My Life , My Blog

  Denk je nog weleens aan mij, dochter? vraag ik me af..... Ik denk wel aan jou, elke dag en nacht. Aan je leugens en aan alle feiten, dat je me niet onder ogen durft te komen, je bent me aan het ontwijken zoveel je kunt... Maar je hebt je zin, je bent me kwijt je hoeft ook niet over een tijd meer aan te komen met je spijt. Mijn verdriet lijkt je niks meer te zeggen, Je negeert het, doet alsof ik niet besta. Ik heb je al veel te vaak het voordeel van de twijfel gegeven ga dit niet langer meer doen, het is klaar, over en voorbij. Het woordenboek moet worden herschreven want ze moeten toch echt het woord leugen jou naam gaan geven. Hoe heeft het in godsnaam ooit zo ver kunnen komen. Hadden we maar ruzie gehad, had ik het misschien nog kunnen begrijpen.... Nu ben ik alleen maar verbijsterd, vol ongeloof, met een ongelooflijk gemis. het gemis van het kind wat je eens was, wat ik nu niet meer terug kan vinden. Mama  

  Vandaag... Vandaag is het 36 jaar geleden dat ik moeder werd. Een groot geschenk. De mooiste die ik me toen ooit kon bedenken. Als alleenstaande moeder zorgde ik voor jou. Kwetsbaar vroeg ik me af of ik het goed deed. Ik mistte immers iemand aan mijn zijde. Nee vader en moeder tegelijk kon ik niet zijn. Al probeerde ik het wel. Na je pubertijd kwamen er moeilijke jaren. Jaren gevuld met verwijten. Ik had het niet goed gedaan. Omdat ik zo graag contact met je wilde bleef ik me verontschuldigen. Het plaatste jou in een machtspositie. Voorwaarden stelde je. Misschien..ik moet er nog over nadenken.. Het is niet een twee drie vergeten hoor.. Ik zette een punt. Het is klaar. Ik maak me niet langer afhankelijk van jou. Ieder jaar komt deze dag weer voorbij. De dag dat ik moeder werd. Van harte gefeliciteerd lieve Mij Je hebt het goed gedaan.   Nogmaals bedankt dat je me uit je leven gooide en bij het grofvuil werd gezet en als klap op de vuurpijl mijn kleindochter niet meer mocht z...

Niks is erger, akeliger en afschuwelijk dan als iedereen je kind zo doodzwijgt dat je het lijkt alsof je kind er nooit is geweest, niet (meer) bestaat. Dit doet je hart bloeden...!!! Het blijft een litteken, die de rest van mijn leven blijft.    

  Vertrouwen geven betekent loslaten. Loslaten is dus anders dan: zoek het maar uit of wat kan mij het schelen wat ze doen. Loslaten is vooral: geen controle willen hebben over iemand anders of over het leven van de ander. Loslaten betekent ook: iemand anders het proces gunnen.

  Het kan zijn dat ze hun kleinkind nooit hebben ontmoet of dat hun kleinkind erg jong was toen ze van hen vervreemd raakten. Het is natuurlijk heel moeilijk voor deze grootouders om vol te houden, het feit dat ik echt geloof dat kleinkinderen hun grootouders nooit vergeten, is in deze situatie een beetje anders. Ze hebben niet de gelegenheid gehad om herinneringen op te bouwen. Dus hoe kunnen we die verbinding op de een of andere manier behouden of bouwen? Het eerste is natuurlijk dat ze je misschien nog nooit hebben ontmoet, maar je bent er nog steeds een groot deel van, je bloed stroomt om hen heen, niemand kan dat wegnemen. Je DNA zit in hen. Dat is de fysieke positie, maar misschien nog belangrijker, hoe bouw je de emotionele bruggen? Elke grootouder heeft verhalen te vertellen, verhalen die voor de toekomstige generaties moeten worden vastgelegd. Er zijn veel manieren waarop je je persoonlijke geschiedenis tot leven kunt brengen. Het kan zijn dat je van schrijven houdt, dus b...

  Een jaar lang iedere dag gehuild. Geschreeuwd. Was kwaad, boos en verdrietig. Tot ik ineens dacht: ho!!! Wil geen slachtoffer meer zijn!!! Zij hebben er niks van, hopen dat je op je knieën terug komt. Na 12 /5 jaar denk ik nog elke dag aan ze. Soms huil ik nog of ben ik kwaad. Dan spreek ik mezelf toe dat ik een mooi mens ben. Zij moeten het nu zonder moeder doen. Hoe triest is dat?? Probeer iedere dag iets voor jezelf te doen. Jij bent voor jezelf het belangrijkste. Zoek vriendinnen om te delen. Schrijf het van je af, net zolang tot je misselijk wordt van jezelf. Maak jouw leven mooi!!!  

