My Life , My Blog

  Diep van binnen mijn stil verdriet Niemand die m'n tranen ziet Iedere avond wens ik je zacht Een hele goede nacht Dan mis ik je mijn mooie meisje Dat dit zou gebeuren Had ik nooit verwacht Als ik soms waar ik ben Een kleinkind roepen naar oma Dat steekt van binnen dat doet pijn Zou zo graag die oma willen zijn Dikwijls vraag ik me dan af Hoe klinkt je stemmetje Hoe klinkt je lach Toch blijf ik hopen Dat ik dat ooit nog horen mag Ik mis je nog iedere dag Het had zo anders kunnen zijn Ik mis je lieve knuffels Je armpjes om me heen Waar heb ik dit aan verdiend Waarom zijn ze zo gemeen Dan komen weer de tranen Van intens verdriet Een enorme leegte Die het in m'n hart achter liet Het doet vreselijk veel pijn Niet meer je oma te mogen zijn Soms ben ik bang Dan denk ik heel vaak Zou je me nog wel herkennen als je ooit voor me staat Toch kijk ik uit naar die dag als deze ooit komen mag Tot dan van binnen mijn stil verdriet En niemand die m'n tranen ziet........ Geschreven door: K...

  Steeds weer die droom... In mijn dromen, zie ik je lopen In mijn dromen, zie ik je staan In mijn dromen, zie ik je kind ze staat voor mijn raam te roepen, " Oma doe de deur eens open " In mijn dromen, kom ik naar de deur gelopen maar zie niemand meer staan. Over mijn wangen rolt een traan waarom zijn jullie niet blijven staan. Ik wordt wakker en heb groot verdriet waarom zijn jullie er niet. Slapen durf ik niet meer want die droom komt zeker weer. Heel ons gezinnetje is aan diggelen terwijl de tranen over mijn wangen biggelen. Waarom moet dit zo gaan en er komt weer een traan. Hoe lang moet ik leven met dit grote verdriet kan iemand het mij vertellen, ik weet het niet.

  Vandaag... Vandaag is het 36 jaar geleden dat ik moeder werd. Een groot geschenk. De mooiste die ik me toen ooit kon bedenken. Als alleenstaande moeder zorgde ik voor jou. Kwetsbaar vroeg ik me af of ik het goed deed. Ik mistte immers iemand aan mijn zijde. Nee vader en moeder tegelijk kon ik niet zijn. Al probeerde ik het wel. Na je pubertijd kwamen er moeilijke jaren. Jaren gevuld met verwijten. Ik had het niet goed gedaan. Omdat ik zo graag contact met je wilde bleef ik me verontschuldigen. Het plaatste jou in een machtspositie. Voorwaarden stelde je. Misschien..ik moet er nog over nadenken.. Het is niet een twee drie vergeten hoor.. Ik zette een punt. Het is klaar. Ik maak me niet langer afhankelijk van jou. Ieder jaar komt deze dag weer voorbij. De dag dat ik moeder werd. Van harte gefeliciteerd lieve Mij Je hebt het goed gedaan.   Nogmaals bedankt dat je me uit je leven gooide en bij het grofvuil werd gezet en als klap op de vuurpijl mijn kleindochter niet meer mocht z...

  Het kan zijn dat ze hun kleinkind nooit hebben ontmoet of dat hun kleinkind erg jong was toen ze van hen vervreemd raakten. Het is natuurlijk heel moeilijk voor deze grootouders om vol te houden, het feit dat ik echt geloof dat kleinkinderen hun grootouders nooit vergeten, is in deze situatie een beetje anders. Ze hebben niet de gelegenheid gehad om herinneringen op te bouwen. Dus hoe kunnen we die verbinding op de een of andere manier behouden of bouwen? Het eerste is natuurlijk dat ze je misschien nog nooit hebben ontmoet, maar je bent er nog steeds een groot deel van, je bloed stroomt om hen heen, niemand kan dat wegnemen. Je DNA zit in hen. Dat is de fysieke positie, maar misschien nog belangrijker, hoe bouw je de emotionele bruggen? Elke grootouder heeft verhalen te vertellen, verhalen die voor de toekomstige generaties moeten worden vastgelegd. Er zijn veel manieren waarop je je persoonlijke geschiedenis tot leven kunt brengen. Het kan zijn dat je van schrijven houdt, dus b...

