Tikje Anders - My Life, My Blog

SINATRA: All or Nothing at All is een indringend en persoonlijk onderzoek naar het leven, de muziek en de carrière van de legendarische entertainer. Verteld in zijn eigen woorden, aan de hand van urenlange archiefinterviews en commentaar van mensen die hem het dichtst bij stonden, verweeft de documentaire de muziek en beelden uit Sinatra's leven met zelden vertoonde beelden van Sinatra's beroemde "Retirement Concert" in Los Angeles in 1971. Het verhaal van de film wordt gevormd door Sinatra's liedkeuze voor dat concert, die Gibney interpreteert als de persoonlijke leidraad van de zanger door zijn eigen leven. - HBO _______________ Review: Ik vond de eerste 45 minuten van deze documentaire goed. Daarna werd Sinatra echter overschaduwd door zijn beroemdheid. Waarom lieten de filmmakers de reactie van Sammy Davis Junior op de racistische sketches zien? Of waren die sketches altijd al racistisch? Waarom werd de relatie tussen Sinatra en zijn bijna uitsluitend zwarte ...

  Over het algemeen weet een narcist niet – of wil hij niet erkennen – dat hij narcistisch is. Mensen met sterke narcistische trekken zien hun eigen gedrag zelden als een probleem. In plaats van zelfreflectie gebruiken ze vaak verdedigingsmechanismen zoals ontkenning, schuldverschuiving of het kleineren van anderen. Kritiek wordt meestal ervaren als een aanval, niet als een kans om te groeien. Narcisme werkt vaak als een beschermingslaag. Achter een façade van zelfvertrouwen, superioriteit en behoefte aan bewondering schuilt vaak een kwetsbaar zelfbeeld. Toegeven dat er iets mis is, zou dat zorgvuldig opgebouwde beeld bedreigen. Daarom houden ze vast aan hun gelijk en leggen ze de verantwoordelijkheid buiten zichzelf. Er zijn echter verschillen. Sommige mensen met narcistische trekken kunnen zich deels bewust zijn van hun patronen, vooral als ze therapie volgen of een ingrijpende levensgebeurtenis meemaken. Maar echte verandering vraagt om oprechte zelfinzicht, verantwoordelijkheid...

  “Ik zal hier nooit van herstellen.” “Hoe kan ik zonder hen leven?” “De pijn houdt nooit op.” Dit zijn oprechte uitspraken van liefdevolle ouders die het verwoestende verdriet van een verbroken familieband doormaken. Voor elke ouder die in stilte heeft gewacht – gewacht op een erkenning die nooit kwam, een verontschuldiging die nooit werd aangeboden, een moment waarop hun kind hen eindelijk echt zag en zei: “Je bent goed zoals je bent”: onthoud alsjeblieft dat jouw waarde niet door hen wordt bepaald. Niet toen ze kinderen waren en voor alles op jou vertrouwden. En ook niet nu, nu ze volwassen zijn en ervoor hebben gekozen hun blik van je af te wenden. En dat blijven wachten? Dat geeft iemand anders de volledige controle over de vraag of jij je ooit weer waardevol zult voelen. Maar jouw waarde als mens, als ouder – als iemand die liefde, waardigheid en rust verdient – ​​begint op het moment dat je besluit (op je eigen voorwaarden) dat je klaar bent met wachten tot iemand anders je ...

  I used to think angels only lived in heaven—shining beings with wings and halos, too perfect for this world. But then you came into my life, and I realized how wrong I was. You never had wings, but you lifted my spirit every single day. You never spoke, but you understood every word I never said. You never wore white robes, but your soul was pure light. When I was lost, you found me. When I cried, you stayed. When I laughed, you celebrated with a wag and a sparkle in your eyes that said, “I’m here. Always.” You weren’t sent to stay forever—you were sent to teach me what real love looks like. And when your time came to go, I felt heaven calling you back. It broke my heart to let you go, but it also made me realize: you weren’t gone. You just went home. Now, whenever I see a beam of sunlight, a fluttering feather, or a rainbow breaking through clouds, I think of you. My angel didn’t have wings. My angel had paws. And that’s all the proof I need that heaven’s love has fur. 

