My Life , My Blog

  Ik wou dat ik alles kon herstellen wat mensen in je kapot hebben gemaakt. Ik wou dat ik iedereen kon uitwissen die in je leven is gekomen en gaten in je hart heeft achtergelaten. Ik wou dat ik je verleden kon terugdraaien en elke pijnlijke herinnering kon wissen die je leven een beetje donkerder heeft gemaakt. Ik wou dat ik de macht had om in je hart te kijken en het terug te brengen naar hoe het ooit was. Ik wou dat ik in je hart kon kijken en het weer dapper kon maken. Ik wou dat ik je hart kon reinigen en het kon bevrijden van alle rommel, alle chaos en alle hartzeer. Ik wou dat ik je de liefde kon laten zien die je hebt gemist, maar lieverd, ik heb geleerd dat liefde niet zo werkt en dat genezing niet plaatsvindt tenzij je het diep in je ziel voelt. Ik heb geleerd dat een ander mens je niet kan vertellen hoe je je moet voelen, van wie je moet houden of wat voor hart je moet hebben. Liefde is de enige kracht waar je niet tegen kunt vechten, zelfs als je weet dat je gaat verlie...

  De diepste wonden worden niet toegebracht door mensen die eerlijk waren over hun afkeer. Ze worden toegebracht door degenen die je vertelden dat ze van je hielden, terwijl ze je op manieren pijn deden die je nog steeds probeert te benoemen. Wreedheid van vreemden is overduidelijk en makkelijker om van weg te lopen. Maar wanneer iemand pijn verpakt in liefdesverklaringen, blijf je langer dan je zou moeten, omdat je de woorden meer gelooft dan de pijn. Je hebt het je niet ingebeeld. De verwarring die je voelde was geen zwakte of overgevoeligheid van jouw kant. Het was het gevolg van iemand die het ene zei terwijl hij het andere deed, en van je verwachtte dat je negeerde wat je meemaakte. Dat is geen liefde die worstelt of liefde onder druk. Liefde laat geen littekens achter die jaren nodig hebben om te begrijpen. Liefde laat je niet twijfelen aan je eigenwaarde of gesprekken herbeleven om erachter te komen wat je verkeerd hebt gedaan. Echte pijn ontstaat wanneer iemand nabijheid ge...

  VERTEL JE WAARHEID Ik heb wonderen zien gebeuren, als mensen gewoon de waarheid vertellen. Niet de 'leuke' waarheid. Niet de waarheid die probeert te behagen of te troosten. Maar de wilde waarheid. De ruwe, ruige waarheid. De ongemakkelijke waarheid. De ongetemde waarheid. De 'verdomde' waarheid. De waarheid die je bang bent om te vertellen. De vreselijke waarheid over jezelf. Dat je je verbergt om anderen te beschermen. Om te voorkomen dat je 'te veel' bent. Om te voorkomen dat je beschaamd en afgewezen wordt. Om te voorkomen dat je gezien wordt. De waarheid van je diepste gevoelens: De woede die je hebt verborgen. De verschrikkingen die je niet wilt spreken. De angst die je probeert te verdoven. De primaire verlangens die je niet kunt verdragen om te verwoorden. Ten slotte, breekt de verdediging, En 'onveilige' woorden persen zich naar buiten Van diep in het onbewuste. Je kunt het niet meer tegenhouden. Het beeld van de ' brave jongen ' of ...

Ik genas mezelf toen de wereld stil werd en er niemand kwam opdagen. Ik zat met de pijn, voelde elke wond en koos er toch voor om op te staan. Ik wachtte niet tot iemand me zou redden – ik werd mijn eigen redder. Elke traan, elke tegenslag, elke eenzame nacht werd brandstof. Ik herbouwde mezelf stukje bij beetje, niet voor applaus, niet voor erkenning, maar omdat ik weigerde gebroken te blijven. Ik heb stormen doorstaan ​​zonder een paraplu, alleen doorzettingsvermogen, hart en pure wilskracht – en ik heb het gehaald. Dus als ik zeg dat ik niemand nodig heb, is dat geen trots – het is kracht. Het is de onwrikbare waarheid dat ik alleen heb gestaan ​​en toch sterk ben gebleven. Ik heb geleerd mijn eigen vrede te zijn, mijn eigen kracht, mijn eigen thuis. Dat betekent niet dat ik geen waarde hecht aan verbinding – het betekent alleen dat ik er niet langer van afhankelijk ben om te overleven. Ik weet wie ik ben. Ik weet wat ik heb overwonnen. En ik vertrouw mezelf meer dan wie dan ook ooi...

