Tikje Anders - My Life, My Blog

  Vergeet wandelen Een mijl In mijn schoenen Probeer het in plaats daarvan Een dag Binnen wonen Mijn hoofd Ervaring Mijn gedachten, Herinneringen En trauma's Alles heb ik meegemaakt De meesten zullen jou Snikkend op de vloer Vinden En schreeuwen Ik kan het niet aan Het is meer Ik wens je dood Dus ga je gang Ervaar mijn leven Door te onderzoeken Wat zit erin Mijn geest Voel mijn ziel Kijk hoe het bloedt Elke hartslag Pijn van verdriet Voel mijn pijn En ellende Voel mijn wil Om te overleven Ondanks alles Als je levend buiten komt Dan jij Kan mij labelen Hoe je ook zou willen Tot dan Niemand Heeft dat recht Geschreven door  Cheryl Engle geschreven in 2021 Gedachten van een gebroken ziel  

  Soms heb ik het gevoel dat ik niet besta, Een schaduw verloren, een naam afgewezen. Ik schreeuw van binnen, maar niemand hoort het, Ik vervaag in mijn stille angsten. Ik loop door het leven, maar ga ongezien voorbij, Een eenzaam hart, daartussenin gevangen. Ik vraag me af of ze mij opmerken, Of als ik slechts een herinnering ben. Het gewicht dat ik draag voelt zo diep, Ik huil 's nachts, ik slaap nauwelijks. Soms wens ik slechts één teken, Om dit leven te kennen...  

  Zijn lege plekje onder de deken Zijn favoriete kunstje was verdwijnen, diep weggedoken onder een warme deken. Alleen een klein, warm neusje stak eruit, waarmee hij uren naar mij lag te kijken. Wat was hij het liefste dicht bij mij, op schoot, in mijn armen, warm en zacht. Zijn kleine hartje klopte synchroon met het mijne, hij gaf me troost in de donkerste nacht. De deken ligt er nog, maar de warmte is weg, het is koud nu hij niet meer bij me bent. Maar de herinnering aan zijn zachte ademhaling, is het mooiste dat ik ooit heb gekend.

Lesjana tova tikatevoe (ve-tichatmoe) 5787 De avond valt, de zon zakt weg, een nieuw begin staat voor de deur. De klank van de sjofar klinkt luid en geeft het nieuwe jaar weer kleur. Een schijfje appel in de honing, zo zoet, zo rond, vol goede moed. We kijken terug en kijken vooruit, opdat het jaar ons zegenen moet. Met hoop op vrede en geluk, wensen wij elkaar vandaag: Een heel gezond en prachtig jaar, Sjana Tova aan wie je ’t vraagt.   https://youtube.com/shorts/NVmTaMqOwkw?si=wFf8Z-xHUaS8oSwD

*** 11/9/2001 *** Een dag om nooit te vergeten Een dag waar de wereld eventjes stil stond Een dag dat de wereld toekeek in verbazing Een dag dat de wereld geschokt achterbleef Voorgoed in ons geheugen gegrift Voorgoed in onze ziel gebrand Nooit meer hetzelfde Alles veranderde De dag dat de wereld samenkwam De dag dat de wereld zei 'GENOEG!' De dag dat hoop in de plaats kwam van wanhoop De dag dat liefde in de plaats kwam van haat "Remembering the heroes and the family we lost" Vandaag 25 jaar geleden.....

  De gang van het psychiatrisch verpleeghuis was lang. Heel lang. Ze vroeg of ze in de rolstoel mocht Of ik haar wilde duwen. Dat mocht niet van het verplegend personeel Ze moest in beweging blijven. Dus ik zei “nee”. “Je moet lopen mam.” Ik gaf haar een arm. Of althans…. Ik hoop dat ik dat deed. Zelfs dat weet ik niet zeker. Vier dagen later was ze dood. Ze was doodop. Doodongelukkig. Doodmoe. En ik zei ‘nee’. Op haar laatste verzoek. Het is deze week 16 jaar geleden. Mijn mam. Een hoogbegaafde vrouw. De muziek heb ik van haar. De creativiteit heb ik van haar. Het ondernemerschap heb ik van haar. De doorzetting heb ik van haar. De humor heb ik van haar. De kracht heb ik van haar. De diepte heb ik van haar. Het leven kreeg ik van haar. Ze stierf na een jarenlange diepe depressie. Na een leven van grote hoogten en diepe dalen. Haar lijden was vaak niet om aan te zien. Het spijt me nog altijd. Van onze laatste uurtjes samen. Wat had ik dat heel heel graag anders gedaan. En natuurlijk...

