Tikje Anders - My Life, My Blog

  Er is een stilte die volgt op verdriet, een stilte die de ruimte vult waar iemand was. Het is de lege stoel aan tafel, in de stilte van een lege kamer, in de ruimtes tussen de ademhalingen. Je blijft wachten tot het geluid terugkeert, op het vertrouwde geluid van gelach of stem, maar dat gebeurt nooit. Dus leef je in stilte, terwijl je het gewicht van hun afwezigheid als een steen in je borst draagt, terwijl je je afvraagt ​​of je je ooit weer heel zult voelen of dat je altijd een klein beetje gebroken zult zijn. ~ Lang Leav ~ Kunst van Joseph Cantanzaro

  Het Ververspad (later de Verversstraat en daarna de Tolstraat) kent zijn oorsprong in de 18e eeuw, toen het gebied nog behoorde tot de gemeente Nieuwer-Amstel. Rond 1780 werd hier al tol geheven. Het pad lag destijds in een landelijk buitengebied net buiten de Amsterdamse stadsgrenzen, omgeven door weilanden, tuinderijen en kleinschalige bedrijvigheid. De naam Tolstraat werd in 1896, een jaar nadat deze foto gemaakt werd (9 mei 1895), officieel ingevoerd toen Amsterdam het gebied annexeerde van Nieuwer-Amstel. De naam verwijst rechtstreeks naar het tolhek dat sinds ongeveer 1780 op de hoek van het pad en de Amsteldijk stond. De opbrengst van deze tol was destijds bedoeld voor het onderhoud van de Amsteldijk tot aan Ouderkerk. De foto, in mei 1895 vastgelegd door de Amsterdamse pionier Jacob Olie, toont een inkijkje in het dagelijks leven op Bloemkwekerij Vis , destijds gelegen aan het Ververspad nummer 76. We zien vier personen poseren rondom een houten stortkar die gevuld is me...

  Een fragment... Langzaam trok ik mijn deur steeds een stukje verder dicht... langzaam trok ik mij terug in mijn eigen overlevingsmodi. Uit zelfbescherming vermoedelijk. Langzaam verwaterde het contact, vertelde ik niet zo veel meer. Niet meer wat mij écht bezig hield. Omdat ik toch al voelde dat dat er niet voor jou toe deed of je kon het niet meer aanhoren, geen idee. Er werd meermaals gezegd dat ik geen goede band met jou zou hebben, maar ik zie het liever andersom. Ik was wél tot heel veel bereid. Écht contact, echte verbinding, maar als je ergens steeds vaker merkt dat het eenzijdig wordt, niet steunend of helpend meer is, je constant met een 'figuurlijk' of soms écht bloemetje op de stoep staat, maar je of negatief weer weggaat of de deur 'figuurlijk' wordt dichtgedaan, houdt het ergens een keer op. Trekken aan een dood paard noemen ze dat. En dat zuigt je helemaal leeg. Energie wat ik zelf nodig had, maar ook dát is nooit gezien of wél gezien, maar voor weggekek...

  `Ervaring - Geestespad van het Westen` Je wordt geconfronteerd met het feit dat iemand van wie je houdt, zijn/haar eigen leven gaat leiden. Ervaring is iets wat we anderen niet kunnen leren. We kunnen anderen laten delen in wat ons gebeurt en welke invloed het op ons gehad heeft, maar totdat anderen hun eigen ervaringen beleefd hebben weet je niet hoe het hen zal beïnvloeden. Leer om te leiden door het goede voorbeeld te geven, geef de kennis door die je uit eigen ervaring hebt gekregen. Laat de controle los en vertrouw er op dat de lessen die je je geliefde in het verleden hebt geleerd, he/haar goed zullen helpen bij eigen, toekomstige keuzes. Neem wat tijd om over je eigen leven na te denken. Welke situaties je onlangs ook hebt meegemaakt, ze hebben tijd nodig om te bezinken. Want alleen door er goed over na te denken kunnen we echt gebruik maken van de verworven kennis en weer verder gaan. Waardeer de kennis die je hebt verworven en gebruik deze verstandig om een toekomst te c...

"If they lived in the same century, they'd be perfect for each other."Kate McKay is een zakenvrouw die niet meer gelooft in de liefde. Op een dag stelt haar ex Stuart haar voor aan zijn gast, Leopold. Stuart zegt dat Leopold een graaf is uit de 19e eeuw, die hier gekomen is door een breuk in het tijd-ruimte continuüm. Kate gelooft hier niets van, en denkt dat Leopold een acteur is die niet weet wanneer hij moet stoppen met het spelen van zijn personage. Terwijl Leopold alles leert over de 21e eeuw, moet Stuart op zoek naar een manier om Leopold terug te krijgen naar zijn eigen tijd. ______________ Review : “Ah Miss Blaine, you dance like a herd of cattle. You are a rare woman who lights up a room simply by leaving it!” Aardig. Er is een lange tijd geweest dat Jackman vaak werd gecast in dit soort romcom rollen, en in Kate & Leopold laat hij zien er ook heel erg goed in te zijn. Charisma heeft mr. Wolverine zeker, en Meg Ryan is natuurlijk ook een romcom pro. De film ...

