Tikje Anders - My Life, My Blog

  𝙂𝙚𝙚𝙣 𝙠𝙞𝙣𝙙 𝙢𝙚𝙚𝙧... Je leeft je eigen leven, wat zij er ook van vindt Je bent allang geen kind meer, al blijf je ook haar kind Je wilt er over praten, maar niet op haar manier Je zult haar best verdriet doen, maar niet voor je plezier Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag En dan opeens dan is 'ie er die dag De dag waarop je moeder sterft dat jij wordt los gelaten En al haar eigenschappen erft die jij zo in haar haatte De scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou. En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte Maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn De dag waarna je nooit meer kind zult zijn Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht En wat je nog wou zeggen, blijft eeuwig ongezegd De machteloze frasen van je genegenheid En dat het niet haar schuld was en ook dat het je spijt De dingen die je lang niet z...

  "Tijdens de zwangerschap trekken sommige babycellen in de bloedbaan van de moeder en keren daarna terug naar het kind. Het heet "moeder-foetaal microchimerisme". 41 weken lang mengen en circuleren de cellen heen en weer, en na de geboorte van de baby blijven veel van deze cellen in het lichaam van de moeder, waardoor een permanente afdruk achterlaat op de weefsels, botten, hersenen en huid van de baby aan moeder, en ze blijven vaak hier al tientallen jaren. Elk ander kind dat een moeder binnenkort zal hebben zal een soortgelijke afdruk achterlaten op haar lichaam. Zelfs als een zwangerschap niet eindigt, of als je een abortus hebt, migreren deze cellen nog steeds in de bloedstroom. Onderzoek heeft uitgewezen dat als het hart van een moeder gewond raakt, foetalecellen zich naar de plaats van het verwonding zullen haasten, en veranderen in verschillende soorten cellen die gespecialiseerd zijn in hartreparatie. Het kind helpt de moeder repareren, terwijl de moeder het kin...

  Een moeder zoals geen ander. Een moeder, Om mee te winkelen Een moeder, Om mee te lachen Een moeder, Om bij uit te huilen Een moeder, Om je problemen bij neer te leggen Een moeder, Die je vertrouwen geeft Een moeder, Die je leert sterk te zijn Een moeder, Die moeder durft te zijn Een moeder, Die voor haar kinderen kiest Een moeder, Zoals geen ander Maar....... al dit was voor hun nog steeds niet genoeg.......

  Ik wil je een verhaal vertellen over een moeder in een put. Het was een diepe put en ze zat er al een hele tijd in. Ze kon zich eigenlijk niet eens meer herinneren wanneer of hoe ze erin was gevallen. Ze begon de hoop te verliezen dat ze er ooit nog uit zou komen. Mensen om haar heen maakten zich zorgen. Haar familie gooide een touw naar beneden, maar ze kon niet omhoog klimmen. Haar arts gooide een touw naar beneden, maar ze kwam nog steeds niet van haar plek. Toen kwam er een andere moeder langs. Ze wierp één blik in de put en gooide, net als alle anderen, een touw over de rand. Maar zij klom naar beneden. "Wacht, wat doe jij hier beneden bij mij?" vroeg de eerste moeder verbaasd. Ze keek de tweede moeder in de ogen en zag dezelfde pijn, hetzelfde verdriet en dezelfde uitputting weerspiegeld. Maar er was ook iets anders. Er was hoop. En een ongekende kracht. De tweede moeder glimlachte vriendelijk en vol begrip, en sloeg haar armen om de eerste moeder heen. "Ik ben h...

een NARCISTISCHE MOEDER (ouder) is moeilijk te herkennen .... ze heeft de moederrol en ze heeft voor je te zorgen, maar ze is emotioneel niet beschikbaar en als kind voelt het als 'niet gezien worden' en niet als 'samen', want ... deze moeder heeft haar handen vol aan het opvullen van haar eigen leegte, en het negeren/ontwijken van haar eigen innerlijke gevoelens van ongeluk, frustratie en (oude) pijn. Daarom is ze emotioneel niet beschikbaar, want haar focus is: 'wat kan ik buiten mezelf halen, om me (instant) beter te voelen?' Maar als kind dien jij wel voortdurend beschikbaar voor haar te zijn, haar 'needs' gaan voor alles, want zij heeft jouw energie, erkenning, volgzaamheid, aandacht nodig. Ze is extern gericht op 'opvulling van haar innerlijke leegte' en het dempen van donkere gevoelens, dus kan ze daarnaast, via jou, in de buitenwereld de aandacht of goedkeuring krijgen via haar kind. Ze wil met je kunnen pronken, zodat de eer naar haar, d...

