My Life , My Blog

  “Je bent veranderd... ” zeiden ze. “Je bent niet meer zoals vroeger. Afstandelijker. Kouder. Niet meer alleen. ” Maar de waarheid is dat ik niet verdwaald ben. Ik heb mezelf gevonden. Ik probeer niet meer in hokjes te passen. Ik heb geen liefde meer nodig om me waardevol te voelen. Ik smeek niet meer om aandacht, goedkeuring of gedwongen glimlach. Ik heb geleerd nee te zeggen, mezelf te kiezen zonder schuldgevoel te voelen. Weg van wat uitputt, van degenen die eten, van plaatsen waar ik me te veel voel. Dat is geen woede. Dat is geen wrok. Dat is vrede. Duidelijkheid. Wijsheid. Ik word niet hard, Ik word echt. Selectief. Sereine. Want diep van binnen begreep ik dit: Beter alleen zijn dan slecht gezelschap. En dat de mooiste liefde die je jezelf geeft is.

  Laat niks achter voor later. Straks wordt de koffie koud Straks verlies je interesse. Later verandert de dag in nacht. Later word je groot. Straks worden mensen oud. Later gaat het leven voorbij. Straks heb je spijt dat je iets niet gedaan hebt.. Toen je de kans had. Het leven is een vluchtige dans, een delicate balans van momenten die zich voor ons ontvouwen, om nooit meer op dezelfde manier terug te keren. Spijt is een bittere pil om te slikken, een gewicht dat de ziel draagt met de last van gemiste kansen en onuitgesproken woorden. Dus laten we niks over voor later. Laten we de momenten aangrijpen zoals ze komen, met open harten en uitgestrekte armen om de mogelijkheden te omarmen die voor ons liggen. Want uiteindelijk zijn het niet de dingen die we hebben gedaan waar we spijt van hebben, maar de dingen die we ongedaan hebben gelaten, de woorden die onuitgesproken zijn gebleven, de dromen die onvervuld zijn  Toshikazu Kawaguchi

Achter iedere sterke, onafhankelijke vrouw schuilt een gebroken meisje dat geen keuze of steun had. Ze leert op eigen kracht weer op te staan en leerde een waardevolle les: “Vertrouw nooit op iemand anders in het leven.”

  Ik wil je geen gelukkig nieuwjaar wensen, dat zegt iemand je. Ik wil wensen dat je loslaat wat je zwaar maakt, grenzen stelt ook al is het ongemakkelijk, om naar je lichaam te luisteren voordat het je raakt. Dat je jezelf toelaat om hulp te vragen zonder je zwak te voelen, dat je vergeeft en loslaat wat je pijn doet en dat dit nieuwe jaar niet perfect is, maar dat je vrede en geluk bij jezelf vindt 2026

  Ik ga rustig het nieuwe jaar in. Met dankbaarheid in één hand en gratie in de ander. Niet omdat het leven makkelijk is geweest— maar omdat het vol is geweest. Vol met lessen waar ik niet om gevraagd heb, en groei waarvan ik me niet realiseerde dat het gebeurde totdat ik achterom keek. Ik haast me niet meer naar voren. Ik heb geleerd hoe snel de tijd gaat Als je stopt met proberen ervoor te vluchten. Ik heb geleerd dat luider niet beter betekent, en druk betekent niet altijd zinvol. Dit jaar laat ik achter de behoefte om mezelf uit te leggen, de druk om mijn waarde te bewijzen, en het gewicht van verwachtingen die nooit van mij waren om te dragen. Ik neem mee wat belangrijk is— de mensen die zich thuis voelen, de herinneringen die me nog steeds verwarmen, en de wijsheid die alleen de tijd kon leren. Ik ga dit jaar zachter in, maar sterker. Langzamer. maar zekerder van wie ik ben. Na al die jaren, Ik weet het nu-- vrede vind je niet in het najagen van meer. Het komt voor in het kie...

  Volgend jaar gun ik je leven, geen overleven. Ik gun je liefde en vooral veel daarvan voor jezelf. Ik gun je de tijd om jezelf te vinden. Ik gun je rust en sterkte op moeilijke dagen en dat je kan vertragen als geluk je toelacht. Ik gun je complimenten van vreemden en een glimlach af en toe. Ik gun je de zon op je gezicht, ook als ze niet straalt. Ik gun je mooie woorden en volzinnen die speels je dromen vervullen. Ik gun je elke ochtend het idee dat het allemaal wel goedkomt, wat er ook komt. Ik gun je een tevreden blik in de spiegel, geen betekenisloze perfectie, maar tevredenheid. Ik gun je minder angsten en minder onzekerheden en weken van lekker in je vel. Ik gun je dat je jezelf dat gunt. Want dat lijkt me de eerste stap. Ik gun je leven. Ik gun je liefde. Ik gun je zoveel liefde. Dat je een keer niet meer hoeft te overleven. Ik gun je dat moment. Ik gun je dat volgend jaar. ‘Ik gun je leven geen overleven.’ Bron @kleinstukjeversheid

