Tikje Anders - My Life, My Blog

  Ik was nog niet klaar met van je te houden. Waarom moest jouw tijd al komen, mijn lieve vriend? Er waren nog zoveel wandelingen te maken, zoveel zonsondergangen om samen naar te kijken, zoveel knuffels die nog moesten komen. Ik was nog niet klaar om afscheid te nemen. Nog niet klaar om je te laten gaan. Je was mijn vreugde, mijn troost, een stukje van mijn hart. Nu voelt de wereld stiller zonder jou. Ik mis het geluid van je pootjes in huis, je blije staart als ik thuiskwam, en die ogen vol liefde die alleen jij had. Ik was nog niet klaar met van je te houden. Maar mijn liefde stopt niet omdat jij er niet meer bent. Ik draag je mee in elke herinnering, in elke traan, en in elke hartslag. Tot we elkaar ooit weer zien, mijn lieve vriendje. 

  “Niet zomaar een huisdier” Wanneer ziekte een huis binnensluipt, verandert alles. De dagen worden trager, stiller, zwaarder. Gesprekken verstommen soms, woorden schieten tekort en angsten groeien in de hoeken van de kamers. Mensen proberen te troosten, te helpen, te begrijpen ... maar er zijn momenten waarop niets nog echt raakt. En dan is er een huisdier. Geen dokter, geen verpleegster, geen therapeut maar een warme, levende aanwezigheid met zachte ogen en een hart dat zonder voorwaarden klopt. Voor veel zwaar zieke mensen wordt hun dier meer dan gezelschap. Het wordt een veilige haven. Een luisterend oor zonder oordeel. Een bron van rust in een lichaam dat geen rust meer kent. Zoals Christiane en Lena. Lena vroeg niets. Ze gaf gewoon. Geen woorden, geen vragen, geen goedbedoelde maar pijnlijke clichés. Alleen nabijheid. Alleen trouw. Alleen liefde. Christiane kon tegen haar praten... over angst, pijn, herinneringen, hoop en afscheid. Dingen die soms te zwaar waren om tegen mens...

  In het begin vraagt iedereen hoe het met je gaat… De berichtjes komen. De telefoontjes komen. Mensen laten weten dat ze aan je denken. En even hoef je het verdriet niet alleen te dragen. Maar langzaam… gaat het leven van anderen weer verder. Hun dagen vullen zich opnieuw. Hun routines keren terug. De gesprekken worden minder. De berichtjes verminderen. Tot het op een dag bijna helemaal stil wordt. Niet omdat mensen niet meer geven om jou . Maar omdat het verlies voor hen niet meer nieuw is. Alleen… rouw kent geen tijdslijn of einddatum. Rouw verdwijnt niet wanneer de bloemen verwelkt zijn. Niet wanneer de wereld weer normaal lijkt. Niet wanneer anderen verdergaan met hun leven Rouw blijft. In die stille ochtenden. In het lege mandje. In de automatische blik naar de deur. In de herinneringen waar je je aan vasthoudt, omdat liefde nog altijd aanwezig is. Sommige dagen draag je het gemis zachter mee. Andere dagen voelt het even zwaar als in het begin. En dat kan ontzettend eenzaam v...

  Als ik nog even spreken kon… voor ik zachtjes verder reis, zou ik mijn ogen naar je heffen en je vertellen hoe geliefd ik was. Huil niet alleen om wat je verliest, maar ook om alles wat wij samen mochten beleven. De wandelingen. De kleine rituelen. Jouw stem die mij altijd geruststelde, zelfs op de moeilijkste dagen. Jij was mijn thuis. Mijn veilige plek. In jouw handen vond ik rust, in jouw liefde vond ik een leven mooier dan ik ooit had kunnen dromen. Voel geen schuld wanneer het tijd is om los te laten. Liefde betekent soms ook: zacht genoeg zijn om afscheid toe te laten. Mijn lichaam wordt moe nu… maar liefde sterft niet met een laatste adem. Ze verandert alleen van vorm. Dus wanneer je mij mist, kijk dan niet enkel naar het einde. Kijk naar al die jaren waarin wij elkaar vonden, elke dag opnieuw. En geloof me… ik ga nergens waar jouw liefde mij niet kan bereiken. Misschien zie je me niet meer naast je lopen, maar ik blijf dicht bij je. In de stilte van de ochtend. In de warm...