  Aquarius Age De tijd van het Aquarius Tijdperk is al een aantal jaren ingezet. Langzaam ontvouwt deze nieuwe era zich, en wordt ons de mogelijkheid gegeven om steeds dieper in ons bewustzijn te groeien. Ik vertel hier over een geboden mogelijkheid, het is uiteindelijk onze eigen verantwoordelijkheid en keuze of wij hiervan gebruik willen maken. Willen wij verder groeien, of blijven we vasthouden aan het tijdperk van ons intellect? Dat is wat wij achter ons mogen laten. De tijd van regels, plannen, protocollen. We mogen ons hart gaan verkennen, langzaam openen en ons verbazen over de diepe liefde die wij van binnen zijn. Water spoelt, staat in verbinding met de Maan, met ons voelen en de yin energie. Zachtheid, ons hart Als een liefdevolle ouder, wie naast zijn kind blijft staan en beschikbaar is voor hulp, staat het universum ons bij. Het kind in onze mensheid als geheel is aan het ploeteren en zoeken naar de manier, en op het moment dat wij bewust worden van de mogelijkheid voor...

  Rouw, zo ben ik gaan beseffen, is liefde zonder kans om te landen. Het zijn al die knuffels die je nog steeds wilt geven, de woorden die onuitgesproken zijn gebleven, de momenten die je je voorstelde te delen maar nooit hebt gehad. Die liefde verdwijnt niet – ze verzamelt zich stilletjes. Ze nestelt zich in je ooghoeken wanneer er tranen uit het niets opwellen. Ze leeft in de zwaarte van je borst, in de beklemming in je keel wanneer een herinnering te hard aankomt. Ze blijft hangen in de stilte waar vroeger het lachen was. In de ruimtes die niet langer vol aanvoelen, omdat er iemand belangrijks ontbreekt. Rouw is niet zomaar pijn – het is liefde die nog steeds de hand wil reiken. Liefde die niet weet waar ze anders heen moet, dus blijft ze in je, een stil thuis creërend in je hart. En hoewel het pijn doet, herinnert het je er ook aan – wat je had was echt. Diep. Mooi. Dus als de pijn opkomt, vecht er dan niet tegen. Laat het zijn. Want het is slechts liefde, die nog steeds probee...

  "Sommige dagen mis ik gewoon wie mijn kinderen waren toen ze jonger waren. Het heeft minder te maken met het missen van een bepaalde leeftijd, maar meer met het verlangen om terug te gaan naar dat moment in de tijd, om eventuele fouten die ik heb gemaakt te vergeten en om even pas op de plaats te maken, ze wat langer te knuffelen en keer op keer met ze te lachen."

  Op een dag zal je moeder je niet meer bellen. Ooit zul je wensen dat ze meer dagen had geleefd om van je tijd met haar te genieten. Op een dag zal ze stoppen met zeggen dat je moet stoppen met je grappen. Op een dag zal ze stoppen met je het advies te geven waarvan ze denkt dat het goed voor je is. Op een dag vind je het huis waar ze altijd op je stond te wachten met een kopje warme koffie bij aankomst, leeg. Op een dag zal haar stem niet meer gehoord worden. Op een dag zullen alleen herinneringen blijven. De tijd vliegt en wacht op niets en niemand. En op die dag voel je een leegte zo groot dat niets en niemand kan vullen....

  Een moeder zal altijd meer van je houden— dan je partner, dan je beste vrienden, dan dat je van haar houdt, dan wie dan ook. Want die mensen ja ze houden wel veel van je misschien zelfs "zoveel," maar de liefde van een moeder is onvergelijkbaar. Omdat het een ander soort liefde is. Het is een liefde die jouw welzijn boven haar eigen prioriteit geeft, een liefde die luid en zo sterk is dat ze soms pijn doet, een liefde die verandert met je behoeften, maar die er altijd is. Het is een liefde die beschermt en ondersteunt. Omdat ze verliefd op je werd toen je nog maar een gedachte was voordat ze jou zelfs maar ontmoette, vroeger was je een kleine baby die op haar borst paste. En dat soort liefde dat onvoorwaardelijk liefheeft is krachtig. Omdat niemand anders in deze hele wereld zo van je zal houden. Dus, je kunt niet meer van een moeder houden, en je zult het niet begrijpen totdat je zelf moeder bent...

  Lieve Dochter  Het gaat niet goed. Het gaat helemaal niet goed. Maar niemand heeft het door, ik kan het uitstekend verbergen. Toneelspelen is een koud kunstje. Niets is wat het lijkt. Keeping up appearances, ik kan zo door voor de Oscars. Dus lach ik als er gelachen moet worden, laat ik af en toe een traan als dat in het plaatje past en straal ik rust uit alsof er niets aan de hand is en mijn leven, ook zonder jou, tevreden voortkabbelt. Krampachtig probeer ik te achterhalen of er een aanleiding is. Ik graaf en graaf in mijn gedachten en opeens komt het als een schok binnen. Ik weet het. Ik weet wat de aanleiding is waardoor ik me de laatste tijd zo ontzettend ellendig voel. Waarom dat steentje in mijn maag, wat er al jaren zit, de laatste weken uitgegroeid is tot een loodzware kei die ik – dag in, dag uit – met mij meezeul. Je hebt het laatste lijntje doorgeknipt. Je hebt me, na mijn laatste bericht, geblokkeerd op FB. Dat laatste lijntje, die zwakke breekbare uiterst dunne...

