My Life , My Blog

  De Kroon van Perzië Onder de eeuwige zon stond de leeuw als wachter van Perzië — een symbool van moed, soevereiniteit en goddelijke bescherming. Samen belichaamden leeuw en zon een heilige balans: kracht geleid door licht, macht getemperd door wijsheid en rechtvaardigheid. In het hart van het oude Perzië — het land dat wij vandaag kennen als Iran — verrees een grote beschaving die de wereld meer dan drieënhalf duizend jaar vormgaf. Uit deze landen stroomden wijsheid en schoonheid voort: de eerste postwegen die rijken met elkaar verbonden, poëzie en filosofie, kennis van de sterren, de mysteries van de alchemie, de kunst van de wijn, en een cultuur waarin liefde zelf heilig was. Perzië was niet slechts een rijk van macht, maar een rijk van de ziel. Hier werd het vuur vereerd — als symbool van waarheid, helderheid en goddelijk licht. De zoroastrische vlam herinnerde de mensheid eraan dat “goede gedachten, goede woorden en goede daden” het lot zelf vormgeven. Uit deze bodem verreze...

  Winter? Bomen in prachtig wit in de verte met veel mist. Mist over het slootje, het verdwijnt langzaam. Er is totaal geen helderheid, de zon lijkt verloren. Het landschap nog steeds in prachtige wit. Niets lijkt erop dat er verandering in komt. Tekst en foto: Dick Voogd

  ~ Reis van het leven... Er zijn bepaalde dingen in het leven die ik diep koester en die ik nooit meer wil loslaten. Deze schatten zijn de vonk die mijn ziel aanwakkert, het vuur dat mijn passies aanwakkert en het anker dat me op de grond houdt. Mijn passie, een vlam die helder en waar brandt en die me drijft om mijn dromen na te jagen met onwrikbare toewijding. Mijn dromen, het canvas van mijn verbeelding, waar levendige kleuren en krachtige streken mijn diepste verlangens tot leven brengen. Mijn kinderlijke geest, een herinnering om het leven met verwondering, nieuwsgierigheid en ontzag te benaderen. De kleine dingen die me vreugde brengen, de schoonheid in alledaagse momenten en de magie die net achter de rand van de werkelijkheid ligt. Mijn nieuwsgierigheid, een constante metgezel die me aanspoort om vragen te stellen, antwoorden te zoeken en het onbekende te verkennen. Mijn veerkracht, de kracht om weer op te staan, zelfs wanneer het gewicht van de wereld te zwaar lijkt om te...

  Sometimes, the most powerful statement you can make is a silent exit. We're beyond the stage of trying to reason with those who know what they're doing, but choose to ignore it. When someone consistently disregards your well-being, it's time to prioritize your own space and energy. Kunstenaar Onbekend

  Ingmar Heytze (1970) - Meisje in het najaar Meisje in het najaar Vanachter het raam kijkt zij in november de regen met gemak de wolken uit. In de vensterbank groeien haar handen tot lelieblaadjes onder haar kin. Buiten krijgt wat zich niet vasthoudt vliegles van de wind en valt. Binnen spint ze zachtjes voor zich uit van haardvuur, nieuwe laarzen, beddengoed en herfst. (Uit: Alle goeds. Podium – Beeld: Pablo Picasso ‘Woman by the Window’ 1936)

  Gerard Reve (1923-2006) – Allerzielen Allerzielen Nadat we bij die en die gezeten hadden, gingen we bij je weet wel nog wat drinken. Dinges was er ook, en zong een lied over een naamloos Graf van eeuwigheid. (1965) (Uit: Verzamelde gedichten. Van Oorschot, 1987 - Beeld: Paul Klee ‘All Soul’s Picture’ 1921)

Louise Glück (1943-2023) – All Hallows (Allerheiligen) All Hallows Even now this landscape is assembling. The hills darken. The oxen sleep in their blue yoke, the fields having been picked clean, the sheaves bound evenly and piled at the roadside among cinquefoil, as the toothed moon rises: This is the barrenness of harvest or pestilence. And the wife leaning out the window with her hand extended, as in payment, and the seeds distinct, gold, calling Come here Come here, little one And the soul creeps out of the tree. (Louise Glück kreeg in 2020 de Nobelprijs voor Literatuur. Uit: The First Four Books of Poems. The Ecco Press, 1995 – Beeld: redactie HMG)  

  Paul Snoek (1933-1981) - Een goed najaar Een goed najaar De vruchten zijn verkocht. De boeren betalen de pacht aan de Heren. De vliegen vallen dood op tafel. Het regent gulzig en de bieten glanzen. De akkers verteren hun moederkoek en stijf in de wolken nadert de winter. Morgen koop ik zeven kannen olie en een nieuwe bril om in het boek te lezen. Deze winter ga ik nog niet dood. (Uit: Verzamelde gedichten. Manteau - Beeld: Constant Permeke ‘De aardappeleter’ 1935)

María Sabina is regarded as a sacred figure in Huautla and considered one of Mexico’s greatest poets. She did not take credit for her poetry; the mushrooms spoke through her: Cure yourself with the light of the sun and the rays of the moon. With the sound of the river and the waterfall. With the swaying of the sea and the fluttering of birds. Heal yourself with mint, with neem and eucalyptus. Sweeten yourself with lavender, rosemary, and chamomile. Hug yourself with the cocoa bean and a touch of cinnamon. Put love in tea instead of sugar, and take it looking at the stars. Heal yourself with the kisses that the wind gives you and the hugs of the rain. Get strong with bare feet on the ground and with everything that is born from it. Get smarter every day by listening to your intuition, looking at the world with the eye of your forehead. Jump, dance, sing, so that you live happier. Heal yourself, with beautiful love, and always remember: you are the medicine.

