Tikje Anders - My Life, My Blog

  Lieve Verdriet, Je zit nog altijd naast me. Soms heel stil, bijna onmerkbaar, en dan ineens weer rauw en levend, alsof het gisteren was. Al die jaren zijn voorbijgegaan, maar jij niet. Je hebt me nooit echt verlaten. Ik dacht dat tijd je kleiner zou maken, dat de scherpe randen zouden slijten. Maar wat ik nu begrijp, is dat jij niet verdwijnt, je verandert alleen van vorm. Je zit in mijn lijf als ik aan hem denk, in mijn hand die nog altijd weet hoe de zijne voelde. In al de kleine bewegingen van herinnering, waar liefde en pijn elkaar niet meer loslaten. Ik zie ons nog, in die laatste omhelzing. Hoe de stilte alles zei wat woorden niet konden. Ik heb losgelaten omdat ik moest, niet omdat ik wilde. En sinds die dag loop jij met me mee, als een schaduw met een hartslag. Soms ben ik boos op je. Ik wil ruimte, licht, adem. Maar dan herinner ik me: jij bent er omdat hij er wás. Omdat liefde niet ophoudt, ook niet als iemand weg is. Je bent het spoor dat overbleef, het bewijs dat het ...

  Omdat er velen een geliefd diertje moeten missen, zou ik graag een kleine troost plaatsen, het is een brief van een huisdier aan zijn baasje. Huil niet meer... Huil niet meer lief baasje daar beneden Het is goed zo, je deed het goed. Huil niet meer, om wat lang of kort geleden is. Huil niet meer lief baasje, daar beneden, Je deed je best voor ons en mij. Toen ik plots uit je leven ben weg gegleden. Huil niet meer lief baasje, denk aan mij En een lach zal weer je tranen drogen. Een vrolijk baasje maakt me, altijd zo blij. Huil niet lief baasje, al voel je zoveel pijn, Ik ben hier zo verschrikkelijk gelukkig Hier in de hondenhemel, het moest zo zijn. Wees blij lief baasje, dat jij zonder vragen, altijd bij mij bent gebleven Toen ik je nodig had in zware dagen. Wees trots lief baasje, want wat jij me gaf In het mooie, maar te korte, leven met jou, neemt niemand, nee niemand, ons meer af. Elke dag ging je voor mij zorgen, Vanaf het moment dat ik in je leven kwam. Ik keek altijd uit, ...

  “Langs de rivier die ontspringt Langs de oevers van de ontmoeting, Naar de bronnen van verwondering, In de opkomende zon Een heel land van dromen opent zich, Het tedere land van geliefden. We vertrekken met trillende harten, Bij de vreugde om samen te vertrekken, Zonder te weten wat ons te wachten staat. Zo begint de reis Vol valkuilen en luchtspiegelingen, Van liefde en haar kwellingen.” Georges Moustaki, 

  Ode aan de Zwarte Katten In de schaduw van de nacht, zo stil en fijn, Wandelt een schim, zo mysterieus en klein. Met ogen als sterren, glinsterend en diep, Zwarte katten, jullie zijn de dromers van de slaap die ons omarmt als een wieg. Als een fluistering van magie, zo elegant en vrij, Bewegen jullie door het leven, met een sprankje van het oude, de wijsheid van de tijd. Jullie pootjes zacht, als de wind die ons kust, Dragen de verhalen van de maan, en de zielen die ons omhullen in een zachte rust. De legenden vertellen over jullie kracht en glans, Van spirituele gidsen, die ons leiden in een dans. Jullie zijn de bewakers van geheimen en dromen, In de stilte van de nacht, met jullie verschijnen de sterren in volle bloei, als een zegen die ons komen. Met een gracieus gebaar, en een speelse sprongetje, Brengen jullie ons vreugde, een knipoog van het universum, een sprankel van de magie. Jullie zijn de heksen van de harten, de vrienden van de ziel, Met elke zachte miauw, weven julli...

  Het boek van de innerlijkheid... “Het leven is een experimentele reis, die onvrijwillig wordt uitgevoerd. Het is een reis van de geest door de materie, en omdat het de geest is die reist, is het in de geest dat we leven. Als gevolg daarvan zijn er contemplatieve zielen die intenser, uitgebreider, tumultueuzer hebben geleefd dan anderen die buiten zichzelf hebben geleefd. Het resultaat is alles. Wat je voelt is wat je ervaart. Je komt net zo moe thuis van een droom als van concreet werk. We hebben nog nooit zoveel geleefd als wanneer we veel hebben nagedacht.” Fernando Pessoa,

  Jouw laatste troost Je vocht zo hard, je wilde nog niet gaan, je wilde blijven waar je al die jaren stond. Ik keek je aan, de tranen braken los, terwijl ik jouw kleine lijfje omsloot. En toen, ondanks je eigen strijd en pijn, deed jij wat je altijd hebt gedaan. Je reikte op en likte zacht mijn tranen weg, om te zorgen dat mijn verdriet zou gaan. Twaalf jaar en acht maanden lang zorgde jij voor mij, en zelfs aan het einde bleef je die trouwe vriend. Die laatste kus, zo teder en zo puur, is een herinnering die ik voor altijd in mijn hart sluit.

  Een deken van verdriet  Mijn armen zijn leeg, mijn ogen vol tranen, ik moet me een weg door dit diepe dal banen. Twaalf jaar en acht maanden week jij niet van mijn zij, en nu is die prachtige tijd plots voorbij. Het verdriet om jouw verlies is bijna niet te dragen, ik mis je aanwezigheid in al deze dagen. Rust zacht, mijn kleine man, in mijn hart leef je voort, totdat ik jouw getrippel in de hemel weer hoor.

  De grootte van het gemis Mensen zeggen soms: "Het was maar een hond," omdat ze niet weten wat er tussen ons bestond. Zij voelen niet de pijn die nu door mij heen snijdt, de diepe leegte en het zware gevoel van kwijt. Je was mijn kleine man, mijn steun en mijn baken, jij wist mij met één blik diep te raken. Nu je er niet meer bent, voelt alles zo koud, omdat ik nog steeds zoveel van je houd. Dit verdriet is de prijs voor de liefde die je gaf, en ik draag het met me mee, tot aan het graf. Ik mis je, mijn schat, elke minuut van de dag.

  De stilte in huis De stilte in huis is plotseling zo luid, ik hoor nergens meer het bekende geluid. Geen trippelende pootjes, geen vrolijke groet, het is alsof niets er nu nog toe doet. Mijn hart doet zo pijn, de leegte is groot, het verdriet snijdt diep, nu jij bent gegaan. Twaalf jaar en acht maanden bracht jij zoveel kleur, maar nu staat de wereld hier stil bij de deur. Ik mis je warmte, je blik en je trouw, ik wist niet dat ik zoveel van een hondje houden zou. De tranen blijven stromen om het verlies van mijn vriend, je hebt dit rustige, zachte afscheid zo verdiend.

  De tijd met jou  Twaalf jaar en acht maanden lang puur geluk, onze bijzondere band maakte niemand stuk. Jij was de kleinste man met het grootste hart, en dat maakt dit afscheid zo ontzettend hard. Dank je wel voor elke seconde aan mijn zij, je blijft voor altijd een deel van mij.