  Soms zegt een klein bloempje alles wat woorden niet kunnen…   Vergeet-me-nietjes. Zo teer, zo eenvoudig en toch zo vol betekenis. Ze groeien vaak stilletjes langs de rand van een pad, alsof ze zachtjes willen fluisteren: “Vergeet mij niet.” Voor wie een geliefd dier moet missen, kunnen deze kleine blauwe bloemetjes troost brengen. Ze staan symbool voor herinneringen die blijven, voor liefde die niet verdwijnt, zelfs wanneer pootjes niet langer naast je lopen. Elke keer als je ze ziet, mag je even stilstaan… en denken aan die zachte vacht, die trouwe ogen, die onvoorwaardelijke liefde. Want vergeten doe je nooit. Liefde blijft in elke herinnering, in elke traan, en misschien… in elk klein vergeet-me-nietje dat je pad kruist.

  De laatste wandeling De wandelingen werden langzamer. Korter. Stiller. Maar ze stopten nooit. Niet tot het allerlaatste moment. Want het ging al lang niet meer om hoe ver we nog konden gaan. Het ging om samen zijn. Elke stap werd kostbaarder. Elk moment een klein stukje herinnering. Tot er op een dag een wandeling was die de laatste bleek te zijn. Maar liefde stopt daar niet. Liefde wandelt verder — in herinneringen, in zachte gedachten, en in elke pootafdruk die voor altijd in je hart blijft staan.

  Zijn lege plekje onder de deken Zijn favoriete kunstje was verdwijnen, diep weggedoken onder een warme deken. Alleen een klein, warm neusje stak eruit, waarmee hij uren naar mij lag te kijken. Wat was hij het liefste dicht bij mij, op schoot, in mijn armen, warm en zacht. Zijn kleine hartje klopte synchroon met het mijne, hij gaf me troost in de donkerste nacht. De deken ligt er nog, maar de warmte is weg, het is koud nu hij niet meer bij me bent. Maar de herinnering aan zijn zachte ademhaling, is het mooiste dat ik ooit heb gekend.

  Ik noem jouw naam Als ik denk Dan hoor ik jouw naam Als ik slaap Droom ik jouw naam In hoe ik nu leef Beleef ik jouw naam In mijn verdriet Betraan ik jouw naam Uit machteloosheid Schreeuw ik jouw naam Soms, heel alleen Verwerk ik jouw naam Met al mijn liefde Koester ik jouw naam Hier dichtbij me Voel ik jouw naam In deze saamhorigheid Vertel ik jouw naam Opdat je zult weten Dat ik je niet zal vergeten Zacht noem ik jouw naam… Leonita Gerssen

  Tot we elkaar weer ontmoeten... Ik begrijp waarom verdriet wordt omschreven als een reis. Dit pad gaat maar door en de enige garantie is dat een gebroken hart er altijd deel van zal uitmaken. De weg kronkelt en draait, onverwachts snijdend. Sommige dagen doen meer pijn dan andere. Ik loop door prachtige velden gevuld met herinneringen, mijn handen dankbaar strijkend langs alles wat je voor mij hebt achtergelaten om te koesteren. Maar op sommige dagen is er niet genoeg dankbaarheid om deze wonden gesloten te houden. Ik sleep me voort en geen enkele hoeveelheid tijd of condoleances lijkt deze wegen gladder te maken. Er zijn stappen die zo zwaar zijn dat ik het gevoel heb dat ik voor altijd vastzit op dezelfde plek. De wolken trekken samen. Ik beweeg niet. De regen begint te vallen. Er is geen ontkomen aan ruw weer. Dus, ik verwelkom het. Ik blijf staan en laat het tot op het bot in mij doordringen. Ik vecht niet langer tegen deze stormen. Er zullen er meer komen. Ik zal de liefde d...

Soms leren de moeilijkste tijden van het leven ons dat geluk in vele kleuren, tinten en smaken komt. Niet alleen in relaties, maar ook in het waarderen van onze eigen gezelschap. Niet alleen in grote prestaties, maar in kleine momenten van vreugde. Niet alleen in succes, maar in het doen van wat ons helpt om ons in vrede te voelen. En niet alleen in hard werken, maar ook in stille momenten van ontspanning.  

  Deze vond ik weerom zo mooi... Het is vrij vertaald uit het Engels. De originele titel is dan ook "The harder we love" Hoe harder we liefhebben hoe harder we rouwen. Hoe moeilijker het is om verder te gaan, als ze weggaan ..... Hoe moeilijker het is om te slapen , Hoe moeilijker het is om wakker te worden, Te weten dat ze er niet zijn, Bij elke ademhaling die we nemen ..... Het is moeilijk om vooruit te kijken... En moeilijk om terug te kijken. vast zitten in het midden, gevangen en verloren... Hoe harder de duisternis.... Hoe harder het licht, Hoe harder deze wereld.... De wereld blijft draaien in het leven. Maar het gevoel is pijnlijk en moeilijk. je kunt het je niet voorstellen. Bij het ontsnappen aan het donker .... helpt het misschien een beetje om te weten.... dat dit komt omdat... Hoe harder we rouwen, hoe harder we van hen hielden...! - Becky Hemsley