Kinderen die in een volwassen conflict terechtkomen, hebben geen zeggenschap over wat ze willen, als ze zich uitspreken, luistert niemand naar hen. Vaak mogen ze er niet eens over praten, ze worden gebruikt als wapens in een strijd met uiteindelijk alleen verliezers... het breekt je hart. Mijn kleindochter weet waarschijnlijk niet dat ik besta......

  Ze zeggen vaak op "oudere leeftijd'' veranderd een mens niet meer zo veel. Durf rustig te zeggen dat ik de afgelopen 12 jaren meer ben veranderd dan in de rest van m'n leven bij elkaar. In de rest van m'n leven ben ik ook nooit zo behandeld als de laatste 12 jaren. Het meest beschadigende en beangstigenste is denk ik wel dat die "behandeling" gebeurde juist door de mensen waarvan ik zo ongelooflijk hield en die ik vertrouwde als geen ander, namelijk mijn kinderen. Daarom is er voorgoed een "VOORdat en een NAdat" in mijn leven. Kreeg een ''straf'' die erger is dan de doodstraf, ze hebben mij dood verklaard bij leven en mij mijn kleinkind afgenomen. En de aanklacht??? NOOIT te horen gekregen!!

  Fijne verjaardag aan de grootouders! Aan onze grootouders in de hemel die ons beschermen van boven. Aan grootouders met zachte handen waarin de onze na school kunnen schuilen. Proficiat aan hun rimpels die verhalen vertellen, proficiat aan hun "recht" om ons te verwennen omdat ze grootouders zijn. Proost op die dunne wond... Naar dat gaatje in je buik dat naar je toe komt als je ze niet meer hebt. Beste wensen aan geborduurde dekens, aan gehaktballen in jus, aan de geur van netheid, aan de knuffel, aan de herinneringen, aan de liefde... Opgroot ouders  _________________________________- Ik ben inmiddels al 15 jaar oma en heb mijn kleindochter al 13 jaar niet meer gezien. Lieverd, mocht je ooit dit lezen : Het was niet mijn keuze dat ik je niet meer mocht zien, maar de herinnering aan jou als meisje van 2 jaar koester ik in mijn hart. Ik hoop dat er ooit een moment komt dat ik je weer mag ontmoeten. Heel veel liefs van je Oma Xxx

    Mijn eerste en enige kleinkind... 15 jaar Onwetende, lief meisje, ‘k heb slechts een ‘gestolen’ foto en ik kijk ernaar Ik vergelijk Je donkere ogen Je zachtgolvende haar Je blanke huid Je lieve glimlach Mijn hart voelt zwaar Wat zou jou blij maken? Waar kijk je naar? Ik zou ‘happy birthday’ voor je zingen al was het heel even maar Toch zal ik op je toosten Een wens uitspreken voor elk jaar Jou een klein beetje vieren, hier Doe jij het wat uitbundiger Ver van mij, daar… Je oma, die je niet kent Xxx Ik heb je nog steeds even lief Xxx

  Rouw, zo ben ik gaan beseffen, is liefde zonder kans om te landen. Het zijn al die knuffels die je nog steeds wilt geven, de woorden die onuitgesproken zijn gebleven, de momenten die je je voorstelde te delen maar nooit hebt gehad. Die liefde verdwijnt niet – ze verzamelt zich stilletjes. Ze nestelt zich in je ooghoeken wanneer er tranen uit het niets opwellen. Ze leeft in de zwaarte van je borst, in de beklemming in je keel wanneer een herinnering te hard aankomt. Ze blijft hangen in de stilte waar vroeger het lachen was. In de ruimtes die niet langer vol aanvoelen, omdat er iemand belangrijks ontbreekt. Rouw is niet zomaar pijn – het is liefde die nog steeds de hand wil reiken. Liefde die niet weet waar ze anders heen moet, dus blijft ze in je, een stil thuis creërend in je hart. En hoewel het pijn doet, herinnert het je er ook aan – wat je had was echt. Diep. Mooi. Dus als de pijn opkomt, vecht er dan niet tegen. Laat het zijn. Want het is slechts liefde, die nog steeds probee...

