Tikje Anders - My Life, My Blog

  Sommigen van ons proberen ons verdriet vanaf het begin te verbergen of te overhaasten. Om de intensiteit ervan te verminderen, slikken we medicijnen, drinken we alcohol of blijven we bezig – in een poging de ruis van onze pijn te overstemmen en ermee om te gaan . Maar de pijn van de vervreemding van volwassen kinderen zit diep. Zelfs na jaren van verwerking kan verdriet onverwacht terugkeren. Ouders die hard hebben gewerkt om te genezen, zijn vaak geschokt door de intensiteit ervan. Ze voelen zich misschien gefrustreerd of zwak en vragen zich af: hoe kan dit nog steeds controle over me hebben? Maar diepe pijn voelen betekent niet dat je weer bij af bent. Vervreemding en verlies zijn diepgaand. We gaan vooruit, worden sterker en leiden een zinvol leven – maar diepe wonden kunnen de echo zijn van oude pijn. ¹ Net als krekels die worden gewekt door de juiste combinatie van temperatuur en licht, kan ons verdriet worden aangewakkerd door veranderende omstandigheden in ons leven. Ziekt...

  'Van missen krijg je het koud' maar je lichaam herinnert..... We zeggen regelmatig dat in onze herinneringen onze dierbaren het meest nabij zijn. Maar onze herinneringen zijn tegelijkertijd ingewikkeld en niet altijd goed te vertrouwen. We maken verhalen, er komen overdrijvingen in de verhalen die we onthouden, we vergeten selectief. In de afgelopen jaren is veel inzicht opgedaan rondom het thema geheugen en ingrijpende gebeurtenissen. Traumasporen Het boek ‘Traumasporen’ van prof. dr. Bessel van der Kolk werd voor het eerst in 2014 uitgegeven. Het is de uitkomst van tientallen jaren onderzoek naar trauma en de invloed ervan op het lijf. Hij zag dat angst en eenzaamheid letterlijk veranderingen aanbrengt in het brein en in het lichaam. Trauma zit diep in je systeem als mens. De originele titel van het boek is dan ook veelzeggend: ‘The body keeps the score‘ (‘Het lichaam houdt de score bij‘). Het geheugen van je lijf... Een andere naam op het gebied van onderzoek naar trauma e...

  Er komt een dag dat ‘t allemaal ‘past’ Een dag dat je ziet hoe het zit begrijpt waarom ’t gaat wat belangrijk is en wat niet De dag dat je afscheid neemt van een ‘dood verleden’ Begrijpt waarom ‘t moest gebeuren Wat op je weg kwam Dat je jezelf herinnert wie overleefden, en wie niet, zij die al dood waren in dit leven Nimmer wakker werden Die sliepen in dronkenschap van eigendunk en van valsheid, bedrog en liefdeloosheid Er komt een dag dat je minder geeft wat sommigen van je vinden; maar meer wat je van jezelf vindt En of je de ander wil vertrouwen Dat je niet ingaat hoe een ander soms kil of liefdeloos benadert, want dat is hun gevecht.... niet het jouwe Kijk eens terug op de weg die achter ligt sta eens stil en geniet waar je nu staat, wat je mocht ervaren wat je nu voelt, doorziet Begrijpt Kijk eens terug naar de dingen, waarvan je dacht: “dat komt nooit meer goed” Toch herstelde je Toch veerde je op en was er iets in je dat je inzicht en Kracht gaf Pak dat beeld, hou het vas...

  Moeder. - Sim. Waarom regent het? Regen is hoe wolken huilen. En waarom huilen ze? Wolken zijn zoals wij. Als je gelukkig bent, ben je wit en glij je over de blauwe lucht en voel je licht. Als ze verdrietig zijn, worden ze donker en belast en huilen ze om het gewicht van het verdriet te verlichten. Dus het hart is een geladen wolk, mam? Tranen zijn de regen van het hart. Elisabeth Barbara, in lado.a.lado Illustrator. Pascal Campion

