Tikje Anders - My Life, My Blog

  "Tijdens de zwangerschap trekken sommige babycellen in de bloedbaan van de moeder en keren daarna terug naar het kind. Het heet "moeder-foetaal microchimerisme". 41 weken lang mengen en circuleren de cellen heen en weer, en na de geboorte van de baby blijven veel van deze cellen in het lichaam van de moeder, waardoor een permanente afdruk achterlaat op de weefsels, botten, hersenen en huid van de baby aan moeder, en ze blijven vaak hier al tientallen jaren. Elk ander kind dat een moeder binnenkort zal hebben zal een soortgelijke afdruk achterlaten op haar lichaam. Zelfs als een zwangerschap niet eindigt, of als je een abortus hebt, migreren deze cellen nog steeds in de bloedstroom. Onderzoek heeft uitgewezen dat als het hart van een moeder gewond raakt, foetalecellen zich naar de plaats van het verwonding zullen haasten, en veranderen in verschillende soorten cellen die gespecialiseerd zijn in hartreparatie. Het kind helpt de moeder repareren, terwijl de moeder het kin...

een NARCISTISCHE MOEDER (ouder) is moeilijk te herkennen .... ze heeft de moederrol en ze heeft voor je te zorgen, maar ze is emotioneel niet beschikbaar en als kind voelt het als 'niet gezien worden' en niet als 'samen', want ... deze moeder heeft haar handen vol aan het opvullen van haar eigen leegte, en het negeren/ontwijken van haar eigen innerlijke gevoelens van ongeluk, frustratie en (oude) pijn. Daarom is ze emotioneel niet beschikbaar, want haar focus is: 'wat kan ik buiten mezelf halen, om me (instant) beter te voelen?' Maar als kind dien jij wel voortdurend beschikbaar voor haar te zijn, haar 'needs' gaan voor alles, want zij heeft jouw energie, erkenning, volgzaamheid, aandacht nodig. Ze is extern gericht op 'opvulling van haar innerlijke leegte' en het dempen van donkere gevoelens, dus kan ze daarnaast, via jou, in de buitenwereld de aandacht of goedkeuring krijgen via haar kind. Ze wil met je kunnen pronken, zodat de eer naar haar, d...

    ...........+++ MOEDER +++........... Kinderen, Lees dit, het is de realiteit! Het lot van een moeder is wachten op haar kinderen. Je wacht op ze als je zwanger bent. Je wacht op ze als ze uit school komen. Je wacht tot ze thuis zijn na een avondje uit. Je wacht op ze wanneer ze hun eigen leven beginnen. Je wacht op ze als ze thuis komen van werk om thuis te komen voor een lekker etentje. Je wacht met liefde op ze, met angst en soms met woede die meteen voorbijgaat als je ze ziet en je ze kan knuffelen. Zorg ervoor dat je moeder nooit te lang op je hoeft te wachten. Bezoek haar, hou van haar, knuffel degene die van je hield zoals niemand anders ooit zal doen. Laat haar niet wachten, ze verwacht dit van jou. Omdat alles ouder word maar het hart van een moeder nooit oud wordt. Hou van haar zoals je kunt. Niemand zal van je houden zoals je moeder zal doen ~~~~~~~~~~~~~~ Ps, Ik wacht nog steeds op mijn oudste dochter en haar kind.......

  Het moederschap heeft echt grenzen. En omgekeerd natuurlijk. We hoeven echt niet met ons te laten sollen. Ook niet uit angst dat onze kinderen ons dan niet meer willen zien. Het houdt echt een keer op, hoe pijnlijk ook. De liefde van sommige kinderen gaat via giften, cadeautjes, uitjes en te allen tijde klaar staan voor hun kinderen en voor henzelf. Hoeveel ik ook hou van hen, zo nu en dan roep ik een halt toe. Bewaak mijn eigen grenzen. Als dat niet mag, dan zegt dat meer over hen dan over mij....

  De moeders die zich afvragen "Hoe ga ik dit doen? ” met de handen omhoog in de lucht. De moeders die twijfelen, vragen en teveel nadenken, doe het dan alsof het een natuurlijke reflex is, ook al zijn we ervan overtuigd dat we het onwennig of niet goed doen. Maar we graven diep. We zoeken het uit en houden vol want dat doen sterke vrouwen. Het is overleven. Dus, die vrouwen daarbuiten die twijfelen aan het seizoen van het moederschap waar je in zit, die carrièreswitch, of een passie nastreven - dat kan. Omdat moeders dat altijd zullen doen, omdat we moeten, omdat we geen andere keuze hebben, en we zijn sterker dan we weten. Denk er maar eens over na, Als we er tot ons hoofd in zitten met een huilende pasgeborene om de twee tot drie uur, zo uitgeput dat we meer dan een goede nachtrust nodig hebben om bij te praten, dan slagen we er toch in om op te staan en komen we er doorheen. Het maakt niet uit hoe pijn ons lichaam voelt of hoe we geen idee hebben wat we doen. We voeden en houd...