  Ik noem jouw naam Als ik denk Dan hoor ik jouw naam Als ik slaap Droom ik jouw naam In hoe ik nu leef Beleef ik jouw naam In mijn verdriet Betraan ik jouw naam Uit machteloosheid Schreeuw ik jouw naam Soms, heel alleen Verwerk ik jouw naam Met al mijn liefde Koester ik jouw naam Hier dichtbij me Voel ik jouw naam In deze saamhorigheid Vertel ik jouw naam Opdat je zult weten Dat ik je niet zal vergeten Zacht noem ik jouw naam… Leonita Gerssen

  Breek niet de vleugels van een vogel en vertel het dan te vliegen. Breek niet een hart en vertel het dan om lief te hebben. Breek niet een ziel en vertel het dan om gelukkig te zijn. Wanneer je het slechtste in een persoon ziet, verwacht dan niet dat degene het beste in jou ziet. Wanneer je mensen veroordeelt verwacht dan niet dat ze aan je zijde zullen staan. Speel niet met vuur en verwacht dan dat je veilig bent. Het leven gaat over geven en nemen. Je kan niet het goede verwachten wanneer je het slechtste geeft. Je kan geen liefde verwachten wanneer je haat geeft. Dus wanneer je bereid bent een positieve verandering in je leven te zien, moet je bereid zijn die verandering zelf te zijn. ~Najwa Zebia~

  Vandaag was moeilijk. Had moeite om mijn doel te vinden, zag de positieve kant niet. Was het proberen beu, voelde me niet sterk. Voelde me niet moedig, voelde me niet mooi. Voelde me niet gezien, gehoord of begrepen, verlangde naar beter. Verloor mezelf meer in het verdriet dan in de verwondering. Heb elk laatste stukje ervan opgeëist als onderdeel van mijn reis. Met hoopvolle handen hield ik mijn adem in. Was een heliumballon, zwevend, proberen licht te zijn... laten gaan. Naar boven te bewegen, ik vocht - met alles wat ik had, vocht ik. zelfs. zelfs. 'hoewel'! Ullie Kaye Poëzie ~ Kunst van Jeanie Tomanek  

Een narcist die paait en draait, Neemt je gevangen in z'n net. Isoleert jou van je familie en vrienden En dan is het gedaan met de pret. Een narcist weet alles beter, Maakt jou gelijk met de grond. Trekt alle vreugde en energie uit je, Want heeft zelf een korte lont. Een narcist die paait en draait, Wil jou uiteindelijk helemaal verscheuren. Wees daarom voorzichtig en lief voor jezelf En laat dat alstublieft nooit gebeuren.  

  Soms moet je van je afbijten niet omdat je zo bent maar omdat de ander telkens weer over je grens heen gaat of misbruik van je maakt...

  Een onuitwisbare leegte  Je bent overal en nergens, zo voelt het vandaag, op elke herinnering rust een loodzware vraag. Hoe moet ik nu verder zonder jouw getrippel om mij heen? Met jouw vertrek voel ik me zo intens alleen. Ik mis je snoetje, je eigenwijze karakter, je kracht, en de warmte die je twaalf jaar lang in mijn leven bracht. De urn staat in de kamer, een baken in de kou, maar het gemis blijft schreeuwen om hoeveel ik van je hou.

  De sporen van jouw aanwezigheid Overal in huis zie ik nog jouw sporen staan, de herinnering aan hoe we samen door het leven zijn gegaan. Jouw mandje is leeg, je riempje hangt stil, en de kou die hier achterblijft is ijzig en kil. Ik mis hoe je warm tegen mij aan kwam liggen, hoe je met die grote ogen al mijn zorgen kon sussen. Zelfs toen je niet wilde gaan en mijn tranen weglikte, toonde je de moed die mij nu nog steeds aangrijpt. Dit gemis is zo groot omdat de liefde gigantisch was, een band die niet verdwijnt met het vullen van de as. Ik mis je, mijn dappere man, in alles wat ik doe.

  De leegte van de routine Ik loop door het huis en ik zoek naar jouw blik, maar de enige die hier ademt, dat ben ik. Ik mis het geluid van je nageltjes op het hout, het besef dat er niemand meer op mijn thuiskomst wacht. Twaalf jaar en acht maanden was jij er altijd, en nu ben ik die vertrouwde aanwezigheid kwijt. Bij elke stap die ik zet, voel ik de pijn, van de plek waar jij nu zo vreselijk hard hoort te zijn. Ik mis je als ik opsta, ik mis je in de nacht, ik mis de onvoorwaardelijke liefde die jij bracht. Het gemis is een schaduw die niet van mij wijkt, omdat mijn hart nog steeds naar jouw kleine lijfje reikt.

  Een baken van rust  Hier in deze urn rust je kleine, dappere lijf, maar jouw grote ziel blijft voor altijd bij mij. Je bent terug op de plek waar je hoort, waar geen pijn of strijd jouw rust nog verstoort. Ik brand een kaarsje bij jouw mooie, eigen plek, en voel weer de warmte van die allerlaatste kus.