitenaf zien mensen namelijk een kind dat nog leeft en vragen ze zich af waarom je niet gewoon contact kunt opnemen en het kunt herstellen. Wat zij niet begrijpen, is dat het verdriet door vervreemding totaal niet voelt als een meningsverschil of een moeilijke periode. Het voelt als een overlijden. Het definitieve karakter ervan, de stilte, de leegte waar ooit een relatie was, het gemis van iemand die ergens op deze wereld nog ademt… Dit alles draagt hetzelfde verpletterende gewicht als het verlies door een overlijden en is in sommige opzichten zelfs nog moeilijker te verwerken. Bij een overlijden is er een vorm van afsluiting. Er zijn rituelen en er is een moment waarop de wereld jouw verdriet erkent en de mensen om je heen je steunen. Bij vervreemding is er vaak alleen de veroordeling door de maatschappij en een leegte die de mensen o...

  De moeilijkste les waarmee ik als volwassene te maken heb gehad, is de eindeloze behoefte om te overleven, ongeacht hoe gebroken ik me van binnen voel. Het maakt niet uit of mijn hart pijn doet, of ik rouw om het verlies van iemand van wie ik hou, of dat ik te moe ben om zelfs maar uit bed te komen. Het leven wacht niet tot ik op adem kom. Het blijft vooruitgaan, onverschillig voor mijn pijn, en ik heb geen andere keus dan door te zetten, zelfs als elk deel van mij schreeuwt om een ​​moment van rust. Maar wat nog moeilijker is, is het besef dat niemand je hier echt op voorbereidt. We groeien op met het vertrouwen in het comfort van een gelukkig einde, maar worden geconfronteerd met de harde realiteit dat overleven vaak betekent dat je moet doen alsof het goed met je gaat, terwijl dat niet zo is. En misschien is dat wel het moeilijkste deel: niet alleen maar overleven, maar dat in stilte doen, zonder het gewicht ervan te laten merken. Toch vinden we door dit alles kracht waarvan w...

  Verdriet, het kan nooit helemaal verdwijnen, het begroet mij bij elke nieuwe mijlpaal, het knaagt aan mijn hart bij elk gemist gesprek. Een leven lang 'Ik hou van jou' overvol en overweldigend. De knuffel waar ik naar verlang, het advies dat ik nodig had de littekens van die tijd kan gewoon niet glad worden. "Ik mis je" pulseert op de achtergrond van mijn dagen. Een frequentie die niet gehoord wordt door de meeste mensen om mij heen. Soms statisch en soms sterk en aandacht vragend het verdriet belt in en rijdt naar huis de pijn van een dergelijke duurzaamheid de pijn van zo’n afwezigheid. Maar zolang er verdriet is zal ik het verdragen omdat het betekent dat je hier was en dat het er toe deed. Zolang er verdriet is, zal ik het verdragen. Zolang er verdriet is, zullen wij het verdragen. ~ Liz Newman Writhler ~ Kunst via Pinterest  

  Ze had dit nooit van haar eigen kind verwacht. Niet de afstand. Niet de stilte. Niet het gevoel vergeten te zijn. Ze gaf haar kind een leven lang liefde, zonder daar ooit iets voor terug te vragen. Ze hoopte alleen dat er, hoe ver het leven haar kind ook zou brengen, altijd een klein plekje voor haar in zijn of haar hart zou blijven. Maar ze had nooit gedacht dat ze op een dag zou moeten leren leven zonder nog nodig te zijn… en zou moeten glimlachen alsof dat haar hart niet brak. — Aynie Khomsa

  Als ik mijn leven over kon doen.. Ik zou minder hebben gepraat en meer hebben geluisterd. Ik zou vrienden hebben uitgenodigd voor een etentje, zelfs als het tapijt bevlekt was en de bank vervaagd. Ik zou de popcorn hebben opgegeten in de "GOEDE" woonkamer. En veel minder zorgen over het vuil als iemand een vuurtje in de open haard wilde aansteken. Ik zou de tijd hebben genomen om naar mijn grootvader te luisteren over zijn jeugd. Ik zou er nooit op hebben aangedrongen dat de autoruiten op een zomerdag open waren, omdat mijn haar net was gepest en gespoten. Ik zou de roze kaars, gebeeldhouwd als een roos, hebben verbrand voordat hij tijdens de opslag smolt. Ik zou met mijn kinderen op het grasveld hebben gezeten en me geen zorgen maken over grasvlekken. Ik zou minder hebben gehuild en gelachen terwijl ik televisie keek en meer terwijl ik naar het leven keek. Ik zou naar bed zijn gegaan als ik ziek was, in plaats van te doen alsof de aarde in een patroon terecht zou komen als...

