Tikje Anders - My Life, My Blog

  Één ding dat me echt heeft geholpen, is te beseffen dat de dochter die ik mis, het kleine meisje in mijn hoofd is, niet de volwassene die wreed en minachtend is. Hoewel de vervreemding een schok was, was het achteraf gezien daar naartoe gegroeid, al sinds onze dochter een tiener was. We hadden gelukkige momenten, maar ons leven was grotendeels in chaos verwikkeld. Dat we dat nu niet meer in ons leven hebben, is echt een opluchting. De meeste andere mensen zouden dat niet begrijpen, denk dat er hier ouders zijn, die dat wel kunnen. Twéé dingen die me hebben geholpen..... Één ding te vinden, hoe klein ook, om dankbaar voor te zijn. De twééde is, om kansen te vinden om een ​​lichtpuntje in iemands dag te maken. Zoals iemand eens opmerkte, kan een kleine aanvulling iemand doen oplichten. En het kan je ook opbeuren. Het spijt me dat mijn dochter haar leven niet wil delen, maar het is niet mijn schuld. Ik laat niemand de tijd die ik nog heb verpesten. Was een goeie moeder, ook al maakt...

  Een fragment... Langzaam trok ik mijn deur steeds een stukje verder dicht... langzaam trok ik mij terug in mijn eigen overlevingsmodi. Uit zelfbescherming vermoedelijk. Langzaam verwaterde het contact, vertelde ik niet zo veel meer. Niet meer wat mij écht bezig hield. Omdat ik toch al voelde dat dat er niet voor jou toe deed of je kon het niet meer aanhoren, geen idee. Er werd meermaals gezegd dat ik geen goede band met jou zou hebben, maar ik zie het liever andersom. Ik was wél tot heel veel bereid. Écht contact, echte verbinding, maar als je ergens steeds vaker merkt dat het eenzijdig wordt, niet steunend of helpend meer is, je constant met een 'figuurlijk' of soms écht bloemetje op de stoep staat, maar je of negatief weer weggaat of de deur 'figuurlijk' wordt dichtgedaan, houdt het ergens een keer op. Trekken aan een dood paard noemen ze dat. En dat zuigt je helemaal leeg. Energie wat ik zelf nodig had, maar ook dát is nooit gezien of wél gezien, maar voor weggekek...

  Rouwen om een kind dat nog leeft, is een verwoestend verdriet dat onmogelijk uit te leggen is aan iemand die het niet zelf heeft meegemaakt. Van buitenaf zien mensen namelijk een kind dat nog leeft en vragen ze zich af waarom je niet gewoon contact kunt opnemen en het kunt herstellen. Wat zij niet begrijpen, is dat het verdriet door vervreemding totaal niet voelt als een meningsverschil of een moeilijke periode. Het voelt als een overlijden. Het definitieve karakter ervan, de stilte, de leegte waar ooit een relatie was, het gemis van iemand die ergens op deze wereld nog ademt… Dit alles draagt hetzelfde verpletterende gewicht als het verlies door een overlijden en is in sommige opzichten zelfs nog moeilijker te verwerken. Bij een overlijden is er een vorm van afsluiting. Er zijn rituelen en er is een moment waarop de wereld jouw verdriet erkent en de mensen om je heen je steunen. Bij vervreemding is er vaak alleen de veroordeling door de maatschappij en een leegte die de mensen o...

  Zo is het met alles,tis maar hoe en wat je zegt... Wanneer we zien dat iemand het zwaar heeft of door een moeilijke periode gaat, zeggen we al snel 'laat maar weten als ik iets kan doen'. Goedbedoeld, maar vaak zonder resultaat. En eigenlijk weten we al dat de persoon hulp kan gebruiken, maar dat deze mogelijks geen hulp durft te vragen. Probeer dus zelf met een concreet voorstel te komen. 'Zal ik dinsdag even komen oppassen?' of 'Zal ik voor jou naar de winkel gaan en boodschappen doen?' of 'Zal ik meegaan naar de afspraak in het ziekenhuis?'. Je zal zien dat mensen zich minder snel tot last voelen en de hulp aanvaarden. @steunpunt mantelzorg _______________ Ik persoonlijk help mijn dochter zoveel mogelijk. Soms lijk ik net een Taxi Chauffeur , maar doe het met liefde. Op het moment dat het duidelijk werd dat ze MS had liet bijna iedereen haar vallen, inclusief haar oudste zuster. Ik ben de gene die dag en nacht klaar staat voor haar en haar beste vri...

