Tikje Anders - My Life, My Blog

  Het is omstreeks 1910 . We staan op het Amsterdamse Jonas Daniël Meijerplein . Precies op de hoek met de smalle Lazarussteeg kijkt een grote groep buurtbewoners nieuwsgierig in de lens. Jongens dragen de kenmerkende platte petten uit die tijd. In het middelpunt poseert een man trots bij zijn houten handkar. Hij verkoopt matzes . Op de kar liggen de opvallende grote, ronde trommels en in papier gewikkelde rollen hoog opgetast. Deze ongedesemde broden zijn, zeker rond het Joodse paasfeest Pesach, niet aan te slepen in deze levendige buurt. Achter de verkoper staat het grote stenen gebouw op nummer 1-3. Dit is het robuuste politie-afdelingsbureau . Jaren na deze foto krijgt het pand een inktzwarte geschiedenis. Tijdens de beruchte razzia's van februari 1941 worden hier talloze Joodse Amsterdammers verzameld. Temidden van die verschrikkingen toont de Amsterdamse hoofdinspecteur Pieter André Kater enorme moed. Hij zet de achterdeur van het bureau aan de Lazarussteeg stiekem wagenwij...

   Vrijdag de 13e – een dag met een gouden randje  Vrijdag de 13e… Voor sommigen een dag van bijgeloof, een dag die je liever overslaat. Maar bij "Sterrenpootjes" kijken we er vandaag net even anders naar. Want wat als vrijdag de 13e geen dag van ongeluk is, maar een dag waarop herinneringen extra zacht aankloppen? Een dag waarop liefde, die nooit verdwijnt, zich even laat voelen. Misschien denk je vandaag onverwacht aan dat ene natte neusje. Aan die pootjes die je ooit volgden door het huis. Aan ogen die je begrepen zonder woorden. En misschien doet dat even pijn ... maar onder die pijn ligt iets heel kostbaars: "liefde die gebleven is". Onze mooie sterren fluisteren ons geen ongeluk toe. Ze fluisteren: “Ik ben er nog.” In een zonnestraal op de vloer. In een herinnering die je laat glimlachen door je tranen heen. In het gevoel dat je nooit écht alleen bent geweest .... en dat nog steeds niet bent. Vrijdag de 13e mag vandaag een dag zijn waarop je je hart even opent...

  Toen jij ging… Toen jij ging bleef er een brok in mijn keel hangen een traan die niet wilde vallen een stilte die mij bijna de adem benam. Toen jij ging moest ik even blijven staan ik riep nog zacht jouw naam maar jij was al verder gegaan. Toen jij ging zonk ik op mijn knieën en fluisterde ik naar de hemel: alsjeblieft… nu nog niet… Toen jij ging kwam er een pijn die later alleen zachter werd toen ik begreep dat jij nu vrij bent. Toen jij ging moest ik leren loslaten niet om jou te vergeten maar uit liefde. Want nu weet ik waar jij bent… veilig geborgen in zachte armen van licht, waar kleine pootjes rusten en liefde nooit verdwijnt.

  Wie ooit door een hond werd liefgehad, weet dat die liefde nooit echt verdwijnt.   De liefde van een hond is één van de puurste vormen van liefde die we ooit zullen kennen. Geen verwachtingen. Geen voorwaarden. Alleen een hart dat elke dag opnieuw voor jou kiest. Je ziet het in de manier waarop ze je begroeten, alsof jij hun hele wereld bent. Alsof elk moment met jou een geschenk is. Die liefde verdwijnt niet wanneer hun pootjes stoppen met lopen. Ze blijft verder leven in herinneringen, in kleine momenten waarop je hen bijna weer voelt. Want wie ooit door een hond werd liefgehad, draagt een stukje van die liefde voor altijd met zich mee. Sterrenpootjes  Geïnspireerd door woorden van R. M. Drake uit het boek Dog People.  

  Als alleen liefde je had kunnen redden, had je eeuwig geleefd. Ik had bergen verzet, oceanen leeggedronken en met de sterren zelf onderhandeld om je hier te houden. Het spijt me dat ik de tijd niet kon stoppen, de ziekte niet kon stilleggen of de jaren die als zand door onze vingers glipten ongedaan kon maken. Het spijt me dat mijn handen, die je met alle tederheid van de wereld vasthielden, je niet konden beschermen tegen het onvermijdelijke. Ik wou dat ik mijn eigen leven met het jouwe had kunnen wisselen, mijn adem had kunnen ruilen voor jouw hartslag, de wrede regels van het universum had kunnen herschrijven. Je verdiende meer dan deze wereld kon geven – meer dan mijn hulpeloze afscheid, meer dan de beperkingen van de geneeskunde, meer dan de wrede finaliteit van een laatste aanraking. Vergeef me voor alles wat ik niet kon doen, ook al weet ik dat jouw liefde nooit om wonderen vroeg. Het vroeg alleen maar dat ik er altijd zou zijn... en ik was , tot het einde, net zo gebroken...

  Welkom in de 21e eeuw...   50 jaar geleden waren kinderen vriendelijk tegen hun ouders. Tegenwoordig moeten ouders zachtaardig zijn voor hun kinderen. 50 jaar geleden respecteerden kinderen hun ouders. Nu moeten ouders hun kinderen respecteren. 50 jaar geleden was het huwelijk gemakkelijk, maar scheiden was moeilijk. Tegenwoordig is het moeilijk om te trouwen, maar scheiden is zo gemakkelijk. 50 jaar geleden leerden we alle buren kennen. Nu zijn we vreemden voor onze buren. 50 jaar geleden moesten mensen veel eten omdat ze de energie nodig hadden om hard te werken. Nu zijn we bang om vet voedsel te eten uit angst voor cholesterol en hoge bloeddruk. 50 jaar geleden werkte slechts één persoon om het hele gezin te onderhouden. Nu moeten ze allemaal werken om één kind te onderhouden. 50 jaar geleden hielden mensen ervan om te studeren en boeken te lezen... Nu houden mensen ervan hun status op sociale media bij te werken... Dit is de 21e eeuw: *Telefoon....... Draadloos* *Koken.....