  De moeilijkste periode van mijn leven ligt nu achter mij. Durfde niks te vragen, als ik wat vroeg werd er over heen gepraat... Wist genoeg, duurde wel een poosje maar voelde het wel. Ze was al volwassen, wat had ik als moeder ergens mee te maken. Vroeg het echter alleen uit belangstelling, goed bedoelde liefde en interesse. Ruzie's en uitdagingen omzeilde ik door me dom te houden, het over een andere boeg te gooien . Ben goed gaan nadenken toendertijd, merkte dat ik angstaanvallen kreeg, best in mezelf gekeerd werd. Dacht ik ga gepaste afstand nemen. Nu denk ik weleens.... gaat steeds verder. Besef. dat er iets kapot is gemaakt bij mij van binnen . Zo zonde. Had niet nodig geweest. De rek er uit bij mij. Waarom het zo gelopen is, liefde en interesses voelde ik niet meer van de haar kant, alleen maar verwijten! Weet je als moeder genoeg...  

  Je beseft pas hoeveel je van jezelf weggeeft als je eindelijk besluit ermee te stoppen. Zo lang voelde het natuurlijk aan – degene zijn die er altijd is, altijd begrijpt, altijd ruimte maakt voor anderen, zelfs als je zelf al uitgeput was. Je dacht dat het liefde, loyaliteit of gewoon je aard was. Maar zodra je afstand neemt, wordt de stilte luider dan wat dan ook. De mensen die ooit je dagen vulden, beginnen te vervagen en je vraagt ​​je af of ze je ooit echt waardeerden – of alleen maar de toegang die ze hadden tot jouw eindeloze vrijgevigheid. En dat is de pijnlijke waarheid die de meeste mensen vermijden: sommige relaties gingen nooit over jou, maar alleen over wat je te bieden had. Maar er schuilt kracht in dat besef. Want als mensen verdwijnen, nemen ze je niets wezenlijks af – ze maken ruimte voor je om weer in jezelf te investeren. Wat overblijft, wat blijft, wat voor jou kiest, zelfs als je jezelf niet meer overbelast – dát is authentiek. En misschien is het verliezen va...

  Mensen die misbruik plegen voelen zich niet slecht omdat ze jou pijn doen. Ze voelen zich slecht wanneer jij erover praat. Dat zegt alles. Als hun schuld echt was geweest, was die ontstaan op het moment zelf — niet pas nadat ze werden ontmaskerd. Ze zouden geen publiek nodig hebben om verantwoordelijkheid te voelen. Het idee dat ze jou pijn doen, zou al genoeg zijn geweest om hen te stoppen. Maar dat deed het niet. Ze gingen gewoon door. Keer op keer. Zonder moeite. Zonder slapeloze nachten. En dan praat jij — en ineens verandert alles. Plots zijn zij “gewond”. Plots zijn zij “het slachtoffer”. Telefoontjes worden gepleegd, verhalen worden herschreven, mensen worden overtuigd. Want één ding kunnen ze niet verdragen: dat anderen de waarheid zien. Zolang jij zweeg, controleerden zij het verhaal. Wanneer jij spreekt, noemen ze het verraad. Niet wat zij deden. Maar wat jij erover zei. Dat is geen spijt. Dat is imago-beheer. Iemand die meer bezig is met hoe ze eruitzien dan met wat ze...