  Een tweede kind is niet zomaar "nog een" of "anders" dan het eerste. Het is een nieuwe wereld, even wonderbaarlijk.   Bij de eerste zoek je naar je eigen trekken, de lach van je geliefde, en elke gelijkenis verwarmt je hart. Bij de tweede zoek je naar iets van het oudere kind — de bekende lach, dezelfde nieuwsgierige blik, die lieve koppigheid. Maar je begrijpt: dit is een unieke ziel.  En je beseft: elk kind heeft zijn eigen plek in je hart. Liefde wordt niet verdeeld — zij groeit. 

  Voor altijd is een lange tijd om iemand te missen Vooral wanneer hun afwezigheid zo'n blijvende indruk achterlaat op je hart Men zegt dat de tijd alle wonden heelt Maar sommige afwezigheden laten zulke diepe littekens achter in ons hart, dat de tijd die voorbijgaat ons verlangen alleen maar lijkt te vergroten Toch is er in deze pijn troost in de kleine dingen ~ oude foto's, een vertrouwde geur, een liedje een herinnering een band die bestond Iemand voor altijd missen betekent een deel van hen levend houden, vasthouden aan wie ze zijn en wat ze voor ons betekenen Naarmate het leven verdergaat, leer je hen mee te dragen, niet alleen in je gedachten maar in wie je bent Zo gaat het leven verder Er worden nieuwe herinneringen gemaakt ~ Maar die speciale plek in je hart blijft altijd van hen Voor altijd is een lange tijd, maar het is ook een bewijs van de kracht van de liefde...

  Heb persoonlijk de aanklacht nooit mogen vernemen. Ben bij verstek veroordeeld tot levenslang. Kreeg de hoogste straf nl... m'n kleinkind werd me als straf ontnomen. Stel je voor dat de persoon die je ooit in je armen wiegde, plotseling een rechterlijke toga aantrekt en je hele leven begint te ontleden.  Kind word onverwachts volwassen, en op een dag verandert haar blik: ze ziet je niet langer alleen als moeder, maar als een onderwerp van analyse, waarbij ze elke beslissing die je ooit nam bekritiseren. Haar woorden raken je hard, omdat ze precies weet waar je kwetsbaar bent. Ze straft je met langdurig zwijgen of gooien scherpe verwijten naar je hoofd onder het mom van "eerlijkheid". Haar vragen klinken als een aanklacht: "Waarom heb je dit gedaan?" "Waarom was je er niet toen ik je nodig had?" "Hoe heb je dit kunnen toestaan?" En daar sta jij, de vrouw die haar het leven schonk. De vrouw die fouten maakte in een wanhopige poging het goed t...

  Waarom kan ik mijn vervreemde volwassen kind niet loslaten? Drie relationele gewoonten die ouders in de problemen brengen. door Sheri McGregor, MA Vervreemding doet pijn, om voor de hand liggende redenen, waaronder het verlies van iemand van wie we altijd hebben gehouden, vaak met onbeantwoorde vragen. We missen die persoon. Sommigen van ons ervaren ook de pijn van het missen van kleinkinderen. De afwezigheid kan ons hart en leven volledig op zijn kop zetten. Plotseling vertellen volwassen kinderen ons dat we niet deugen, dat al hun fouten voortkomen uit hoe we ze hebben opgevoed, of een ander verhaal dat de breuk rechtvaardigt. Ze kunnen ons negeren als we contact met ze opnemen. Of ze zeggen ons dat we geen contact meer met ze moeten opnemen, met koude, berekenende woorden die klinken als AI, therapeutentaal of een script dat we op internet hebben gezien. Hun verandering kan plotseling zijn, maar de emotionele aanpassing van ouders verloopt langzamer. Daarom vragen zoveel ouder...