    ...........+++ MOEDER +++........... Kinderen, Lees dit, het is de realiteit! Het lot van een moeder is wachten op haar kinderen. Je wacht op ze als je zwanger bent. Je wacht op ze als ze uit school komen. Je wacht tot ze thuis zijn na een avondje uit. Je wacht op ze wanneer ze hun eigen leven beginnen. Je wacht op ze als ze thuis komen van werk om thuis te komen voor een lekker etentje. Je wacht met liefde op ze, met angst en soms met woede die meteen voorbijgaat als je ze ziet en je ze kan knuffelen. Zorg ervoor dat je moeder nooit te lang op je hoeft te wachten. Bezoek haar, hou van haar, knuffel degene die van je hield zoals niemand anders ooit zal doen. Laat haar niet wachten, ze verwacht dit van jou. Omdat alles ouder word maar het hart van een moeder nooit oud wordt. Hou van haar zoals je kunt. Niemand zal van je houden zoals je moeder zal doen ~~~~~~~~~~~~~~ Ps, Ik wacht nog steeds op mijn oudste dochter en haar kind.......

  Het moederschap heeft echt grenzen. En omgekeerd natuurlijk. We hoeven echt niet met ons te laten sollen. Ook niet uit angst dat onze kinderen ons dan niet meer willen zien. Het houdt echt een keer op, hoe pijnlijk ook. De liefde van sommige kinderen gaat via giften, cadeautjes, uitjes en te allen tijde klaar staan voor hun kinderen en voor henzelf. Hoeveel ik ook hou van hen, zo nu en dan roep ik een halt toe. Bewaak mijn eigen grenzen. Als dat niet mag, dan zegt dat meer over hen dan over mij....

  De moeders die zich afvragen "Hoe ga ik dit doen? ” met de handen omhoog in de lucht. De moeders die twijfelen, vragen en teveel nadenken, doe het dan alsof het een natuurlijke reflex is, ook al zijn we ervan overtuigd dat we het onwennig of niet goed doen. Maar we graven diep. We zoeken het uit en houden vol want dat doen sterke vrouwen. Het is overleven. Dus, die vrouwen daarbuiten die twijfelen aan het seizoen van het moederschap waar je in zit, die carrièreswitch, of een passie nastreven - dat kan. Omdat moeders dat altijd zullen doen, omdat we moeten, omdat we geen andere keuze hebben, en we zijn sterker dan we weten. Denk er maar eens over na, Als we er tot ons hoofd in zitten met een huilende pasgeborene om de twee tot drie uur, zo uitgeput dat we meer dan een goede nachtrust nodig hebben om bij te praten, dan slagen we er toch in om op te staan en komen we er doorheen. Het maakt niet uit hoe pijn ons lichaam voelt of hoe we geen idee hebben wat we doen. We voeden en houd...

  Mijn dochter en haar man hebben recht in mijn gezicht gezegd dat ze liever hadden "dat ik er al onder lag". Maar omdat dit nog niet zover is hopen ze op "hoe sneller, hoe beter" (hun eigen woorden). Als zij zo koud van hart kunnen zijn door dergelijke uitspraken te doen, zijn ze echt niet welkom op mijn uitvaart. Mis hen, maar dan in de verleden tijd. Mis hen hoe ze waren als kind, als tieners, maar mis absoluut niet hoe ze geworden zijn... koud, kil, meedogenloos. Ze hebben zelfs mijn geboortefoto's verbrand, wat me vooral heeft gekwetst... brieven en foto's van mijn grootouders verbrand. Dit hebben ze al lachend en met veel plezier gedaan... daarbovenop dit gefilmd EN ze zijn zo vriendelijk geweest te zorgen dat ik het filmpje daarvan te zien kreeg!!! Ze zullen ook niet op mijn overlijdenskaart komen, ls alles meezit (al weet ik het dan zelf niet meer) zullen ze pas over mijn overlijden horen, als alles voorbij is. Het liefst van de notaris, waar ze snel...

  Een moeder is mens, nog voordat ze moeder wordt. Ze draagt ​​onvolkomenheden met zich mee, lang voordat ze een kind draagt. Ze heeft angsten die ze nooit heeft uitgesproken, wonden die nooit zijn genezen, tranen die ze stilletjes heeft weggeveegd en lasten die ze leerde dragen zonder dat iemand het merkte. Een deel van haar pijn was erfelijk, een deel werd haar toegebracht en een deel ontstond simpelweg uit de poging te overleven in een leven waarvoor geen handleiding bestond. Er waren momenten waarop ze ongeduldig was – niet omdat ze minder liefhad, maar omdat ze al meer had gegeven dan ze wist dat ze in zich had. Er waren dagen waarop ze impulsief, overmand door emoties of afstandelijk reageerde – niet omdat haar hart koud was, maar omdat haar ziel streed tegen dingen waarvoor ze nooit de woorden vond om ze uit te leggen. Kinderen herinneren zich vaak de momenten waarop hun moeder tekortschoot. Wijsheid begint wanneer we ons ook proberen voor te stellen op welke momenten het le...