  Er komt een punt in het leven waarop je stopt met het najagen van de goedkeuring van anderen en begint met het najagen van innerlijke rust. Want wat je ook doet, de wereld zal altijd wel iets te zeggen hebben. Jouw levensreis was nooit bedoeld als een optreden voor anderen. Het was bedoeld om je te vormen. Om je sterker, wijzer en meer in vrede te maken met wie je aan het worden bent. Richt je op jezelf bewijzen. Word iemand waar je jongere zelf trots op zou zijn. Dát is echte groei. Niet applaus van de wereld, maar het stille zelfvertrouwen dat je nooit hebt opgegeven. — Chamod Senevirathne Grow up   

  NEEM JE MEE Het leven neemt je mee Langs pieken en langs dalen Langs bittere illusies Maar ook prachtige verhalen Soms leer je van genieten Kan je heel de wereld aan Soms zoek je naar geliefden Die in tegenspoed nog naast je staan Een levensweg kan eenzaam zijn Al loop je niet alleen Soms raak je onderweg vervreemd van de mensen om je heen Het is niet altijd makkelijk om bij jezelf te blijven Bij de keuzes die we maken De verhalen die we schrijven Het leven kan je tekenen En dromen mag je schetsen Maar onderweg ervaar je dingen Die je diep van binnen kwetsen Het laat zijn sporen na Die je toekomst soms beletten Je hebt niet elke dag de veerkracht Om alweer een stap te zetten Dat zijn de momenten In het centrum van je pijn Dat je ervaart wie je passeert En wie je echte vrienden zijn Naarmate dat je ouder wordt Krijg je in de gaten Dat je zelf sterk genoeg bent Om die tranen los te laten Door jezelf te respecteren Maak je keuzes in het leven Die niet iedereen begrijpt Maar die jou ...

  Als iemand constant dingen zegt waardoor je gaat geloven dat je een vreselijk persoon bent, dan is er iets fundamenteel mis met die persoon. Dat is geen liefde, dat is schade toebrengen, en het is ook een poging om controle uit te oefenen. Ze proberen je zelfbeeld te beïnvloeden, zodat je zo weinig zelfvertrouwen krijgt dat je hun giftige gedrag blijft tolereren. We hebben het over schade aan je zelfrespect en je gevoel van eigenwaarde, schade aan je zelfvertrouwen, schade aan je overtuigingen en schade aan hoe je over jezelf denkt. Je begint het gevoel te krijgen dat alles jouw schuld is, dat je te gevoelig, te reactief, te moeilijk bent, en dat elk probleem terug te voeren is op jou of iets wat je zogenaamd verkeerd hebt gedaan. Maar het gevaarlijkste is dat ze niet rechtstreeks zeggen dat je een vreselijk persoon bent, ze laten je dat geloven door subtiele woorden hier en daar, die echter krachtig genoeg zijn om je zelfbeeld te veranderen, en dat maakt ze gevaarlijk. Dat merk ...

  Een weg, geplaveid met herinneringen, met beelden van weleer en met emoties, diep en scherp. Al gaande ga je stap voor stap zien, hoe het was, ècht was. Je leert zien voorbij de buitenkant, je ziet het verborgen patroon, het hoe, waarom. Je ziet wat de ander toen bewoog, je ziet, wat je toén, in het verleden niet kon zien, omdat je er nog middenin stond, deel was van het geheel. Maar nu bij elke stap de afstand groeit, nu ga je zien, begrijpen, aanvaarden. Zo groeit het inzicht in wat was. En pas wanneer je alles hebt gezien, doorvoeld, wanneer je hebt begrepen hoe het was, ècht was, wanneer de tranen zijn gegaan, pas dán, eindelijk dan, kun je de deur van het verleden sluiten. en ben je vrij en open voor wat al zolang naar je toe wil komen: een nieuwe toekomst. Hans Stolp

