Tikje Anders - My Life, My Blog

  Als ik nog even spreken kon… voor ik zachtjes verder reis, zou ik mijn ogen naar je heffen en je vertellen hoe geliefd ik was. Huil niet alleen om wat je verliest, maar ook om alles wat wij samen mochten beleven. De wandelingen. De kleine rituelen. Jouw stem die mij altijd geruststelde, zelfs op de moeilijkste dagen. Jij was mijn thuis. Mijn veilige plek. In jouw handen vond ik rust, in jouw liefde vond ik een leven mooier dan ik ooit had kunnen dromen. Voel geen schuld wanneer het tijd is om los te laten. Liefde betekent soms ook: zacht genoeg zijn om afscheid toe te laten. Mijn lichaam wordt moe nu… maar liefde sterft niet met een laatste adem. Ze verandert alleen van vorm. Dus wanneer je mij mist, kijk dan niet enkel naar het einde. Kijk naar al die jaren waarin wij elkaar vonden, elke dag opnieuw. En geloof me… ik ga nergens waar jouw liefde mij niet kan bereiken. Misschien zie je me niet meer naast je lopen, maar ik blijf dicht bij je. In de stilte van de ochtend. In de warm...

  Soms zegt een klein bloempje alles wat woorden niet kunnen…   Vergeet-me-nietjes. Zo teer, zo eenvoudig en toch zo vol betekenis. Ze groeien vaak stilletjes langs de rand van een pad, alsof ze zachtjes willen fluisteren: “Vergeet mij niet.” Voor wie een geliefd dier moet missen, kunnen deze kleine blauwe bloemetjes troost brengen. Ze staan symbool voor herinneringen die blijven, voor liefde die niet verdwijnt, zelfs wanneer pootjes niet langer naast je lopen. Elke keer als je ze ziet, mag je even stilstaan… en denken aan die zachte vacht, die trouwe ogen, die onvoorwaardelijke liefde. Want vergeten doe je nooit. Liefde blijft in elke herinnering, in elke traan, en misschien… in elk klein vergeet-me-nietje dat je pad kruist.

  Ik noem jouw naam Als ik denk Dan hoor ik jouw naam Als ik slaap Droom ik jouw naam In hoe ik nu leef Beleef ik jouw naam In mijn verdriet Betraan ik jouw naam Uit machteloosheid Schreeuw ik jouw naam Soms, heel alleen Verwerk ik jouw naam Met al mijn liefde Koester ik jouw naam Hier dichtbij me Voel ik jouw naam In deze saamhorigheid Vertel ik jouw naam Opdat je zult weten Dat ik je niet zal vergeten Zacht noem ik jouw naam… Leonita Gerssen

  HEMELSLEUTEL Wat staat ze mooi te bloeien!  Hemelsleutel vervult een belangrijke ecologische rol in de tuin, omdat de plant met haar late bloei nog volop nectar levert aan vlinders, hommels, (zweef)vliegen en honingbijen. Eetbaar: - Je verwacht het misschien niet, maar de groene vetblaadjes van hemelsleutel zijn eetbaar. Het is nu echter wat laat om de blaadjes nog te oogsten: het kan wel, maar de smaak is nu bitter. In het voorjaar smaken de jonge blaadjes neutraler. - De wortel van hemelsleutel werd vroeger in vet gebakken en als puree gegeten. Je mag hier echter niet mee overdrijven, want hemelsleutel bevat alkaloïden. Medicinaal: Hemelsleutel staat vooral bekend om haar bijzondere werking op de huid: - Het vocht uit een gekneusd vetblaadje verzacht wondjes en kloven, zonnebrand, brandwonden en anderszins geïrriteerde en ontstoken huid. Het vocht uit een gekneusd blaadje consequent dagelijks op een wratje aanbrengen doet de wrat verdwijnen. Een gekneusd blaadje onder een ...

  Een onuitwisbare leegte  Je bent overal en nergens, zo voelt het vandaag, op elke herinnering rust een loodzware vraag. Hoe moet ik nu verder zonder jouw getrippel om mij heen? Met jouw vertrek voel ik me zo intens alleen. Ik mis je snoetje, je eigenwijze karakter, je kracht, en de warmte die je twaalf jaar lang in mijn leven bracht. De urn staat in de kamer, een baken in de kou, maar het gemis blijft schreeuwen om hoeveel ik van je hou.

  De sporen van jouw aanwezigheid Overal in huis zie ik nog jouw sporen staan, de herinnering aan hoe we samen door het leven zijn gegaan. Jouw mandje is leeg, je riempje hangt stil, en de kou die hier achterblijft is ijzig en kil. Ik mis hoe je warm tegen mij aan kwam liggen, hoe je met die grote ogen al mijn zorgen kon sussen. Zelfs toen je niet wilde gaan en mijn tranen weglikte, toonde je de moed die mij nu nog steeds aangrijpt. Dit gemis is zo groot omdat de liefde gigantisch was, een band die niet verdwijnt met het vullen van de as. Ik mis je, mijn dappere man, in alles wat ik doe.

  De leegte van de routine Ik loop door het huis en ik zoek naar jouw blik, maar de enige die hier ademt, dat ben ik. Ik mis het geluid van je nageltjes op het hout, het besef dat er niemand meer op mijn thuiskomst wacht. Twaalf jaar en acht maanden was jij er altijd, en nu ben ik die vertrouwde aanwezigheid kwijt. Bij elke stap die ik zet, voel ik de pijn, van de plek waar jij nu zo vreselijk hard hoort te zijn. Ik mis je als ik opsta, ik mis je in de nacht, ik mis de onvoorwaardelijke liefde die jij bracht. Het gemis is een schaduw die niet van mij wijkt, omdat mijn hart nog steeds naar jouw kleine lijfje reikt.

De Kruidwis De cirkel van het leven 15 augustus nadert , getuigend van een belofte die net zo oud is als de zon. Eén keer per jaar, in de stilte van de zomer, klinkt er een oproep die je niet met je oren hoort. Vrouwen voelen haar in hun bloed en dromen. Ze volgen de roep en begeven zich naar de randen van het veld om planten te plukken en herinneringen te verzamelen. Zo verbinden ze zich met een traditie die als een fluistering van generatie op generatie is doorgegeven, zo oud als de aarde, levend in hun handen, en kloppend in hun harten. Een reis door traditie, getallen en vrouwelijke wijsheid Het verhaal van de kruidwis is een verhaal van cycli, van zon en aarde, en van eeuwenoude wijsheid. Het begint niet op één specifieke dag, maar volgt de seizoenen, met twee cruciale momenten waarop de kruidwis wordt samengesteld: de mannelijke, zonnekrachtige energie van het Sint-Jansfeest rond 24 juni en de moederlijke, voedende kracht van Maria-Hemelvaart op 15 augustus. Een kruidwis is geen ...