Tikje Anders - My Life, My Blog

  Een gesprek tussen hart en hoofd Waarom heb je me achter een schild geplaatst?” vroeg het hart. “Voor je eigen bestwil” antwoordde het hoofd. “Hoe dat zo?” vroeg het hart “Het schild zal je beschermen tegen pijn” zei het hoofd. “Weet je dat zeker?” vroeg het hart. “Behoorlijk zeker, ja” antwoordde het hoofd. “Maar vraag je je wel eens af of ik wel blij ben met deze situatie?” vroeg het hart. “Je hebt mij nooit gevraagd of ik achter een schild wilde leven. Je hebt het daar gewoon geplaatst, op de dag dat jij besloot dat dat nodig was.” “En vanaf die dag heb je geen hartenpijn meer gehad, toch?” reageerde het hoofd. “Dat is wat jij denkt” zei het hart. “Maar dat is slechts gedeeltelijk waar. Het is waar dat mij sinds die dag geen pijn meer is aangedaan door mensen die zo dichtbij konden komen dat ze me pijn konden doen. Maar pijn heb ik wel, continu. Want ik ben hier alleen achtergelaten, ben hier helemaal in mijn uppie en niemand, zelfs jij niet, verbindt zich nog met mij. Ik ben ...

  Dit. Raakt. Diep... Het onvermogen om steun van anderen te krijgen is een traumareactie. Je 'ik heb niemand nodig, ik doe het gewoon allemaal zelf' conditionering is een overlevingstactiek. En je had het nodig om je hart   te beschermen tegen misbruik, verwaarlozing, verraad en teleurstelling van degenen die er niet voor je konden of wilden zijn. Van de ouder die afwezig was en jou naar keuze in de steek heeft gelaten of de ouder die nooit thuis was van drie banen om jou te kunnen voeden en te huisvesten. Van de geliefden die seksuele intimiteit aanboden, maar nooit een veilige haven aanboden die je hart eerde. Van de vriendschappen en familie die ALTIJD meer namen dan ze ooit gaven. Van alle situaties waarin iemand je vertelde 'we zitten hier samen in' of 'ik heb je' en je vervolgens in de steek liet, en je achterliet om de stukjes op te rapen als de shit echt werd, waardoor jij ook jou deel en hun deel moest regelen. Van alle leugens en al het verraad. Je le...

  Zouden ze dit bedoelen met ''Liegen alsof het gedrukt staat...? Het Pinokkio-syndroom staat in de psychiatrie bekend als ‘pathologisch liegen’ of ook wel als ‘mythomanie’. Sommige onderzoekers van de menselijke geest geven aan dat deze pathologie gekenmerkt wordt door de onvermijdelijke drang om te liegen. Als we een volwassen iemand aanschouwen die zijn leven vult met leugens en bedrog, dan aanschouwen we iemand met een serieus probleem. Sommige mensen liegen bewust om enig voordeel te behalen, maar pathologische leugenaars liegen zonder dat ze ook maar weten waarom. Hun leugens zijn spontaan en ongepland. Zodra ze eenmaal deze dynamiek van drogredenen en bedrog betreden, lijken ze niet meer te kunnen stoppen. Ze kunnen hun leugens zelfs jaren tegelijk volhouden. De pathologische leugenaar weet dat hij liegt, maar hij kan zichzelf niet helpen. En uiteindelijk gelooft hij in zijn eigen fabels. Hoe herken je een pathologische leugenaar De verhalen die ze vertellen zijn geen wa...

  Hoe goed je bedoelingen ook zijn, er zullen altijd mensen zijn die je verkeerd begrijpen. Woorden zullen verdraaid worden, daden verkeerd geïnterpreteerd worden en stilte kan zwaarder wegen dan de waarheid. Je kunt eerlijk, empathisch en zorgzaam zijn, maar mensen zullen je keuzes interpreteren door de bril van hun eigen ervaringen, wonden en verwachtingen. Dat misverstand is geen weerspiegeling van je hart, maar een herinnering dat iedereen de wereld anders ziet. Dit inzicht brengt rust. Het leert je om te stoppen met alles uit te leggen, je niet langer klein te maken en geen schuldgevoel meer te dragen dat niet bij je past. Als je weet dat je bedoelingen oprecht waren, heb je geen universele goedkeuring nodig om dat te bevestigen. Groei komt voort uit trouw blijven aan jezelf, zelfs als je geen duidelijkheid terugkrijgt, want misverstanden zijn geen tekortkoming, maar menselijk. — Balt

  Sommige verhalen eindigen niet met een afsluiting – ze vervagen gewoon halverwege, zwaar van stilte en onbeantwoorde vragen. Geen laatste hoofdstuk, geen laatste gesprek, alleen een plotselinge stilte waar ooit betekenis was. Het doet pijn op een manier die met geen woorden te beschrijven is, wetende dat iets dat ooit zo levendig aanvoelde, onafgemaakt kan blijven, zonder een goed afscheid. Je blijft achter met herinneringen, je afvragend of ze dezelfde pijn voelden toen ze zonder een woord loslieten. Er is een bepaald soort verdriet verbonden aan onafgemaakte verhalen – het soort verdriet dat stilletjes op de achtergrond van je dagen blijft hangen. Je draagt ​​het met je mee, niet omdat je dat wilt, maar omdat er nooit een moment is geweest om het te laten rusten. Misschien waren sommige mensen bedoeld als lessen, niet als constante factoren. Misschien eindigen sommige hoofdstukken niet met een punt, maar met een pauze die nooit verdergaat. En misschien is dat wel het moeilijkst...