  Hoe erg deed het pijn? Het was het soort pijn dat niet schreeuwde, maar zich stilletjes onder de huid nestelde. Het soort pijn dat bleef hangen lang nadat de schade was aangericht, als een blauwe plek die nooit verdwijnt. Bleef mezelf afvragen of ze ooit een woord hebben gemeend of het lachen dat we deelden ooit echt was, of slechts geleende momenten uit iemands script. Ik was degene die bleef toen het moeilijk werd, die liefhad toen het ongemakkelijk was, die gaf zelfs toen er niets meer te nemen viel. Toch bleef ik achter met stilte – koude, scherpe stilte die dieper sneed dan een afscheid ooit zou kunnen. Dus smeekte ik mezelf om harteloos te zijn. Ik fluisterde het in het donker, balde mijn vuisten en zei tegen mezelf dat ik moest stoppen met voelen. Met hopen. Met week worden. En ergens onderweg werd ik een versie van mezelf die ik nauwelijks herken – gesloten, afstandelijk, koud. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat het de enige manier was om te overleven. Ik mis de mensen i...

  Aan al die mensen die iemand hebben geghost – je hebt je misschien niet gerealiseerd hoeveel gewicht stilte kan dragen. Verdwijnen zonder een woord te zeggen, doet de connectie niet verdwijnen; het laat vragen achter, open wonden waar afsluiting zou moeten zijn. Misschien dacht je dat het makkelijker, schoner of minder pijnlijk was, maar wat je op dat moment vermeed, verdiepte de verwarring voor iemand anders alleen maar. Het gaat niet om schuld – het gaat erom te onthouden dat zelfs stille uitwegen een echo achterlaten. Mensen verdienen eerlijkheid, zelfs als de waarheid ongemakkelijk is. Een bericht als "dit werkt niet" of "ik ben er nog niet klaar voor" kan pijnlijk zijn, maar het biedt waardigheid. Ghosting is geen vrijheid; het is onafgemaakte zaken vermomd als zelfbescherming. We hebben allemaal momenten waarop we niet weten wat we moeten zeggen – maar niets zeggen spreekt boekdelen. Als je iemand hebt geghost, is het misschien tijd om te reflecteren, te gro...

  Een gesprek tussen hart en hoofd Waarom heb je me achter een schild geplaatst?” vroeg het hart. “Voor je eigen bestwil” antwoordde het hoofd. “Hoe dat zo?” vroeg het hart “Het schild zal je beschermen tegen pijn” zei het hoofd. “Weet je dat zeker?” vroeg het hart. “Behoorlijk zeker, ja” antwoordde het hoofd. “Maar vraag je je wel eens af of ik wel blij ben met deze situatie?” vroeg het hart. “Je hebt mij nooit gevraagd of ik achter een schild wilde leven. Je hebt het daar gewoon geplaatst, op de dag dat jij besloot dat dat nodig was.” “En vanaf die dag heb je geen hartenpijn meer gehad, toch?” reageerde het hoofd. “Dat is wat jij denkt” zei het hart. “Maar dat is slechts gedeeltelijk waar. Het is waar dat mij sinds die dag geen pijn meer is aangedaan door mensen die zo dichtbij konden komen dat ze me pijn konden doen. Maar pijn heb ik wel, continu. Want ik ben hier alleen achtergelaten, ben hier helemaal in mijn uppie en niemand, zelfs jij niet, verbindt zich nog met mij. Ik ben ...

  Dit. Raakt. Diep... Het onvermogen om steun van anderen te krijgen is een traumareactie. Je 'ik heb niemand nodig, ik doe het gewoon allemaal zelf' conditionering is een overlevingstactiek. En je had het nodig om je hart   te beschermen tegen misbruik, verwaarlozing, verraad en teleurstelling van degenen die er niet voor je konden of wilden zijn. Van de ouder die afwezig was en jou naar keuze in de steek heeft gelaten of de ouder die nooit thuis was van drie banen om jou te kunnen voeden en te huisvesten. Van de geliefden die seksuele intimiteit aanboden, maar nooit een veilige haven aanboden die je hart eerde. Van de vriendschappen en familie die ALTIJD meer namen dan ze ooit gaven. Van alle situaties waarin iemand je vertelde 'we zitten hier samen in' of 'ik heb je' en je vervolgens in de steek liet, en je achterliet om de stukjes op te rapen als de shit echt werd, waardoor jij ook jou deel en hun deel moest regelen. Van alle leugens en al het verraad. Je le...