Loslaten
Loslaten = toelaten (van rouw door dood en bij leven) Loslaten... zo'n makkelijk uitgesproken woord. Zo'n cliché! Maar in mijn optiek is het niets meer of minder dan toelaten (accepteren, verwerken, helen, je weg erin vinden...) Vaak gaat het over toelaten van rouw bij dood, maar evenzo veel komt rouw bij leven voor. Levend verlies. Dat is iets waar mensen vaak niet of weinig bij stil staan. Omdat 'dood' logischer is. Want dood is eindig, houdt op, stopt. Levend verlies of rouw is oneindig, vaak een bijna levenlange moeilijke weg. En dat laatste moet ook zeker niet onderschat worden. Onder Levend rouw valt heel veel. Scheiding, verlies van gezondheid en baanzekerheid door ziekte/handicap, kinderen met handicaps/diagnoses, kinderloosheid, misbruik (fysiek/emotioneel) in je jeugd, oorlogstrauma, trauma door heftige dingen in je gezin, als moeder/vader/broertje/zusje.., opgroeien in een narcistisch gezin of een gezin waarin verslavingen, psychiatrische stoornissen aan...