  Ik wou dat ik alles kon herstellen wat mensen in je kapot hebben gemaakt. Ik wou dat ik iedereen kon uitwissen die in je leven is gekomen en gaten in je hart heeft achtergelaten. Ik wou dat ik je verleden kon terugdraaien en elke pijnlijke herinnering kon wissen die je leven een beetje donkerder heeft gemaakt. Ik wou dat ik de macht had om in je hart te kijken en het terug te brengen naar hoe het ooit was. Ik wou dat ik in je hart kon kijken en het weer dapper kon maken. Ik wou dat ik je hart kon reinigen en het kon bevrijden van alle rommel, alle chaos en alle hartzeer. Ik wou dat ik je de liefde kon laten zien die je hebt gemist, maar lieverd, ik heb geleerd dat liefde niet zo werkt en dat genezing niet plaatsvindt tenzij je het diep in je ziel voelt. Ik heb geleerd dat een ander mens je niet kan vertellen hoe je je moet voelen, van wie je moet houden of wat voor hart je moet hebben. Liefde is de enige kracht waar je niet tegen kunt vechten, zelfs als je weet dat je gaat verlie...

  De diepste wonden worden niet toegebracht door mensen die eerlijk waren over hun afkeer. Ze worden toegebracht door degenen die je vertelden dat ze van je hielden, terwijl ze je op manieren pijn deden die je nog steeds probeert te benoemen. Wreedheid van vreemden is overduidelijk en makkelijker om van weg te lopen. Maar wanneer iemand pijn verpakt in liefdesverklaringen, blijf je langer dan je zou moeten, omdat je de woorden meer gelooft dan de pijn. Je hebt het je niet ingebeeld. De verwarring die je voelde was geen zwakte of overgevoeligheid van jouw kant. Het was het gevolg van iemand die het ene zei terwijl hij het andere deed, en van je verwachtte dat je negeerde wat je meemaakte. Dat is geen liefde die worstelt of liefde onder druk. Liefde laat geen littekens achter die jaren nodig hebben om te begrijpen. Liefde laat je niet twijfelen aan je eigenwaarde of gesprekken herbeleven om erachter te komen wat je verkeerd hebt gedaan. Echte pijn ontstaat wanneer iemand nabijheid ge...

  VERTEL JE WAARHEID Ik heb wonderen zien gebeuren, als mensen gewoon de waarheid vertellen. Niet de 'leuke' waarheid. Niet de waarheid die probeert te behagen of te troosten. Maar de wilde waarheid. De ruwe, ruige waarheid. De ongemakkelijke waarheid. De ongetemde waarheid. De 'verdomde' waarheid. De waarheid die je bang bent om te vertellen. De vreselijke waarheid over jezelf. Dat je je verbergt om anderen te beschermen. Om te voorkomen dat je 'te veel' bent. Om te voorkomen dat je beschaamd en afgewezen wordt. Om te voorkomen dat je gezien wordt. De waarheid van je diepste gevoelens: De woede die je hebt verborgen. De verschrikkingen die je niet wilt spreken. De angst die je probeert te verdoven. De primaire verlangens die je niet kunt verdragen om te verwoorden. Ten slotte, breekt de verdediging, En 'onveilige' woorden persen zich naar buiten Van diep in het onbewuste. Je kunt het niet meer tegenhouden. Het beeld van de ' brave jongen ' of ...

Ik genas mezelf toen de wereld stil werd en er niemand kwam opdagen. Ik zat met de pijn, voelde elke wond en koos er toch voor om op te staan. Ik wachtte niet tot iemand me zou redden – ik werd mijn eigen redder. Elke traan, elke tegenslag, elke eenzame nacht werd brandstof. Ik herbouwde mezelf stukje bij beetje, niet voor applaus, niet voor erkenning, maar omdat ik weigerde gebroken te blijven. Ik heb stormen doorstaan ​​zonder een paraplu, alleen doorzettingsvermogen, hart en pure wilskracht – en ik heb het gehaald. Dus als ik zeg dat ik niemand nodig heb, is dat geen trots – het is kracht. Het is de onwrikbare waarheid dat ik alleen heb gestaan ​​en toch sterk ben gebleven. Ik heb geleerd mijn eigen vrede te zijn, mijn eigen kracht, mijn eigen thuis. Dat betekent niet dat ik geen waarde hecht aan verbinding – het betekent alleen dat ik er niet langer van afhankelijk ben om te overleven. Ik weet wie ik ben. Ik weet wat ik heb overwonnen. En ik vertrouw mezelf meer dan wie dan ook ooi...