  Het is oké om je soms gekwetst te voelen. Pijn is nodig om er iets van te leren. Het is oké om je niet oké te voelen. Je hoeft niet te doen alsof je gelukkig bent, ook al ben je dat niet. Het is oké om trouw te zijn aan jezelf, verdrietig te zijn en het gevoel te hebben dat je hart uit elkaar scheurt. Je gevoelens zijn terecht. Je gevoelens zijn belangrijk. Weet dat je, wat je ook voelt, het onder ogen moet zien en moet accepteren. Het is oké om soms de neiging te hebben om op te geven. Het is normaal. Ik weet dat je soms zo moe bent van dit leven en gewoon wilt opgeven. Ik wil dat je weet dat het oké is om je zo te voelen, maar laat je pijn je nooit dicteren. Luister nooit naar de monsters in je hoofd die je vertellen dat je moet opgeven. Geef jezelf de kans om een ​​vredig leven te leiden. Geef jezelf alles wat je verdient. Wat je ook voelt op dit moment, weet dat je het waard bent. En ondanks alle pijn en het verdriet dat je nu voelt, wil ik dat je weet dat alles ooit goedkomt...

  Ik realiseerde me dat nu het jaar ten einde loopt, ik het aan mezelf verschuldigd ben om mijn vrede te beschermen. Het leven heeft me in zoveel richtingen getrokken, en ik heb mijn welzijn vaak op de laatste plaats gezet, denkend dat ik alles en iedereen bij moest houden. Maar deze keer niet. Ik zal me meer bewust zijn van wat ik toelaat in mijn leven - of het nu gaat om beslissingen, gesprekken of zelfs de stille momenten die ik mezelf geef. Ik kies vrede boven druk, kalmte boven chaos. En voor een keer voel ik me er niet schuldig over. Deze laatste maand doe ik een belofte: mijn welzijn komt voorop. Ik zeg nee als het nodig is en stap weg als het te veel voelt. Het gaat niet om egoïstisch zijn; het gaat om weten dat ik het verdien om me op mijn gemak te voelen. En ik geloof dat deze verschuiving het de beste maand van het jaar zal maken - niet door wat ik bereik, maar door hoe ik me voel. Er is iets krachtigs aan kiezen om je vrede te beschermen, en ik ben klaar om het te omarm...

  Sometimes, the most powerful statement you can make is a silent exit. We're beyond the stage of trying to reason with those who know what they're doing, but choose to ignore it. When someone consistently disregards your well-being, it's time to prioritize your own space and energy. Kunstenaar Onbekend

  Het leven gaat niet over het najagen van perfectie of het strikt volgen van een vast plan. Het gaat niet om het bereiken van een eindbestemming of het afvinken van een lijst met prestaties. In plaats daarvan gaat het leven over het omarmen van de reis, het vinden van betekenis in de kleine momenten en groeien door ervaringen. Het gaat over het leren van tegenslagen, het vieren van het leven en het begrijpen dat het pad vaak net zo waardevol is als de bestemming. De rijkdom van het leven komt voort uit onze interacties, onze passies en ons vermogen om ons aan te passen en vreugde te vinden in het alledaagse... ~ Balt Rodriguez ~ Choose Yourself ~ Art 'Big Skies' by Sam Toft

  Vera ziet haar dochter al twaalf jaar niet meer: 'De deur zit potdicht, niet eens op een kier' 14 oktober 2025 · 17:41 |Leestijd:6 min Update: 14 oktober 2025 · 17:54 Geschreven door Jessica Rijsdijk "Normaal werden we uitgezwaaid, nu niet. Ik voelde meteen: dit is anders." Vera heeft al 12 jaar geen contact met haar dochter. Ondanks meerdere pogingen heerst er nog altijd radiostilte. Tot op de dag van vandaag weet Vera niet wat er is misgegaan. Elk jaar op 13 april zet Vera van Brakel (76) een taartje op tafel. Het is de verjaardag van haar dochter, maar de stoel tegenover haar blijft leeg. Sinds een ruzie in 2013 hebben ze geen contact meer. Toch houdt ze vast aan dit ritueel. "Ik blijf de dag vieren dat ik moeder werd." De aanloop naar die dag voelt zwaar. "We hadden altijd de gewoonte om elkaar om twaalf uur ’s nachts te appen. Nu begint de knoop in mijn maag al dagen van tevoren." Toch laat ze haar telefoon liggen. "Op zo’n dag heb ik d...