  Zonder eenzaamheid zal de liefde niet lang aan je zijde blijven. Want liefde heeft rust nodig, zodat ze door de hemel kan reizen en zich in andere vormen kan openbaren. Zonder eenzaamheid kan geen plant of dier overleven, geen enkele bodem kan productief blijven, geen enkel kind kan leren over het leven, geen kunstenaar kan creëren, geen werk kan groeien en getransformeerd worden. Eenzaamheid is niet de afwezigheid van Liefde, maar haar aanvulling. Eenzaamheid is niet de afwezigheid van gezelschap, maar het moment waarop onze ziel vrij is om met ons te praten en ons te helpen beslissen wat we met ons leven gaan doen. Zegen daarom degenen die niet bang zijn voor eenzaamheid, die niet bang zijn voor hun eigen gezelschap, die niet altijd wanhopig op zoek zijn naar iets om te doen, iets om plezier mee te hebben, iets om over te oordelen. Als je nooit alleen bent, kun je jezelf niet kennen. En als je jezelf niet kent, ga je hoogtevrees krijgen. Paulo Coelho

  Dankbaarheid.  Waarderen wat jou ondersteunt. Water is leven. Waar er water is, is er leven. Het is de ultieme zegen. Het is hetgeen dat ons het meest ondersteunt. Leven is niet mogelijk zonder water. En toch nemen de meesten van ons water vanzelfsprekend. In onze drukke moderne wereld is het gemakkelijk om ontkoppeld te raken van de werkelijk heilige dingen die ons ondersteunen en voeden. We nemen de eenvoudige dingen en de mensen die het dichtst bij ons staan voor lief, in de veronderstelling dat ze er altijd zullen zijn. Soms heeft het de dreiging van het ontbreken van iets nodig om te beseffen dat het er zelfs is. Om echt te waarderen wat we geloven dat we niet zonder kunnen. Deze kaart is een uitnodiging om na te denken over en te waarderen wat ons het meest ondersteunt en voedt. Waar ben je het meest dankbaar voor? Wie waardeer je het meest? Hoe word je uitgenodigd om dankbaarheid te tonen?

  Weet je, we komen elkaars paden tegen om een ​​reden. Ik weet de reden niet, maar ik weet dat het heilig is. En dus maakt het elke ontmoeting ook heilig. Er is een prachtige reden voor alles en als je iemand tegenkomt op de weg die je bewandelt, kun je de prachtige reden worden voor die glimlach die op hun gezicht verschijnt of het licht in hun ogen dat uit het niets opflitst omdat ze jouw vriendelijkheid hebben gevoeld. Eigenlijk zijn we allemaal engelen in vermomming die onze vleugels, onze liefde en onze vrijheid beseffen. Soms is er een engel nodig om de engel in een ander naar boven te halen. Denk nooit dat jouw vriendelijkheid verspild is. Het bevochtigt de vleugels van degenen die zich nog niet realiseren dat ze ze hebben. Wij engelen, gerealiseerd en ongerealiseerd, zitten hier allemaal samen in. S.C Lourie Kunst :Caroline Stratton

  Kan een relatie met een narcist werken? Een relatie kan niet gezond zijn wanneer één persoon voortdurend moet geven, bewonderen, aanpassen en alles accepteren, terwijl de ander weinig verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen gedrag. Mensen met sterk narcistische gedragspatronen kunnen moeite hebben met wederkerigheid, kritiek, grenzen en verantwoordelijkheid. In zo’n dynamiek kan de partner zich steeds meer aanpassen om conflicten te voorkomen, terwijl eigen behoeften langzaam naar de achtergrond verdwijnen. Een gezonde relatie vraagt echter geen volledige zelfopoffering. Liefde betekent niet dat je jezelf moet verliezen om de ander tevreden te houden. Verandering is mogelijk wanneer iemand zijn gedrag werkelijk erkent, verantwoordelijkheid neemt en bereid is daar consequent aan te werken. Beloften alleen zijn daarvoor niet genoeg. Je hoeft jezelf niet kleiner te maken om een relatie in stand te houden. Liefde hoort ruimte te geven aan beide mensen.

  Er schuilt schoonheid in alledaagse momenten. Bij een verbroken familieband worden die momenten echter overschaduwd door een pijnlijk gemis, vooral in het begin. Tijdens feestdagen is dat gemis overduidelijk: lege stoelen, cadeaus die nooit zijn gekocht of verstuurd, familiefoto's met gaten die iedereen doet alsof hij niet ziet. Maar juist de kleine, stille momenten kunnen je onverwacht raken. Het missen van het gevoel van een kinderhandje in dat van jou, de eerste stapjes die je niet hebt gezien, het stemmetje dat jouw naam niet kent. Dat gemis is een stille rouw op zich: het besef van hoe het had kunnen zijn. Een verbroken familieband kost je niet alleen de relatie zelf, maar ook alle momenten die de rest van je leven betekenis hadden moeten geven. Als je vandaag de last draagt ​​van wat had kunnen zijn, weet dan dat je verdriet wordt gedeeld en volledig begrepen door de ouders in deze gemeenschap. De momenten die je zijn ontnomen waren echt, maar dat geldt ook voor het leven d...