  De laatste tijd merk ik dat ik afdwaal van activiteiten en gesprekken die ooit mijn interesse hadden. Er is sprake van een groeiende vermoeidheid bij het omgaan met argumenten en conflicten die steeds zinlozer lijken. Het is alsof ik op zoek ben naar vrede en duidelijkheid, maar in plaats daarvan word ik geconfronteerd met negativiteit en verdeeldheid die mijn energie wegnemen. Ik ben begonnen prioriteit te geven aan mijn mentale welzijn en een stap terug te doen uit situaties die mij niet langer dienen of vreugde schenken. Deze verandering heeft mij in staat gesteld na te denken over wat werkelijk belangrijk voor mij is. Ik ben op zoek naar diepere verbindingen en ervaringen die resoneren op een betekenisvoller niveau. Terwijl ik afstand neem van triviale geschillen en oppervlakkige afspraken, ervaar ik een gevoel van bevrijding. Het is een reis om mezelf beter te begrijpen en te omarmen wat mij echt geluk brengt, in plaats van verstrikt te raken in het lawaai om me heen.  ...

  Distilleerderij A.van Wees is de enige distilleerderij waar jenevers en likeuren worden gemaakt volgens een techniek uit de 14 e eeuw . Vandaar de naam ‘ambachtelijk’. Dat betekent dat de jeneverbessen en kruiden vier a vijf keer worden gedistilleerd. Ofwel door verdamping en verhitting van elkaar worden gescheiden. Foto vergroten voor totaal. ‘A.van Wees distilleerderij de Ooievaar’ stamt uit 1782. Adriaan van Wees, neemt in 1922 distilleerderij en wijnkoperij Henri Matveld anno 1883 over. Hij vestigt zich in de Driehoekstraat. Tot 1970 leverden wij onze producten in vaten en mandflessen aan cafés en restaurants door heel Nederland. Eind jaren zeventig kiest Cees van Wees voor de corebusiness: ambachtelijk distilleren. Hij stoot alle andere activiteiten af. Kleindochter Fenny van Wees heeft het stokje overgenomen. Achterkleindochter Nikki leert inmiddels ook het ambacht. ‘A.van Wees distilleerderij de Ooievaar’ stamt uit 1782. Adriaan van Wees, neemt in 1922 distilleerderij en ...

  Ik was nog niet klaar met van je te houden. Waarom moest jouw tijd al komen, mijn lieve vriend? Er waren nog zoveel wandelingen te maken, zoveel zonsondergangen om samen naar te kijken, zoveel knuffels die nog moesten komen. Ik was nog niet klaar om afscheid te nemen. Nog niet klaar om je te laten gaan. Je was mijn vreugde, mijn troost, een stukje van mijn hart. Nu voelt de wereld stiller zonder jou. Ik mis het geluid van je pootjes in huis, je blije staart als ik thuiskwam, en die ogen vol liefde die alleen jij had. Ik was nog niet klaar met van je te houden. Maar mijn liefde stopt niet omdat jij er niet meer bent. Ik draag je mee in elke herinnering, in elke traan, en in elke hartslag. Tot we elkaar ooit weer zien, mijn lieve vriendje. 

  Het doet vreselijk veel pijn als je volwassen kinderen je afwijzen. Soms zelfs vernederen, over je roddelen. Wanneer je niets goed kunt doen. Het kan elke ouder overkomen ook al menen sommigen dat hun dat nooit gaat gebeuren. Het voelt vaak zo oneerlijk als ik hier lees dat een oma of opa intens verdriet heeft over de afwijzing van hun dochter of zoon en dan er dan getwijfeld wordt omdat "de andere kant van het verhaal ook gehoord zou moeten worden" of de uitspraak "ja, maar waar rook is, is vuur". Nou, dat is vaak helemaal niet zo. Het overkomt je zonder dat er aanleiding voor is. Gewoon, omdat je even niet in hun leventje past, omdat je niet meer nodig bent etc. Natuurlijk ben je niet meer nodig. Zij hebben hun eigen leven inmiddels en moeten juist zelfstandig zijn. Maar waarom vergeten diegenen die hun ouders zoveel verdriet bezorgen dat deze ouders ook achter de kinderwagen gelopen hebben, trots zijn geweest op hun prachtige kleine, ze verzorgd hebben, naar sc...

  Heling, vernieuwing en herstel zijn de belangrijkste kernwoorden die horen bij De Toren. De kracht van het verterende, zuiverende vuur verwoest het oude en veegt het terzijde. De toren van het ego wordt tot op de grondvesten door elkaar geschud. De Toren is een symbool van de verandering die vereist is om belemmeringen te ontmantelen. Op deze kaart zie je vuur. Veel vuur. Het oog van Horus, bovenaan de kaart, is een Egyptisch symbool voor de God van de Waarneming. Het staat voor het diepere aspecten van het Zelf. De oosterse draak staat symbool voor de levenskracht die van ons verlangt dat we afscheid nemen van belemmerende onderdelen van onze persoonlijkheid. De duif met de olijftak duidt op de innerlijke vrede die ontstaat wanneer we terugkeren naar de authentieke aspecten van wie we werkelijk zijn. Wanneer je deze kaart getrokken hebt duidt dat erop dat je op een plek in je leven bent aangekomen waarbij je dingen uit het verleden achter je moet laten. Dat kunnen mensen uit je ...

