Duimelijntje
~~Duimelijntje~~ Telkens wanneer iemand haar “Duimelijntje” noemt, houdt haar hart zijn adem in, valt de wereld stil, en in haar aderen ontwaakt een sluimerende pijn, een verdriet dat ooit diep en stil werd begraven. “Je bent mijn Duimelijntje,” fluisterde hij onverwacht, zijn woorden omhulden haar als een warme mantel. “Waarom Duimelijntje?” vroeg ze zacht, en hij antwoordde: “Omdat je zo klein en fijn bent, als een bloem die ik telkens opnieuw bewonder. Je onzekerheid raakte iets in mij. Jouw schoonheid wil ik voor mij alleen. Ik zal er altijd voor je zijn. Je pure, liefdevolle ziel zou ik willen verbergen voor de wereld, om je te beschermen tegen kwaad en pijn.” Haar hart, onervaren en kwetsbaar, schoof voorzichtig de muren opzij, vertrouwde op de warmte van zijn woorden, vond een schuilplaats in zijn stille blik, en liet zich troosten door zijn adem, als balsem op oude, onzichtbare wonden. Maar opeens voelde ze een pijnlijke steek in haar hart. Verward zocht ze ...