Ik genas mezelf toen de wereld stil werd
Ik genas mezelf toen de wereld stil werd en er niemand kwam opdagen. Ik zat met de pijn, voelde elke wond en koos er toch voor om op te staan. Ik wachtte niet tot iemand me zou redden – ik werd mijn eigen redder. Elke traan, elke tegenslag, elke eenzame nacht werd brandstof. Ik herbouwde mezelf stukje bij beetje, niet voor applaus, niet voor erkenning, maar omdat ik weigerde gebroken te blijven. Ik heb stormen doorstaan zonder een paraplu, alleen doorzettingsvermogen, hart en pure wilskracht – en ik heb het gehaald. Dus als ik zeg dat ik niemand nodig heb, is dat geen trots – het is kracht. Het is de onwrikbare waarheid dat ik alleen heb gestaan en toch sterk ben gebleven. Ik heb geleerd mijn eigen vrede te zijn, mijn eigen kracht, mijn eigen thuis. Dat betekent niet dat ik geen waarde hecht aan verbinding – het betekent alleen dat ik er niet langer van afhankelijk ben om te overleven. Ik weet wie ik ben. Ik weet wat ik heb overwonnen. En ik vertrouw mezelf meer dan wie dan ook ooi...