Tabloidjournaliste Charlotte probeert een interview te regelen met een teruggetrokken graaf. Als reactie daarop laat de koninklijke familie een tuinman zich voordoen als de graaf, aangezien de echte graaf jaren geleden is gevlucht. _______________ Review: Ik wilde hem graag goed vinden, want het koninklijke element past wel mooi bij de kerst, maar het plot was gewoonweg belachelijk en ongeloofwaardig, zelfs voor Hallmark-begrippen. Ook de bijrollen en de keuze van de bijrollen waren niet erg natuurlijk en realistisch. De romance tussen de hoofdrolspelers was gehaast en miste chemie. Er waren wel een paar dingen die ik leuk vond, want bij verhalen over de koninklijke familie kun je meestal alles wel raden, en sommige dingen waren hier niet te verwachten. Dat gezegd hebbende, hoewel ik Kemp en D'Orsay wel kan waarderen, was de film over het algemeen maar oké. Het enige wat de film redde van een complete mislukking was de altijd geweldige Will Kemp. Hij is altijd magnifiek, of hij nu...

  Ik loog en zei dat ik het druk had. Ik had het druk; maar niet op een manier die de meeste mensen begrijpen. Ik was bezig met dieper ademhalen. Ik was bezig irrationele gedachten het zwijgen op te leggen. Ik was bezig een kloppend hart te kalmeren. Ik was druk bezig tegen mezelf te zeggen dat het goed met me gaat. Soms is dit mijn bezige... en ik zal me er niet voor verontschuldigen.  Brittin Oakman Onk

Als prinses Colette een kerstwens mocht doen, zou ze liever modeontwerpster zijn dan troonopvolger, maar wanneer ze voor ontwerper Wilson James aan een collectie werkt, vindt ze zowel haar ware roeping als haar ware liefde. _____________ Review: Hij is veel beter dan hun films uit het seizoen van 2022 en met een paar aanpassingen zou hij bovengemiddeld kunnen zijn. Technisch gezien is hij grotendeels oké. Er zijn een paar kleine slechte montagefouten, ik vond de zware make-up van Celeste Desjardins niet mooi en de muziek is nogal wisselvallig - van klassiek tot melancholisch, wat totaal niet bij het verhaal past. Natuurlijk is er de verplichte neplocatie, aangezien de film in Hamilton is opgenomen, wat op zich geen probleem is, omdat er nauwelijks buitenopnames zijn gemaakt. Het probleem is het ietwat overmatig gebruik van archiefbeelden van New York, maar er zijn ergere voorbeelden in de catalogus van Reel One. Desondanks zou het wel wat ingekort mogen worden. New York is echter een ...

  “Niet zomaar een huisdier” Wanneer ziekte een huis binnensluipt, verandert alles. De dagen worden trager, stiller, zwaarder. Gesprekken verstommen soms, woorden schieten tekort en angsten groeien in de hoeken van de kamers. Mensen proberen te troosten, te helpen, te begrijpen ... maar er zijn momenten waarop niets nog echt raakt. En dan is er een huisdier. Geen dokter, geen verpleegster, geen therapeut maar een warme, levende aanwezigheid met zachte ogen en een hart dat zonder voorwaarden klopt. Voor veel zwaar zieke mensen wordt hun dier meer dan gezelschap. Het wordt een veilige haven. Een luisterend oor zonder oordeel. Een bron van rust in een lichaam dat geen rust meer kent. Zoals Christiane en Lena. Lena vroeg niets. Ze gaf gewoon. Geen woorden, geen vragen, geen goedbedoelde maar pijnlijke clichés. Alleen nabijheid. Alleen trouw. Alleen liefde. Christiane kon tegen haar praten... over angst, pijn, herinneringen, hoop en afscheid. Dingen die soms te zwaar waren om tegen mens...

  Rouwen om een kind dat nog leeft, is een verwoestend verdriet dat onmogelijk uit te leggen is aan iemand die het niet zelf heeft meegemaakt. Van buitenaf zien mensen namelijk een kind dat nog leeft en vragen ze zich af waarom je niet gewoon contact kunt opnemen en het kunt herstellen. Wat zij niet begrijpen, is dat het verdriet door vervreemding totaal niet voelt als een meningsverschil of een moeilijke periode. Het voelt als een overlijden. Het definitieve karakter ervan, de stilte, de leegte waar ooit een relatie was, het gemis van iemand die ergens op deze wereld nog ademt… Dit alles draagt hetzelfde verpletterende gewicht als het verlies door een overlijden en is in sommige opzichten zelfs nog moeilijker te verwerken. Bij een overlijden is er een vorm van afsluiting. Er zijn rituelen en er is een moment waarop de wereld jouw verdriet erkent en de mensen om je heen je steunen. Bij vervreemding is er vaak alleen de veroordeling door de maatschappij en een leegte die de mensen o...