De band tussen de grootmoeder en haar kleindochter… De heilige verbintenis tussen een grootmoeder en haar kleindochter is een band die verder gaat dan het tastbare. Het is een magische band die tot stand komt met gelach, spelletjes en knuffels die het verstrijken van de tijd weerstaan. De grootmoeder en kleindochter zijn handlangers, vrienden en vertrouwelingen en ze delen niet alleen het heden, maar ook het verleden en de toekomst. In dit levensechte sprookje zijn grootmoeder en kleindochter twee zielen die hun weerspiegeling vinden in elkaars licht en wijsheid. De gedeelde verhalen, de met elkaar verweven verzen en de magie die ze samen oproepen, maken deel uit van hun gedeelde schat. Door de jaren heen wordt dit dynamische duo synoniem voor jeugd en ervaring, een perfecte balans die de ziel van beide voedt. Grootmoeders, bewakers van verhalen en wijsheid, delen met hun kleindochters niet alleen de familie-erfenis, maar ook een schat aan leringen die generaties overspannen. Elke ontm...

  Als je 13 jaar je kind niet ziet, niet hoort! Kan er niets inniger worden, alleen meer vervreemding. Al die jaren hopen, al die jaren dromen toen het kind nog onder je vleugels was. Vooral de baby en kleutertijd komen sterk naar boven. De scholen, de keuzes ,in 13 jaar komt er veel voorbij. Al die tijd heb je dat kind nooit meer gezien of gesproken. Ook mijn kleinkind nooit meer gezien. Het verdriet wordt anders, eerst boosheid, dan jaren met de vraag waarom? Dan begint het te wennen ook al huil je nog best wel eens. Je leest dat je niet de enige bent die zoiets meemaakt. Verbazing nooit gedacht. Verbittering nee vervreemding ja, na al die tijd. Vraag mij nooit af, had ik maar dit of had ik maar dat. Dertien jaar is lang, te lang.....

Het kan zijn dat je je kleinkind nooit hebt ontmoet of dat je kleinkind erg jong was toen ze van je vervreemd raakten. Het is heel moeilijk voor deze grootouders om vol te houden, het feit dat ik echt geloof dat kleinkinderen hun grootouders nooit vergeten, is in deze situatie een beetje anders. Ze hebben niet de gelegenheid gehad om herinneringen op te bouwen. Dus hoe kunnen we die verbinding op de een of andere manier behouden of bouwen? Het eerste is natuurlijk dat ze je misschien nooit hebben ontmoet, maar je maakt er nog steeds heel veel deel van uit, je bloed stroomt om hen heen, niemand kan dat wegnemen. Je DNA zit in hen. Dat is de fysieke positie, maar misschien nog belangrijker, hoe bouw je de emotionele bruggen? Elke grootouder heeft verhalen te vertellen, verhalen die voor de toekomstige generaties moeten worden vastgelegd. Er zijn veel manieren waarop je je persoonlijke geschiedenis tot leven kunt brengen. Het kan zijn dat je van schrijven houdt, dus begin met een dagboek...

  De helende kracht van grootmoeders     In elke familie is er een hart... dat klopt met kracht, een licht dat nooit uitgaat,.... ook al is de drager overstijgen. Ik heb het over oma's,....die wijze vrouwen wiens enige aanwezigheid ....gebroken harten lijkt te helen en de heftigste stormen... te kalmeren met een simpel kopje thee... of een rijke omhelzing. Grootmoeders zijn veel meer... dan een schakel in onze stamboom; ze zijn de bewakers.... van onze geschiedeni.... en tradities, de wevers van de draden... die ons verbinden met het verleden... en ons verankeren.... aan het heden. Met elk verhaal of recept dat gedeeld wordt, leren oma's ons niet alleen over waar we vandaan komen, maar ze vormen ons ook tot wie we willen zijn. Hun liefde is een liefde die beschermt... en blijft bestaan, die zich verder reikt dan het leven... en in afwezigheid net zo aanwezig voelt... als in het gezelschap. Voor degenen die gelukkig genoeg zijn.... om hun oma's nog te hebben, koester elk m...