Julie is de ultieme planner. Alles is gelamineerd, georganiseerd en alles gaat volgens een schema. Haar plannen voor een romantische vakantie in Verona, Italië vallen echter in het water als haar vriend het uitmaakt voor de reis. Aangekomen in Verona leert Julie dat de door haar gereserveerde villa dubbel geboekt is. Ze zal haar vakantie moeten delen met Charlie, een cynische, maar ook wel knappe Brit. Hoewel ze aanvankelijk hun best doen om elkaar het leven zuur te maken, zodat de ander vertrekt, beginnen ze gevoelens voor elkaar te krijgen. ____________ Review: "Love in the Villa" probeert een luchtige romantische komedie te zijn die zich afspeelt in het romantische Verona, maar faalt jammerlijk in zowel toon als uitvoering. Wat een charmant verhaal over vijanden die verliefd worden had moeten zijn, voelt ongemakkelijk en geforceerd aan, vooral door het diep gebrekkige hoofdpersonage. Ik koos deze film vanwege het decor. Prachtig Italië, charmant Verona, de achtergrond van...

  GONE WITH THE WIND: BEHIND-THE-SCENES DRAMA THE DIRECTOR WHO WAS FIRED FROM GONE WITH THE WIND  The drama surrounding Gone With the Wind wasn’t limited to what happened on screen. George Cukor, the film’s original director, had spent roughly two years preparing for the enormous production. But only weeks after principal photography began in 1939, Cukor was suddenly out. He was replaced by Victor Fleming, who ultimately received the directing credit. So what happened? That’s where things get interesting.  Cukor and producer David O. Selznick had serious creative disagreements, and Cukor also had difficulties with Clark Gable. Over the decades, numerous stories have circulated claiming that Gable played a major role in getting Cukor removed. However, some of the more sensational versions of that story remain Hollywood gossip rather than firmly established fact. What we do know is that Cukor was replaced by Fleming—and even that didn’t end the directing turmoil. Fleming ev...

  Ik heb 5 jaar verloren in een giftige relatie. En jij, hoeveel jaar ben jij verloren? Soms besef je pas achteraf hoeveel tijd, energie en levensvreugde een giftige relatie je heeft gekost. Je bleef hopen op verandering, gaf nieuwe kansen en geloofde dat liefde, geduld en begrip uiteindelijk verschil zouden maken. Misschien heb je jezelf jarenlang weggecijferd, je eigen behoeften opzijgezet of geprobeerd te begrijpen waarom iemand die beweerde van je te houden je zoveel pijn deed. Ondertussen raakte je steeds verder verwijderd van jezelf. Het moeilijkste is vaak niet alleen wat je hebt meegemaakt, maar ook het besef van hoeveel kostbare jaren je hebt besteed aan iets wat je steeds opnieuw pijn deed. Maar veroordeel jezelf niet omdat je bent gebleven. Je handelde vanuit de gevoelens, hoop en overtuigingen die je toen had. Je wist misschien nog niet wat je vandaag weet. Je kunt de verstreken jaren niet terughalen, maar je kunt wel beslissen hoe je de jaren die voor je liggen wilt le...

Twee rivaliserende journalisten komen tijdens de vakantie samen vast te zitten in een herberg. ________________ Review: Bethany Joy Lenz en Andrew Walker zijn zwaargewichten in de wereld van kerstfilms voor kabeltelevisie. Ik had bijna "Hallmark" geschreven, maar dit is een Lifetime-productie en daardoor veel beter dan veel andere Lifetime-films. In onze ervaring is Lifetime vaak een stuk minder goed dan Hallmark. We beginnen met twee tegenpolen die, zoals de openingsscènes al duidelijk maken, niet alleen onverenigbaar zijn, maar ook geen enkele moeite doen om met elkaar overweg te kunnen. Hun baas dwingt hen dan ook om samen te schrijven, wat garant staat voor tijd samen en het veelgebruikte plot van een romantische relatie tussen twee tegenpolen. Helaas is de film wel de 89e herhaling van het vinden van de echte Kerstman op een onverwachte plek, maar over het algemeen zijn de personages vermakelijk en is de manier waarop hun persoonlijkheden geleidelijk samensmelten geloof...