  Mijn dochter en haar man hebben recht in mijn gezicht gezegd dat ze liever hadden "dat ik er al onder lag". Maar omdat dit nog niet zover is hopen ze op "hoe sneller, hoe beter" (hun eigen woorden). Als zij zo koud van hart kunnen zijn door dergelijke uitspraken te doen, zijn ze echt niet welkom op mijn uitvaart. Mis hen, maar dan in de verleden tijd. Mis hen hoe ze waren als kind, als tieners, maar mis absoluut niet hoe ze geworden zijn... koud, kil, meedogenloos. Ze hebben zelfs mijn geboortefoto's verbrand, wat me vooral heeft gekwetst... brieven en foto's van mijn grootouders verbrand. Dit hebben ze al lachend en met veel plezier gedaan... daarbovenop dit gefilmd EN ze zijn zo vriendelijk geweest te zorgen dat ik het filmpje daarvan te zien kreeg!!! Ze zullen ook niet op mijn overlijdenskaart komen, ls alles meezit (al weet ik het dan zelf niet meer) zullen ze pas over mijn overlijden horen, als alles voorbij is. Het liefst van de notaris, waar ze snel...

  Niemand... zal je ooit zo liefhebben als je moeder. Die liefde is uniek, oneindig, stil en toch zo krachtig. Ze volgt je vanaf je eerste momenten, beschermt je als je het niet weet, ondersteunt je zelfs als je haar hulp afwijst. Haar aanwezigheid, soms onopvallend, is als een onzichtbare draad die je hart met het hare verbindt. Ze vergeeft nog voordat je de fout hebt gemaakt, waakt over je zelfs als je ver weg bent, en draagt jouw geluk als het hare. Je kunt overal ter wereld naar liefde zoeken... maar er is niets vergelijkbaars, niets dat lijkt op de liefde van een moeder. Het is een toevluchtsoord, een schuilplaats, een stille gids die altijd bij je zal blijven, ongeacht waar het leven je brengt. Neem vandaag een moment om die dankbaarheid te voelen, om haar te bedanken... Want die liefde, die vind je nergens anders.

  Wat is een moeder...? Een moeder is dat stille wonder dat begint nog voordat we onze eerste adem halen. Negen maanden draagt ze ons in haar buik, beschermt ze ons, voedt ze ons, bereidt ze ons voor op het leven. Dan komen de eerste jaren, en houdt ze ons in haar armen, dicht tegen haar aan, ons geruststellend met haar warmte en onvoorwaardelijke liefde. Maar de liefde van een moeder stopt daar nooit. Ze gaat een leven lang door, discreet maar aanwezig, in elke gedachte, elke handeling, elke hartslag. Het is een liefde die volhardt, die steunt, die vergeeft, die zelfs in de donkerste momenten licht brengt. Een moeder... dat is al dat en nog veel meer. Een schat, een toevluchtsoord, een band die nooit breekt.  

  Als de moeder geen plaats heeft in haar eigen gezin Een moeder kan elke dag aanwezig zijn voor haar gezin en zich toch onzichtbaar voelen. Wanneer zij geen echte plaats heeft binnen haar eigen gezin, worden haar gevoelens, behoeften en meningen vaak naar de achtergrond geschoven. Ze zorgt voor anderen, lost problemen op en biedt steun, maar ontvangt zelf weinig erkenning of waardering. Na verloop van tijd kan dit leiden tot gevoelens van eenzaamheid, verdriet en emotionele uitputting. Dit kan zich uiten in situaties waarin haar grenzen niet worden gerespecteerd, haar inspanningen als vanzelfsprekend worden beschouwd of haar stem nauwelijks wordt gehoord bij belangrijke beslissingen. Langzaam kan het gevoel ontstaan dat haar waarde alleen ligt in wat zij voor anderen doet, en niet in wie zij is als persoon. Een gezond gezin draait om wederzijds respect en aandacht voor ieders behoeften. Ook een moeder heeft behoefte aan erkenning, steun en de ruimte om haar eigen gevoelens, dromen...