  Als je 13 jaar je kind niet ziet, niet hoort! Kan er niets inniger worden, alleen meer vervreemding. Al die jaren hopen, al die jaren dromen toen het kind nog onder je vleugels was. Vooral de baby en kleutertijd komen sterk naar boven. De scholen, de keuzes ,in 13 jaar komt er veel voorbij. Al die tijd heb je dat kind nooit meer gezien of gesproken. Ook mijn kleinkind nooit meer gezien. Het verdriet wordt anders, eerst boosheid, dan jaren met de vraag waarom? Dan begint het te wennen ook al huil je nog best wel eens. Je leest dat je niet de enige bent die zoiets meemaakt. Verbazing nooit gedacht. Verbittering nee vervreemding ja, na al die tijd. Vraag mij nooit af, had ik maar dit of had ik maar dat. Dertien jaar is lang, te lang.....

  Het is bijna een vaststaand feit dat jullie niets verkeerd gedaan of gezegd hebben en dat de verstoting dus ook geen afrekening is; het is een overlevingsstrategie van een kind onder psychische druk dat verkeerde beslissingen neemt maar tegelijkertijd wil verhinderen dat jullie de breuk zouden kunnen herstellen, jullie de kans wil ontzeggen om in het reine met julliezelf te komen en een familiale oplossing voor de kwelling te vinden schreef iemand... Het voelt ook aan als tergen - al dan niet bedoeld - en plaatst jullie in een slecht daglicht. Vaak ligt er een psychisch lijden of een persoonlijkheidsproblematiek aan de oorsprong en dan kan je je de vraag stellen of je van hem of haar niet beter verlost bent, ook als is het jouw eigen kind, maar ook onwetend van alle problemen die er spelen. Die kennis zou jullie in jullie onmacht heel veel pijn kunnen doen en hoe paradoxaal het ook is, het beschermt jullie van nog meer leed terwijl jullie aan de zijlijn staan. Is er bij hem of ha...

  “Het pijnlijkste afscheid is het afscheid zonder dat er iets wordt uitgelegd. Het zijn de plotselinge stilte, de onuitgesproken woorden, de onbeantwoorde vragen die je 's nachts achtervolgen. Je ligt wakker en je hoofd wordt elk moment, elk woord, elke aanraking herhaalt, op zoek naar de reden waarom. Maar er is geen antwoord, alleen een leegte die zich uitstrekt tot in de eeuwigheid. Het is de pijn van het niet weten, van het niet begrijpen, van het in het ongewisse blijven met alleen je eigen gedachten om je gezelschap te houden. En in die duisternis kom je langzaam tot het besef dat je misschien nooit zult weten waarom, dat is misschien wel de moeilijkste waarheid van allemaal.” Vandaag 35 jaar geleden werd ik voor het eerst moeder van een prachtige dochter. Nooit verwacht dat ik haar ooit zou verliezen. Wou eerst een bos bloemen sturen voor haar verjaardag, heb het niet gedaan omdat ik weet dat ze dan in de kliko belanden. Denken : ja ik denk nog steeds aan haar. Hoop dat ze ...

  Als ik met mensen of familieleden over mijn situatie probeer te praten, heb ik in de meeste gevallen het gevoel dat ze denken 'er is geen rook zonder vuur', wat mijn verlies van zelfrespect heeft vergroot. Een veel voorkomende gedachte is 'je moet iets heel ergs hebben gedaan dat ze je uit hun leven hebben buitengesloten'. Dat deed ik niet, maar het maakte me defensief en zorgde dat ik niemand meer kon vertrouwen...... Zelf geen geld meer wil uitlenen, want deze bank is gesloten. Ik help alleen mijn jongste dochter nog als ze geld nodig heeft voor eten , maar voor de rest niemand meer... Als ik geen eten heb krijg ik ook van niemand een bord eten...

  Mijn kind, Er is nog zoveel wat ik je wil vertellen, Wat ik toen niet heb gedaan. Ik heb zoveel voor je verborgen, Want jij had al genoeg doorstaan. Ik wilde je vooral beschermen, Tegen al mijn pijn en verdriet. Dat is het domste wat ik heb kunnen doen, Want zo werkt het uiteindelijk niet. Ik gaf je het verkeerde voorbeeld, Ik cijferde mezelf helemaal weg. Daarom wil ik dat je goed begrijpt, Van wat ik nu tegen je zeg. Een moeder is geen robot, Ook zij mag af en toe huilen. Ze kan niet altijd sterk zijn En verdient iemand om bij te schuilen. En wanneer ze dat niet heeft En ze gaat een keertje kopje onder, Sta dan niet te snel met je oordeel klaar, Want dat maakt haar juist zo bijzonder.