My Life , My Blog

  Heb persoonlijk de aanklacht nooit mogen vernemen. Ben bij verstek veroordeeld tot levenslang. Kreeg de hoogste straf nl... m'n kleinkind werd me als straf ontnomen. Stel je voor dat de persoon die je ooit in je armen wiegde, plotseling een rechterlijke toga aantrekt en je hele leven begint te ontleden.  Kind word onverwachts volwassen, en op een dag verandert haar blik: ze ziet je niet langer alleen als moeder, maar als een onderwerp van analyse, waarbij ze elke beslissing die je ooit nam bekritiseren. Haar woorden raken je hard, omdat ze precies weet waar je kwetsbaar bent. Ze straft je met langdurig zwijgen of gooien scherpe verwijten naar je hoofd onder het mom van "eerlijkheid". Haar vragen klinken als een aanklacht: "Waarom heb je dit gedaan?" "Waarom was je er niet toen ik je nodig had?" "Hoe heb je dit kunnen toestaan?" En daar sta jij, de vrouw die haar het leven schonk. De vrouw die fouten maakte in een wanhopige poging het goed t...

  Waarom kan ik mijn vervreemde volwassen kind niet loslaten? Drie relationele gewoonten die ouders in de problemen brengen. door Sheri McGregor, MA Vervreemding doet pijn, om voor de hand liggende redenen, waaronder het verlies van iemand van wie we altijd hebben gehouden, vaak met onbeantwoorde vragen. We missen die persoon. Sommigen van ons ervaren ook de pijn van het missen van kleinkinderen. De afwezigheid kan ons hart en leven volledig op zijn kop zetten. Plotseling vertellen volwassen kinderen ons dat we niet deugen, dat al hun fouten voortkomen uit hoe we ze hebben opgevoed, of een ander verhaal dat de breuk rechtvaardigt. Ze kunnen ons negeren als we contact met ze opnemen. Of ze zeggen ons dat we geen contact meer met ze moeten opnemen, met koude, berekenende woorden die klinken als AI, therapeutentaal of een script dat we op internet hebben gezien. Hun verandering kan plotseling zijn, maar de emotionele aanpassing van ouders verloopt langzamer. Daarom vragen zoveel ouder...

  Denk je nog weleens aan mij, dochter? vraag ik me af..... Ik denk wel aan jou, elke dag en nacht. Aan je leugens en aan alle feiten, dat je me niet onder ogen durft te komen, je bent me aan het ontwijken zoveel je kunt... Maar je hebt je zin, je bent me kwijt je hoeft ook niet over een tijd meer aan te komen met je spijt. Mijn verdriet lijkt je niks meer te zeggen, Je negeert het, doet alsof ik niet besta. Ik heb je al veel te vaak het voordeel van de twijfel gegeven ga dit niet langer meer doen, het is klaar, over en voorbij. Het woordenboek moet worden herschreven want ze moeten toch echt het woord leugen jou naam gaan geven. Hoe heeft het in godsnaam ooit zo ver kunnen komen. Hadden we maar ruzie gehad, had ik het misschien nog kunnen begrijpen.... Nu ben ik alleen maar verbijsterd, vol ongeloof, met een ongelooflijk gemis. het gemis van het kind wat je eens was, wat ik nu niet meer terug kan vinden. Mama  

  Vandaag... Vandaag is het 36 jaar geleden dat ik moeder werd. Een groot geschenk. De mooiste die ik me toen ooit kon bedenken. Als alleenstaande moeder zorgde ik voor jou. Kwetsbaar vroeg ik me af of ik het goed deed. Ik mistte immers iemand aan mijn zijde. Nee vader en moeder tegelijk kon ik niet zijn. Al probeerde ik het wel. Na je pubertijd kwamen er moeilijke jaren. Jaren gevuld met verwijten. Ik had het niet goed gedaan. Omdat ik zo graag contact met je wilde bleef ik me verontschuldigen. Het plaatste jou in een machtspositie. Voorwaarden stelde je. Misschien..ik moet er nog over nadenken.. Het is niet een twee drie vergeten hoor.. Ik zette een punt. Het is klaar. Ik maak me niet langer afhankelijk van jou. Ieder jaar komt deze dag weer voorbij. De dag dat ik moeder werd. Van harte gefeliciteerd lieve Mij Je hebt het goed gedaan.   Nogmaals bedankt dat je me uit je leven gooide en bij het grofvuil werd gezet en als klap op de vuurpijl mijn kleindochter niet meer mocht z...

Niks is erger, akeliger en afschuwelijk dan als iedereen je kind zo doodzwijgt dat je het lijkt alsof je kind er nooit is geweest, niet (meer) bestaat. Dit doet je hart bloeden...!!! Het blijft een litteken, die de rest van mijn leven blijft.    

  Vertrouwen geven betekent loslaten. Loslaten is dus anders dan: zoek het maar uit of wat kan mij het schelen wat ze doen. Loslaten is vooral: geen controle willen hebben over iemand anders of over het leven van de ander. Loslaten betekent ook: iemand anders het proces gunnen.

  Het kan zijn dat ze hun kleinkind nooit hebben ontmoet of dat hun kleinkind erg jong was toen ze van hen vervreemd raakten. Het is natuurlijk heel moeilijk voor deze grootouders om vol te houden, het feit dat ik echt geloof dat kleinkinderen hun grootouders nooit vergeten, is in deze situatie een beetje anders. Ze hebben niet de gelegenheid gehad om herinneringen op te bouwen. Dus hoe kunnen we die verbinding op de een of andere manier behouden of bouwen? Het eerste is natuurlijk dat ze je misschien nog nooit hebben ontmoet, maar je bent er nog steeds een groot deel van, je bloed stroomt om hen heen, niemand kan dat wegnemen. Je DNA zit in hen. Dat is de fysieke positie, maar misschien nog belangrijker, hoe bouw je de emotionele bruggen? Elke grootouder heeft verhalen te vertellen, verhalen die voor de toekomstige generaties moeten worden vastgelegd. Er zijn veel manieren waarop je je persoonlijke geschiedenis tot leven kunt brengen. Het kan zijn dat je van schrijven houdt, dus b...