   To my precious friends who have crossed the bridge… thank you.  Thank you for every wag, every purr, every soft nudge that told me I was loved. You gave me a devotion so pure that even now, it still lives in the quiet corners of my heart. You taught me how to find joy in small things, how to stay when it’s hard, and how to love without conditions. Though my arms can’t hold you anymore, my soul carries you everywhere. I picture you in a place where the sun is always warm, the grass is soft, and every path is full of wonder.  One day, I’ll see you again, and you’ll run back to me like no time has passed. Until then, run free, my beloved ones. You’ll always be the brightest part of my heart. 

  Mookaiet, ook bekend als Mooka Jasper of Australische jaspis, is een prachtige edelsteen die voornamelijk wordt gevonden in West-Australië. Het is een combinatie van verschillende mineralen, waaronder kwarts en opaal. De steen heeft een unieke uitstraling met kleuren variërend van rood en geel tot bruin en crème. Mookaiet staat bekend om zijn helende eigenschappen en wordt vaak gebruikt in spirituele praktijken. Het zou harmonie en balans bevorderen, evenals emotionele groei en zelfacceptatie. Daarnaast wordt het beschouwd als een steen die stabiliteit en aarding bevordert. De geschiedenis van Mookaiet Mookaiet werd voor het eerst ontdekt in de jaren 1960 in de Kennedy Ranges in West-Australië. Aboriginals gebruikten de steen al eeuwenlang voor spirituele doeleinden. Ze geloofden dat Mookaiet hen hielp om verbinding te maken met hun voorouders en hen beschermde tegen negatieve energieën. In de jaren 1970 begon Mookaiet populair te worden als siersteen en werd het steeds vaker geb...

  Het wordt tijd op je innerlijke godin naar boven te halen en te gaan voor je geluk. De nieuwe maan is net voorbij en deze voelde heel krachtig aan. Ook het zetten van je intenties was hier heel belangrijk. Mocht je je intenties nog niet gezet hebben, weet dat je daar niet op moet wachten op een nieuwe maan maar dat je dat elke dag kan doen. Een intentie zetten in de ochtend voor je aan je dag begint werkt ook krachtig, je kan dat ook combineren met je dankbaarheidsdagboek. Of als dat in de avond comfortabeler voelt voor jou kan dat ook natuurlijk. Ga op je eigen gevoel af en doe het lekker zoals het voor jou goed voelt. Intenties zetten kan voelen als een nieuwe start, een vernieuwende energie. Elke nieuwe dag is een onbeschreven blad waar je telkens het verhaal kan beginnen schrijven dat jij wil. Stond er gisteren iets in je verhaal waar je niet helemaal tevreden over was? Schrijf vandaag een nieuw verhaal. Jij bent de auteur van jouw biografie. Stel dat je dat boek zou mogen le...

  Als je je mij herinnert, betekent dat dat je iets van wie ik ben met je meedraagt, dat ik een spoor van wie ik ben heb achtergelaten op wie jij bent. Het betekent dat je me weer in je gedachten kunt oproepen, ook al liggen er talloze jaren en kilometers tussen ons. Het betekent dat als we elkaar weer ontmoeten, je me zult kennen. Het betekent dat je zelfs nadat ik dood ben, nog steeds mijn gezicht kunt zien en mijn stem kunt horen en met me kunt spreken in je hart. Zolang je me herinnert, ben ik nooit helemaal verloren. ~ Frederick Buechner ~ Kunst door Shawna Erback

  Alsof leeftijd bepaalt hoeveel verdriet je mag voelen… “Je mag blij zijn dat je dier zo oud is geworden.” Misschien is het goed bedoeld. Misschien probeert iemand je ermee te troosten. Maar soms voelt zo’n zin helemaal niet als troost. Want verdriet heeft geen leeftijd. Het maakt niet uit of je dier maar een paar maanden bij je was, een paar jaar, of bijna een heel mensenleven. Je hebt geen verdriet om het aantal jaren. Je hebt verdriet omdat je jouw dier moet missen. Je mist dat vertrouwde snoetje. Die zachte pootjes. Het geluid waarmee je dier je begroette. De blik die alleen jullie samen begrepen. De kleine gewoontes die zo vanzelfsprekend waren geworden. En ja… misschien heeft je dier een mooie leeftijd bereikt. Daar mag je dankbaar voor zijn. Maar dankbaarheid neemt verdriet niet weg. Je kunt dankbaar zijn voor alle jaren samen én tegelijkertijd intens verdrietig zijn omdat die jaren voorbij zijn. Want hoe lang je dier ook bij je mocht blijven, de liefde die je samen hebt op...