  Lévi Weemoedt (1948) – Weemoedt’s Herfstcantate Weemoedt’s Herfstcantate Ik was niet altijd zo alleen, integendeel: rondom mij heen danste een bonte meisjesschaar en ik kuste maar, ik kuste maar. Maar van zo menig lief gezicht bleef steeds alleen een triest gedicht en 'k dacht wel eens: ik vind geen rust vóór ik de Dood zelf heb gekust. Ik woon alleen nu. Heb een hond. Verlang ik naar een meisjesmond Dan trek ik, als het broeit en stooft, Een oud condoom over mijn hoofd. en luister naar een Requiem-Mis en denk dan stil: ‘the best there is’! (Uit; Zand erover. Contact – Beeld: Portret van Levi Weemoedt door Trudy Kramer, Portrettengalerij, Literatuurmuseum)

J.H. Leopold (1865-1925) – Om mijn oud woonhuis peppels staan… Om mijn oud woonhuis peppels staan ‘mijn lief, mijn lief, o waar gebleven’ een smalle laan van natte blaren, het vallen komt. Het regent, regent eender te hooren ‘mijn lief, mijn lief, o waar gebleven’ en altijd door en den treuren uit, de wind verstomt. Het huis is hol en vol duisternis ‘mijn lief, mijn lief, o waar gebleven’ gefluister is boven op zolder, het dakgebint. Er woont er een voorovergebogen ‘mijn lief, mijn lief, o waar gebleven’ met leege oogen en die zijn vrede en rust niet vindt. (Uit: Verzen. 1897 – Beeld: Vincent van Gogh ‘Populierenlaan in de herfst’, Nuenen, oktober 1884. Van Gogh Museum, Amsterdam)    

  Soms heb je geen keuze, Dan beslist een hogere macht. Dan gaat je leven niet zoals jij wilt, Omdat er al een plan voor je is bedacht. Dan kun je maar twee dingen doen, Blijven vechten of je eraan over geven. Weet dat de dingen makkelijker worden, Wanneer je meegaat met de golven van het leven.

  Rainer Maria Rilke (1875-1926) – Herbsttag - Herfstdag Herbsttag Herr: es ist Zeit. Der Sommer war sehr groß. Leg deinen Schatten auf die Sonnenuhren, und auf den Fluren laß die Winde los. Befiehl den letzten Früchten voll zu sein; gieb ihnen noch zwei südlichere Tage, dränge sie zur Vollendung hin und jage die letzte Süße in den schweren Wein. Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr. Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben, wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben und wird in den Alleen hin und her unruhig wandern, wenn die Blätter treiben. *** Herfstdag Heer, het is tijd. Het was een grootse zomer. Leg nu uw schaduw op de zonnewijzers en laat de wind over de velden komen. Gebied de vruchten vol te zijn, verleen hun nog twee zuidelijke dagen, stuw ze naar de voldragenheid en jaag de laatste zoetheid in de zware wijn. Wie nu geen huis heeft, bouwt het ook niet meer, wie nu alleen is, zal het nog lang blijven, zal waken, lezen, lange brieven schrijven en rusteloos de ...

  Bertolt Brecht (1898-1956) – Alles wandelt sich / Alles verandert 10 oktober Dag van de Duitse Taal Alles wandelt sich. Neu beginnen Kannst du mit dem letzten Atemzug. Aber was geschehen ist, ist geschehen. Und das Wasser Das du in den Wein gossest, kannst du Nicht mehr herausschütten. Was geschehen ist, ist geschehen. Das Wasser Das du in den Wein gossest, kannst du Nicht mehr herausschütten, aber Alles wandelt sich. Neu beginnen Kannst du mit dem letzten Atemzug. *** Alles verandert. Opnieuw beginnen Kun je met de laatste ademtocht. Maar wat gebeurd is, is gebeurd. En het water Dat je bij de wijn deed, kun je er Niet meer uitgieten. Wat gebeurd is, is gebeurd. Het water Dat je bij de wijn deed, kun je er Niet meer uitgieten, maar Alles verandert. Opnieuw beginnen Kun je met de laatste ademtocht. (Beeld: Bertolt Brecht op Duitse postzegel 2023)

  Deze week is de week van de eenzaamheid...... Gewone mensen, echte helden... Er zijn mensen die alleen zijn Eenzaam en verlaten Mensen met een echt verhaal maar niemand om mee te praten Er zijn mensen met een diepe traan Die iemand moeten missen Ze dragen elke dag die pijn die niet meer lijkt te wissen Mensen die je ziet op straat Onderweg naar weer een dag Met zorgen voor morgen Verborgen achter slechts een lach Een dun laagje vernis verhult een eigenlijke traan Het geeft ze net dat beetje kracht om toch nog even door te gaan Een vader die zijn zoon niet ziet en radeloos minuten telt Gescheiden door de leugen die mama elke dag vertelt Een moeder in de bijstand Die haar dochter moet vertellen Dat schoolkamp nu te duur is en haar kind teleur moet stellen Een moslima met hoofddoek Niet geheel geaccepteerd Die dagelijks de feiten van de vooroordelen leert Een oude man op leeftijd Afhankelijk van anderen Die met een rotgang alle normen en waarden ziet veranderen Een kind waarvan de p...