  Denk je nog weleens aan mij, dochter? vraag ik me af..... Ik denk wel aan jou, elke dag en nacht. Aan je leugens en aan alle feiten, dat je me niet onder ogen durft te komen, je bent me aan het ontwijken zoveel je kunt... Maar je hebt je zin, je bent me kwijt je hoeft ook niet over een tijd meer aan te komen met je spijt. Mijn verdriet lijkt je niks meer te zeggen, Je negeert het, doet alsof ik niet besta. Ik heb je al veel te vaak het voordeel van de twijfel gegeven ga dit niet langer meer doen, het is klaar, over en voorbij. Het woordenboek moet worden herschreven want ze moeten toch echt het woord leugen jou naam gaan geven. Hoe heeft het in godsnaam ooit zo ver kunnen komen. Hadden we maar ruzie gehad, had ik het misschien nog kunnen begrijpen.... Nu ben ik alleen maar verbijsterd, vol ongeloof, met een ongelooflijk gemis. het gemis van het kind wat je eens was, wat ik nu niet meer terug kan vinden. Mama  

  Vandaag... Vandaag is het 36 jaar geleden dat ik moeder werd. Een groot geschenk. De mooiste die ik me toen ooit kon bedenken. Als alleenstaande moeder zorgde ik voor jou. Kwetsbaar vroeg ik me af of ik het goed deed. Ik mistte immers iemand aan mijn zijde. Nee vader en moeder tegelijk kon ik niet zijn. Al probeerde ik het wel. Na je pubertijd kwamen er moeilijke jaren. Jaren gevuld met verwijten. Ik had het niet goed gedaan. Omdat ik zo graag contact met je wilde bleef ik me verontschuldigen. Het plaatste jou in een machtspositie. Voorwaarden stelde je. Misschien..ik moet er nog over nadenken.. Het is niet een twee drie vergeten hoor.. Ik zette een punt. Het is klaar. Ik maak me niet langer afhankelijk van jou. Ieder jaar komt deze dag weer voorbij. De dag dat ik moeder werd. Van harte gefeliciteerd lieve Mij Je hebt het goed gedaan.   Nogmaals bedankt dat je me uit je leven gooide en bij het grofvuil werd gezet en als klap op de vuurpijl mijn kleindochter niet meer mocht z...

Niks is erger, akeliger en afschuwelijk dan als iedereen je kind zo doodzwijgt dat je het lijkt alsof je kind er nooit is geweest, niet (meer) bestaat. Dit doet je hart bloeden...!!! Het blijft een litteken, die de rest van mijn leven blijft.    

  Vertrouwen geven betekent loslaten. Loslaten is dus anders dan: zoek het maar uit of wat kan mij het schelen wat ze doen. Loslaten is vooral: geen controle willen hebben over iemand anders of over het leven van de ander. Loslaten betekent ook: iemand anders het proces gunnen.

  Het kan zijn dat ze hun kleinkind nooit hebben ontmoet of dat hun kleinkind erg jong was toen ze van hen vervreemd raakten. Het is natuurlijk heel moeilijk voor deze grootouders om vol te houden, het feit dat ik echt geloof dat kleinkinderen hun grootouders nooit vergeten, is in deze situatie een beetje anders. Ze hebben niet de gelegenheid gehad om herinneringen op te bouwen. Dus hoe kunnen we die verbinding op de een of andere manier behouden of bouwen? Het eerste is natuurlijk dat ze je misschien nog nooit hebben ontmoet, maar je bent er nog steeds een groot deel van, je bloed stroomt om hen heen, niemand kan dat wegnemen. Je DNA zit in hen. Dat is de fysieke positie, maar misschien nog belangrijker, hoe bouw je de emotionele bruggen? Elke grootouder heeft verhalen te vertellen, verhalen die voor de toekomstige generaties moeten worden vastgelegd. Er zijn veel manieren waarop je je persoonlijke geschiedenis tot leven kunt brengen. Het kan zijn dat je van schrijven houdt, dus b...