  Ben een groot deel van mijn leven de sterke geweest: degene die alles bij elkaar houdt als alles lijkt in te storten, degene die doorzet, zelfs als het gewicht ondraaglijk aanvoelt. Ik ben er zo aan gewend die kracht als een pantser te dragen, dat ik bijna vergeet hoe het voelt om zacht te zijn, om op mijn hoede te zijn. Daarom betekent vriendelijk behandeld worden meer dan woorden kunnen uitdrukken. Het gaat er niet om dat ik iemand nodig heb om mij te redden – ik kan de moeilijke dingen aan – maar dat ik me veilig genoeg voel om kwetsbaar te zijn, zelfs voor een moment. Als je gewend bent zoveel te dragen, voelen zelfs de kleinste daden van zachtheid als een herinnering dat ik niet altijd sterk hoef te zijn, dat het oké is om te rusten. En soms is dat precies wat ik nodig heb. ~Mj Blossoms ~ Writer’s Blossoms ~Kunst Barley Bisher

  Soms moet je gewoon kunnen accepteren dat sommige mensen maar een stukje van je leven zijn, en niet je hele leven. Je moet accepteren dat mensen veranderen, zich niet meer interesseren, geen teken van leven geven, hun geheugen wissen alsof het een harde schijf is. Accepteren dat het feit dat berichten, telefoontjes, brieven die onbeantwoord blijven, gewoon betekent dat je verder moet. Er is een dag dat je moet accepteren dat de meeste mensen gewoon op doorreis zijn. Ook al is het heel pijnlijk om sommige mensen te vergeten. Mensen die je aanbad, die je volledig vertrouwde. Je moet begrijpen dat dit het leven is en dat je er niets aan kunt doen. Aan alle goede dingen komt een einde.

  Ik heb geen tijd meer voor haat, noch voor nutteloze wrok.  Het leven is te kort om het te verspillen aan het willen behagen van mensen die niet van ons houden. Daarom kies ik ervoor om mijn energie te geven aan degenen die oprecht van me houden, aan degenen die me goed doen, aan degenen die me eraan herinneren dat ware liefde nog steeds bestaat.  Ik laat anderen achter met hun oordelen, hun woede, hun wonden. Ik ga liever met een licht hart verder, omringd door licht en zachtheid.  Want eigenlijk is geluk misschien gewoon dat: liefhebben in plaats van haten. 

  Angst voor afwijzing Iets in jou wil gezien worden voor wie je ten diepste bent. De confrontatie met onze pijn en eenzaamheid in het niet gezien, erkend of gewaardeerd worden, kan zo heftig zijn, dat we blijven uitreiken naar de ander: Zie en erken mij alsjeblieft! Het kan zo ver gaan dat we er zelfs van overtuigd raken dat de ander ons toch zou móeten zien voor wie we zijn. De keiharde werkelijkheid is echter dat dat niet altijd gebeurt… Wanneer jij zo graag erkend en gewaardeerd wil worden door de ander, erken jij jezelf eigenlijk voor de volle honderd procent voor wie jij bent? Met alles erop en eraan, met je mooie en je minder leuke kanten? Maar al te vaak wijzen we onszelf af en proberen we de leegtes in onszelf te vullen via de goedkeuring van de ander. Maar die ander heeft geen idee waar die leegtes zitten. Laat staan dat die weet hoe diep die zijn. Daar zal die ander dus nooit aan kunnen voldoen. Andersom kan jij ook nooit voldoen aan de diepe verlangens van al die andere...

  Ben niet altijd sterk. Soms huil ik nog steeds als ik alleen ben. Stort nog steeds in elkaar, in elke hoek van mijn kamer. Breek als iemand me pijn doet, niemand weet hoe moeilijk dat voor me is. Iedereen dacht dat het goed met me ging, maar de waarheid is dat ik ook iemand nodig heb die me vasthoudt als alles misgaat. Ik heb iemand nodig die naar me luistert als ik een slechte dag heb. Wil me niet alleen voelen; ik heb iemand nodig die me veilig in zijn armen houdt als ik het gevoel heb dat alles instort. Kijk, mensen zien misschien nooit hoe verdrietig ik ben, en ze zien misschien nooit hoe moe ik ben, omdat ik er altijd voor kies om mezelf weer op te rapen als mijn wereld instort. Maar ik zweer, heb zoveel geleden dat ik niet eens verdien, wil niet langer doen alsof het goed met me gaat. Heb er genoeg van. —Shiori X