  De moeilijkste periode van mijn leven ligt nu achter mij. Durfde niks te vragen, als ik wat vroeg werd er over heen gepraat... Wist genoeg, duurde wel een poosje maar voelde het wel. Ze was al volwassen, wat had ik als moeder ergens mee te maken. Vroeg het echter alleen uit belangstelling, goed bedoelde liefde en interesse. Ruzie's en uitdagingen omzeilde ik door me dom te houden, het over een andere boeg te gooien . Ben goed gaan nadenken toendertijd, merkte dat ik angstaanvallen kreeg, best in mezelf gekeerd werd. Dacht ik ga gepaste afstand nemen. Nu denk ik weleens.... gaat steeds verder. Besef. dat er iets kapot is gemaakt bij mij van binnen . Zo zonde. Had niet nodig geweest. De rek er uit bij mij. Waarom het zo gelopen is, liefde en interesses voelde ik niet meer van de haar kant, alleen maar verwijten! Weet je als moeder genoeg...  

  Je beseft pas hoeveel je van jezelf weggeeft als je eindelijk besluit ermee te stoppen. Zo lang voelde het natuurlijk aan – degene zijn die er altijd is, altijd begrijpt, altijd ruimte maakt voor anderen, zelfs als je zelf al uitgeput was. Je dacht dat het liefde, loyaliteit of gewoon je aard was. Maar zodra je afstand neemt, wordt de stilte luider dan wat dan ook. De mensen die ooit je dagen vulden, beginnen te vervagen en je vraagt ​​je af of ze je ooit echt waardeerden – of alleen maar de toegang die ze hadden tot jouw eindeloze vrijgevigheid. En dat is de pijnlijke waarheid die de meeste mensen vermijden: sommige relaties gingen nooit over jou, maar alleen over wat je te bieden had. Maar er schuilt kracht in dat besef. Want als mensen verdwijnen, nemen ze je niets wezenlijks af – ze maken ruimte voor je om weer in jezelf te investeren. Wat overblijft, wat blijft, wat voor jou kiest, zelfs als je jezelf niet meer overbelast – dát is authentiek. En misschien is het verliezen va...

  Mensen die misbruik plegen voelen zich niet slecht omdat ze jou pijn doen. Ze voelen zich slecht wanneer jij erover praat. Dat zegt alles. Als hun schuld echt was geweest, was die ontstaan op het moment zelf — niet pas nadat ze werden ontmaskerd. Ze zouden geen publiek nodig hebben om verantwoordelijkheid te voelen. Het idee dat ze jou pijn doen, zou al genoeg zijn geweest om hen te stoppen. Maar dat deed het niet. Ze gingen gewoon door. Keer op keer. Zonder moeite. Zonder slapeloze nachten. En dan praat jij — en ineens verandert alles. Plots zijn zij “gewond”. Plots zijn zij “het slachtoffer”. Telefoontjes worden gepleegd, verhalen worden herschreven, mensen worden overtuigd. Want één ding kunnen ze niet verdragen: dat anderen de waarheid zien. Zolang jij zweeg, controleerden zij het verhaal. Wanneer jij spreekt, noemen ze het verraad. Niet wat zij deden. Maar wat jij erover zei. Dat is geen spijt. Dat is imago-beheer. Iemand die meer bezig is met hoe ze eruitzien dan met wat ze...

  Ben een groot deel van mijn leven de sterke geweest: degene die alles bij elkaar houdt als alles lijkt in te storten, degene die doorzet, zelfs als het gewicht ondraaglijk aanvoelt. Ik ben er zo aan gewend die kracht als een pantser te dragen, dat ik bijna vergeet hoe het voelt om zacht te zijn, om op mijn hoede te zijn. Daarom betekent vriendelijk behandeld worden meer dan woorden kunnen uitdrukken. Het gaat er niet om dat ik iemand nodig heb om mij te redden – ik kan de moeilijke dingen aan – maar dat ik me veilig genoeg voel om kwetsbaar te zijn, zelfs voor een moment. Als je gewend bent zoveel te dragen, voelen zelfs de kleinste daden van zachtheid als een herinnering dat ik niet altijd sterk hoef te zijn, dat het oké is om te rusten. En soms is dat precies wat ik nodig heb. ~Mj Blossoms ~ Writer’s Blossoms ~Kunst Barley Bisher

  Soms moet je gewoon kunnen accepteren dat sommige mensen maar een stukje van je leven zijn, en niet je hele leven. Je moet accepteren dat mensen veranderen, zich niet meer interesseren, geen teken van leven geven, hun geheugen wissen alsof het een harde schijf is. Accepteren dat het feit dat berichten, telefoontjes, brieven die onbeantwoord blijven, gewoon betekent dat je verder moet. Er is een dag dat je moet accepteren dat de meeste mensen gewoon op doorreis zijn. Ook al is het heel pijnlijk om sommige mensen te vergeten. Mensen die je aanbad, die je volledig vertrouwde. Je moet begrijpen dat dit het leven is en dat je er niets aan kunt doen. Aan alle goede dingen komt een einde.