  Velen wordt juist kwalijk genomen dat ze niet kunnen vergeten. Heel wat anders trouwens dan niet kunnen vergeven, want dat doen we wel. Maar een "dader" voelt niet wat het "slachtoffer" voelt, wat het misdrijf ook is, geestelijke of lichamelijke mishandeling. Zij kunnen vergeten, geen last van de pijn, geen gebroken hart. Wij wel... het kost tijd om de scherpe randjes er wat af te halen. En nog iets... er wordt altijd gezegd, je kunt 100 x tegen je kind zeggen ''hou van jou' en 1 x ga weg met je rare gedrag en dat laatste heeft veel meer impact. Een lange poos heeft het kind nodig om te herstellen. Dit gegeven wordt als waar bestempeld, ook door kinderen die hun ouders psychisch mishandelen.... Waarom geldt dat niet voor ons? Zo een herstel periode?Ga alsjeblieft niet naar het zelfde niveau toe als degene die het je aangedaan heeft . Het zal je weinig goeds brengen . Vergeef ze en ga verder met je leven . Laat licht toe in je hart en geef het aan hen d...

  Houd je van mij? vroeg Alice. Nee, ik hou niet van je! antwoordde het Witte Konijn. Alice fronste en vouwde haar handen samen, zoals ze altijd deed als ze zich gekwetst voelde. Zie? antwoordde het Witte Konijn. Nu ga je jezelf afvragen wat jou zo onvolmaakt maakt en wat je verkeerd hebt gedaan, zodat ik niet op zijn minst een beetje van je kan houden. Weet je, daarom kan ik niet van je houden. Er zal niet altijd van je gehouden worden, Alice, er zullen dagen zijn waarop anderen moe en verveeld zullen zijn in het leven, met hun hoofd in de wolken zullen zitten en je pijn zullen doen. Omdat mensen zo zijn, kwetsen ze op de een of andere manier altijd elkaars gevoelens, hetzij door onzorgvuldigheid, onbegrip of conflicten met zichzelf. Als je niet van jezelf houdt, tenminste een beetje, als je geen pantser van eigenliefde en geluk rond je hart creëert, zullen de zwakke ergernissen die door anderen worden veroorzaakt dodelijk worden en je vernietigen. De eerste keer dat ik je zag, sl...

  Vandaag kies ik ervoor om los te laten - van mensen die zijn weggelopen, degenen die me laten twijfelen aan mijn waarde, en de connecties die me leeghalen in plaats van me gezien te voelen. Het is niet makkelijk, maar ik leer dat vrede minder kost dan vasthouden aan wat me niet langer dient. Sommige dingen zijn niet bedoeld om met ons mee te gaan naar ons volgende hoofdstuk en dat is ok. Vandaag kies ik ervoor om ruimte te maken voor heling, lichtheid en een zachter hart. Vandaag kies ik voor mezelf

  Laat ze over jou praten, die nog nooit op je stenen heeft gelopen, die de vermoeidheid van je voeten niet kent, zelfs niet de stilte van je doelloze nachten. Verdedig jezelf niet, Er zijn waarheden die alleen het hart begrijpt, Er zijn wonden die genezen zonder getuigen, Er is kracht die groeit van pijn. Ga zo door, sereen, met een stevige blik en een hele ziel. Wie jou beoordeelt kijkt naar de oppervlakte, maar je bent diep en vol tij. Laat ze je glinster niet stelen, laat ze je niet overtuigen om minder te zijn. Je hebt in je de moed om opnieuw te beginnen als de wereld lijkt af te brokkelen. @Carlos Cabrita _schrijver O Sentido das Palavras Carlos Cabrita

  “Je wordt oud”, zeiden ze tegen me, “je bent gestopt jezelf te zijn, je wordt bitter en eenzaam”.... "Nee" antwoordde ik. "Ik word niet oud, ik word wijs. "Ik ben gestopt met zijn wat anderen willen worden wat ik graag wil zijn, ik ben gestopt met zoeken naar acceptatie van anderen om mezelf te accepteren... Nope ik word niet oud Ik word assertief, selectief voor plaatsen, mensen, gewoontes en ideologieën. Ik laat verbondenheden los, onnodige pijn, giftige mensen, zieke zielen en rot harten, het komt niet door bitterheid, het komt gewoon door gezondheid, vrede, rust en bovenal.. ZELFLIEFDE........

  Het kostte me vele jaren om te beseffen dat ik mijn hele leven om liefde smeekte, ik smeekte om aandacht, ik smeekte om zorg, genegenheid en dat wat me gegeven werd uit medelijden was, omdat ik erom vroeg, niet omdat ik het verdiende of omdat zij ervoor geboren waren. Ik begreep dat niets echt was, niets oprecht was, laat staan schoon was, om te ontvangen moest ik vernedering, afwijzen, woorden die pijn doen, die me pijn deden en me waardeloos lieten voelen. Toch bleef ik dicht bij die mensen, uit angst om alleen te zijn, voor verbondenheid en gebrek aan zelfliefde. Toen ik eindelijk begreep en begreep dat ik geen kleine stukjes aandacht en liefde nodig had, dat alleen al sterk en dapper was geweest, dat ik op mijn ergste momenten alleen was en dat weinigen het begrijpen en begrijpen, toen realiseerde ik me dat ik mijn liefde voor mezelf moest groeien en Ik zou mezelf meer moeten respecteren en me moeten accepteren zoals ik ben. Liever alleen vechten dan vechten met iemand die je...