  Met de jaren... Beginnen we van dichtbij minder goed te zien en tenzij je van ver hoort, om iets langer te slapen en iets langzamer te lopen. Maar met de jaren, Leren we ook om iets meer van onszelf te houden, minder spijt te hebben, en je geluk te zoeken Zonder je ooit schuldig te voelen. Met de jaren kies je je vrienden: alleen de echte doen ertoe. We rennen niet meer voor antwoorden, we hebben geen advies meer nodig, we groeten niet meer degenen die ons negeren en we discussiëren niet meer met degenen die het niet kunnen. Met de tijd begrijpen we dat er maar één leven is, en dat het beter is om het zonder angst te leven. Naarmate we ouder worden, leren we te vertragen, om ten volle van zijn tijd te genieten, Eindelijk haar rimpels te accepteren, en stoppen met aandacht te besteden aan de spiegel.  

  Er is een bepaald soort verdriet dat niet voortkomt uit pijn, maar uit het besef hoeveel je in je eentje hebt gedragen zonder ooit om hulp te vragen. Het is de stille last van te lang sterk zijn, van jezelf wijsmaken dat je niemand nodig had, terwijl je stiekem hoopte dat iemand het zou opmerken. Niet omdat je gered wilde worden, maar omdat gezien worden net zo helend kan zijn als vastgehouden worden. Dat soort verdriet bekruipt je wanneer je eindelijk even stilstaat en terugkijkt op alles wat je in stilte hebt doorstaan. Het is geen spijt, en het is geen zwakte – het is bewustzijn. Besef dat je net zoveel steun verdiende als je anderen gaf. En door dat te erkennen, word je zachtjes uitgenodigd om te stoppen met alles alleen te dragen en ruimte te maken voor verbinding, zelfs als die onbekend aanvoelt. — Balt  

  Ik heb zoveel voor anderen willen doen, dat ik niet meer voor mezelf doe. Ik heb de behoeften van anderen boven die van mezelf geplaatst die ik mezelf op de laatste plaats heb gezet. Ik ben zo voorzichtig geweest met alles wat ik tegen iedereen zei of deed, bang om pijn te doen, dat ik zeeën huilde toen ik voelde dat ze mijn zorg niet eens opmerkten en vaak zeiden en deed zonder die zorg voor mij en ik, vroeger, devalueerde en zou het weer doen wat Ik heb het eerder gedaan, alsof niets me ooit pijn gedaan heeft. Ik heb zoveel empathie gehad, dat ik van binnen vaak gebroken werd. Vandaag ben ik niet zo Ik blijf empathie houden, ik blijf waarderen en me vriendelijk en gul voelen, maar vandaag maak ik mezelf niet ongedaan voor iedereen. Vandaag kan ik precies zeggen wat ik denk of voel zonder me zo angstig te voelen dat ik bijna huilde. Vandaag weet ik dat ik in orde moet zijn, dat ik niet alles kan nemen, dat ik de wereld niet kan redden, dat ik mezelf niet kan laten kwetsen en dat...

  De oude eik stond er nog, in het hart van de bossen, recht, aangrijpend, stil. Niet omdat de winter hem geen kwaad zou doen, maar omdat hij had geleerd om het te overleven. Even door laten gaan. Elk jaar kleedde ze zich uit. Blad voor blad. Stijlvol. Zonder gevecht. Zonder te huilen. Op een dag keek een kind naar hem, Het was overal sneeuw, en de kerken met pure stemmen, bijna naïef: "Heb je het niet koud om zo te zijn, naakt? ” De eikenboom heeft het niet verklaard. Hij praatte niet over geweld, noch van veerkracht. Ik zei net een zin, met de kalmte van diegenen die kunnen wachten: "Het maakt niet uit hoeveel bladeren ik verlies deze winter. In de lente zal ik weer schitteren... Net als een koningin. ” Maandenlang voelde ik me leeg. Ik ben naakt. Quasi breekbaar. Maar het was er wel. Cadeautje Ik leef. En toen de lente kwam, Hij was niet de eerste die wakker werd. Maar toen hij dat deed, het hele bos stopte om naar hem te kijken. Omdat het niet hetzelfde terug was. Hij was...