  Een jaar lang iedere dag gehuild. Geschreeuwd. Was kwaad, boos en verdrietig. Tot ik ineens dacht: ho!!! Wil geen slachtoffer meer zijn!!! Zij hebben er niks van, hopen dat je op je knieën terug komt. Na 12 /5 jaar denk ik nog elke dag aan ze. Soms huil ik nog of ben ik kwaad. Dan spreek ik mezelf toe dat ik een mooi mens ben. Zij moeten het nu zonder moeder doen. Hoe triest is dat?? Probeer iedere dag iets voor jezelf te doen. Jij bent voor jezelf het belangrijkste. Zoek vriendinnen om te delen. Schrijf het van je af, net zolang tot je misselijk wordt van jezelf. Maak jouw leven mooi!!!  

  Aquarius Age De tijd van het Aquarius Tijdperk is al een aantal jaren ingezet. Langzaam ontvouwt deze nieuwe era zich, en wordt ons de mogelijkheid gegeven om steeds dieper in ons bewustzijn te groeien. Ik vertel hier over een geboden mogelijkheid, het is uiteindelijk onze eigen verantwoordelijkheid en keuze of wij hiervan gebruik willen maken. Willen wij verder groeien, of blijven we vasthouden aan het tijdperk van ons intellect? Dat is wat wij achter ons mogen laten. De tijd van regels, plannen, protocollen. We mogen ons hart gaan verkennen, langzaam openen en ons verbazen over de diepe liefde die wij van binnen zijn. Water spoelt, staat in verbinding met de Maan, met ons voelen en de yin energie. Zachtheid, ons hart Als een liefdevolle ouder, wie naast zijn kind blijft staan en beschikbaar is voor hulp, staat het universum ons bij. Het kind in onze mensheid als geheel is aan het ploeteren en zoeken naar de manier, en op het moment dat wij bewust worden van de mogelijkheid voor...

  Rouw, zo ben ik gaan beseffen, is liefde zonder kans om te landen. Het zijn al die knuffels die je nog steeds wilt geven, de woorden die onuitgesproken zijn gebleven, de momenten die je je voorstelde te delen maar nooit hebt gehad. Die liefde verdwijnt niet – ze verzamelt zich stilletjes. Ze nestelt zich in je ooghoeken wanneer er tranen uit het niets opwellen. Ze leeft in de zwaarte van je borst, in de beklemming in je keel wanneer een herinnering te hard aankomt. Ze blijft hangen in de stilte waar vroeger het lachen was. In de ruimtes die niet langer vol aanvoelen, omdat er iemand belangrijks ontbreekt. Rouw is niet zomaar pijn – het is liefde die nog steeds de hand wil reiken. Liefde die niet weet waar ze anders heen moet, dus blijft ze in je, een stil thuis creërend in je hart. En hoewel het pijn doet, herinnert het je er ook aan – wat je had was echt. Diep. Mooi. Dus als de pijn opkomt, vecht er dan niet tegen. Laat het zijn. Want het is slechts liefde, die nog steeds probee...

  "Sommige dagen mis ik gewoon wie mijn kinderen waren toen ze jonger waren. Het heeft minder te maken met het missen van een bepaalde leeftijd, maar meer met het verlangen om terug te gaan naar dat moment in de tijd, om eventuele fouten die ik heb gemaakt te vergeten en om even pas op de plaats te maken, ze wat langer te knuffelen en keer op keer met ze te lachen."

  Op een dag zal je moeder je niet meer bellen. Ooit zul je wensen dat ze meer dagen had geleefd om van je tijd met haar te genieten. Op een dag zal ze stoppen met zeggen dat je moet stoppen met je grappen. Op een dag zal ze stoppen met je het advies te geven waarvan ze denkt dat het goed voor je is. Op een dag vind je het huis waar ze altijd op je stond te wachten met een kopje warme koffie bij aankomst, leeg. Op een dag zal haar stem niet meer gehoord worden. Op een dag zullen alleen herinneringen blijven. De tijd vliegt en wacht op niets en niemand. En op die dag voel je een leegte zo groot dat niets en niemand kan vullen....

  Een moeder zal altijd meer van je houden— dan je partner, dan je beste vrienden, dan dat je van haar houdt, dan wie dan ook. Want die mensen ja ze houden wel veel van je misschien zelfs "zoveel," maar de liefde van een moeder is onvergelijkbaar. Omdat het een ander soort liefde is. Het is een liefde die jouw welzijn boven haar eigen prioriteit geeft, een liefde die luid en zo sterk is dat ze soms pijn doet, een liefde die verandert met je behoeften, maar die er altijd is. Het is een liefde die beschermt en ondersteunt. Omdat ze verliefd op je werd toen je nog maar een gedachte was voordat ze jou zelfs maar ontmoette, vroeger was je een kleine baby die op haar borst paste. En dat soort liefde dat onvoorwaardelijk liefheeft is krachtig. Omdat niemand anders in deze hele wereld zo van je zal houden. Dus, je kunt niet meer van een moeder houden, en je zult het niet begrijpen totdat je zelf moeder bent...