  Mij is altijd verteld dat ik stil moet blijven als ik boos ben omdat ik de gevoelens van anderen kan kwetsen als ik mijn woede probeer uit te drukken. Mij is altijd verteld dat ik alleen beleefd en gepast moet spreken, hoe gefrustreerd ik me ook voel. Mij is altijd verteld dat zwijgen zelfs als je alle reden had om teleurgesteld, boos of gekwetst te zijn, alles vredig zal maken. Mij is altijd verteld om stilte boven drama te kiezen en vrede boven ruzies. Mijn hele leven is me altijd verteld dat ik een goed mens moet zijn, en dat dingen praten die anderen pijn kunnen doen mij de slechte persoon maken. Maar al vele jaren bestaan dat ik er altijd voor kies om te zwijgen, het heeft me ook zoveel pijn gedaan dat ik eigenlijk mijn eigen rust kwijt ben. Er is mij altijd verteld om stil te blijven om andere mensen geen pijn te doen. Mijn hele leven moet ik altijd rekening houden met de gevoelens van anderen, zelfs als het betekent dat ik mezelf niet toelaat om te erkennen wat ik voel en ...

  Een moeder zoals geen ander. Een moeder, Om mee te winkelen Een moeder, Om mee te lachen Een moeder, Om bij uit te huilen Een moeder, Om je problemen bij neer te leggen Een moeder, Die je vertrouwen geeft Een moeder, Die je leert sterk te zijn Een moeder, Die moeder durft te zijn Een moeder, Die voor haar kinderen kiest Een moeder, Zoals geen ander Maar.......dit alles was voor hun nog steeds niet genoeg.......

  Het is waar... Een moeder vreest de dood niet. Wat ze echt vreest, is het idee om op een dag te vertrekken en degenen achter te laten die ze meer dan alles ter wereld liefheeft. Deze band tussen een moeder en haar kinderen overstijgt de tijd, de afstand en zelfs het leven zelf. Ze is niet bang voor zichzelf... Ze is bang voor hen. Omdat ze weet dat geen enkele blik ooit zo welwillend zal zijn, geen enkele hand zo beschermend, geen enkel hart zo puur in zijn liefde. Een moeder is een stille kracht, een toevluchtsoord, een liefde zonder voorwaarden. En zelfs wanneer ze er niet meer is, blijft haar liefde voortleven in elke handeling, elke herinnering, elke hartslag van haar kinderen.

Hoe gaat het ermee?, is een veel gestelde vraag Maar het aantal mensen wat dit meent is maar laag Dus antwoord ik automatisch met alles gaat goed Moet ik dan zeggen wat het verlies van mijn moeder nog met me doet? Mensen willen immers toch horen dat het goed met je gaat? Wie ben ik dan dat ik die mensen niet in hun waan laat? De mensen die deze vraag echt menen weten bovendien, hoe het werkelijk met me gaat omdat ze dat in mijn hart kunnen zien

  Elk einde is een nieuw begin, ook al zie je het niet op dat moment. Vertrouw erop dat je ziel een plan heeft, zelfs als de weg niet altijd duidelijk is. Weet dat alles zal gaan zoals het de bedoeling is, en dat elke ervaring, goed of slecht, bijdraagt aan jouw groei en ontwikkeling. Omarm de veranderingen en laat je leiden door de wijsheid van je innerlijke zelf.

  Vraag je je weleens af hoe je de gemene dingen van je moeder vroeger gewoon niet leek te 'zien'? Stel je voor: je moeder heeft je zojuist diep vernederd of keihard genegeerd. De tranen staan nog in je ogen en je hart bonst van de schok. Maar een uur later komt ze de kamer binnen en vraagt ze op een vrolijke toon wat je wilt eten. Alsof er niets is gebeurd! In plaats van boos te blijven, lach je mee en doe je gezellig. Je lijkt die pijnlijke confrontatie van daarnet spontaan uit je geheugen te hebben gewist. Dit “vergeten” is een overlevingsmechanisme. Voor een kind is de band met moeder van levensbelang; zonder haar zorg en aandacht kan je simpelweg niet overleven. Wanneer zij ook degene is die je pijn doet, kom je in een onoplosbaar conflict terecht. Om die noodzakelijke hechtingsband te redden, kiest je brein er onbewust voor om de pijnlijke gebeurtenissen te 'vergeten', te minimaliseren of te filteren, zodat je toch met haar verbonden kunt blijven. Het is belangrij...