  De kwetsbaarheid en kracht van moederliefde Als donderslag bij heldere hemel, verdween mijn oudste prachtige zoon enige tijd geleden uit mijn leven. Onze liefdevolle verbinding werd hierdoor ruw doorkliefd. Ook mijn kleinzoon van 1 jaar en kleinkind in wording, zijn hiermee uit mijn leven gerukt. Zullen we ooit een band met elkaar kunnen opbouwen, is een vraag die regelmatig door mijn hoofd gaat. De warme armen van een ‘spirituele’ derde, bleken in ieder geval naar mij toe een illusie en veranderden in, voor mijn zoon onzichtbare en voor mij voelbaar als zijnde boosaardige tentakels, waardoor ik mezelf bijna in mijn eigen duisternis stortte. Ik zag het niet aankomen. Er waren wel signalen als ik terugkijk. Maar het lag aan externe factoren en had mijn begrip. Na de breuk voelde ik me volledig ontredderd, van binnen uiteengereten. Kreeg hartklachten, met de diagnose ‘broken hart syndroom’. In het centrum van mijn hart voelt het nog steeds als een teer, kwetsbaar plekje. Mijn beric...

  Er zijn woorden voor het verlies van een partner. Woorden voor het verlies van een ouder. Woorden voor het verlies van een kind door de dood. Maar hoe noem je het als je kind nog leeft, nog ergens in de wereld is, en toch geen deel meer uitmaakt van je leven? Je rouwt om iemand die je niet in de traditionele zin hebt verloren; je draagt ​​een verlies met je mee dat net zo pijnlijk kan zijn, maar zonder begrafenis, zonder definitief afscheid en vaak zonder verklaring. Misschien is 'beroofd' (of 'achtergebleven in gemis') wel het woord dat we zochten. Want soms komt het diepste verdriet voort uit het houden van iemand die nog leeft, maar niet meer in je leven is. En als jij je op dit moment in die situatie bevindt, onthoud dan dit: je mag rouwen om wat je hebt verloren, zonder het leven dat je nog hebt op te geven. Houd je hoofd omhoog en blijf kleine stapjes vooruit zetten. Er wacht nog vreugde op je, dat beloof ik.  - Anna Strand Definities van beroofd/achtergebleven ...

  Vergeet wandelen Een mijl In mijn schoenen Probeer het in plaats daarvan Een dag Binnen wonen Mijn hoofd Ervaring Mijn gedachten, Herinneringen En trauma's Alles heb ik meegemaakt De meesten zullen jou Snikkend op de vloer Vinden En schreeuwen Ik kan het niet aan Het is meer Ik wens je dood Dus ga je gang Ervaar mijn leven Door te onderzoeken Wat zit erin Mijn geest Voel mijn ziel Kijk hoe het bloedt Elke hartslag Pijn van verdriet Voel mijn pijn En ellende Voel mijn wil Om te overleven Ondanks alles Als je levend buiten komt Dan jij Kan mij labelen Hoe je ook zou willen Tot dan Niemand Heeft dat recht Geschreven door  Cheryl Engle geschreven in 2021 Gedachten van een gebroken ziel  

  De kracht van je gedachtes... In het diepst van je geest wordt een wereld gecreëerd. Een wereld van gedachten, van verbeelding, van dromen. Deze wereld is de blauwdruk voor het leven dat je zult leiden, de ervaringen die je zult hebben en de persoon die je zult worden. Elke gedachte is een penseelstreek op het doek van jouw werkelijkheid, die een beeld schetst van wat komen gaat. Kies je kleuren verstandig, want met elk voorbijgaand moment wordt het meesterwerk van je leven gecreëerd. -Etherische echo's Kunst: etherische echo's  

  Psycholoog: 'Positief denken werkt alleen als je in actie komt’ Positief denken klinkt als iets waar je blij van wordt. Vandaag is de Internationale Dag van Positief Denken, waarop er nog extra aandacht is voor een optimistische kijk op het leven. Maar maakt het glas halfvol-principe ons wel echt zo gelukkig? Door positief te denken zouden er serotonine en dopamine vrijkomen, stofjes die bekend staan om het euforische en blije gevoel dat ze opwekken. Terwijl negatief denken alleen maar zou zorgen voor stress, een hoge bloeddruk en vermoeidheid. Op het eerste gezicht niks mis met een optimistische levensinstelling dus. Toch moeten we daar volgens positief psycholoog Jacqueline Boerefijn mee oppassen. Het kan een middel zijn om ons prettiger te voelen, maar het werkt pas als je in actie komt Jacqueline Boerefijn ,,Er zijn tegenwoordig goeroes die verkondigen dat het overal tegen helpt: als je je niet lekker voelt dan moet je positief denken, en als je je dan niet beter gaat voelen ...