Tikje Anders - My Life, My Blog

  I wasn’t looking for healing when it happened… Honestly, I was just trying to survive another quiet day without you. The house still felt too still. Your bowl was still tucked into the same corner. And my heart still reached for you before my mind could remember the truth. Then one small thing happened. A warm breeze through the window. A feather resting near the door. A dream so real I could almost feel your fur against my hands again. And for the first time since losing you… something inside me softened. Not because the pain disappeared. But because love found me again. Maybe that’s how our dogs stay with us. Not always through big signs or miracles… but through tiny moments that arrive exactly when our hearts are about to give up. I still miss you every single day. I still cry when certain memories sneak up on me. But now, mixed into the grief, there’s something gentler too. Comfort. Like your spirit keeps brushing against my life in quiet invisible ways. And sometimes when th...

 21 DINGEN DIE GEBEUREN, NADAT JE BENT GESTORVE N  1. Op het moment van de dood, zuigt deze energie  je uit je lichaam naar een hogere sfeer. 2. Je gaat naar boven in een soort kamer van zilverachtige  blauwe lichten. Het maakt niet uit in welke richting je kijkt,  er is niets anders dan licht. 3. Ook al heb je geen lichaam meer,  het voelt alsof je er een hebt en dat het is geheeld. 4. De lichten in de kamer geven je een steeds beter gevoel  wanneer ze iedere pijn die je gedurende leven hebt gevoeld uitwissen: lichamelijk, mentaal, emotioneel of anders. 5. Ineens weet je een heleboel dingen  die je niet wist gedurende je leven. 6.De hele atmosfeer is opgevuld met een geruststellende hum, alsof honderd duizenden stemmen voor je zingen  maar dat ze zo ver weg zijn dat je ze nauwelijks kan horen. 7. Er is ook een waas van prachtige achtergrond muziek. Het geluid is als zacht dromerige violen en cello's, fluiten,  hoorns en harpen. 8. De li...

  (...) Sensualiteit is de maximale mobilisatie van de zintuigen: de een observeert de ander intens en luistert naar al hun geluiden, zelfs de meest onmerkbare. — Milan Kundera, in het boek "De ondraaglijke lichtheid van het bestaan: tweede deel". (Ed. Leya. Trans. Joana Varela; 1e editie [2011]). Obra de Malcolm Liepke.

Soms vallen de kaarten er zo uit dat ik even niet weet wat ik ermee moet maar meestal als ik begin te schrijven dan komt de boodschap er wel uit. Dus fingers crossed. Ik heb het gevoel dat er ergens een gebrek aan zelfvertrouwen zit. Niet geloven in jezelf, niet geloven in je eigen kunnen. Je mag hieraan gaan werken, je zit wel vol zelfvertrouwen, je kan alles wat je maar wil en je mag keihard geloven in jezelf. Dit is dus het stukje in jouw wat getransformeerd mag worden. Dus shift deze mindset, draai het om. Je bent dan ook de regisseur van je eigen leven. Niemand anders kan in jouw plaats beslissen wat je wel of niet kan, of wat je waard bent. Maar wees er je bewust van dat daar tijd kan overgaan. Want een gewoonte afleren duurt meestal langer dan een gewoonte aanleren. Dus ga in die kracht staan en geloof in jezelf.

  I hope wherever you are now… The grass is always soft beneath your paws. No pain. No tired legs. No cold nights. Just endless green fields stretching beneath golden skies. Sometimes I close my eyes and picture you there. Running again. Young again. Free in the way this world no longer allowed you to be near the end. And somehow that image comforts me. Because the hardest part wasn’t loving you. It was watching time touch someone so pure. I remember the slower walks. The sleepy eyes. The way you still tried to wag your tail for me even when your body was growing tired. You stayed brave for my sake. And I’ll never forget that. So now when the wind moves through tall grass… or sunlight dances across open fields… I imagine that’s where you are. Still chasing joy. Still carrying pieces of my heart with you. Maybe Heaven isn’t made of clouds at all. Maybe it’s just a place where beloved dogs finally get endless days, warm sunshine, and all the green fields they were promised.

DE INDIAAN Het gebed: de krachtigste energie van het universum! - Op een dag bezoekt een therapeut een wijze indiaan om advies te vragen. - Ik ben meester van Reiki, zegt hij, ik kanaliseer, ik ben helderziend, en ik ben magnetiseur. Hoewel ik veel patiënten heb, voel ik me niet goed in mijn vel. Kunt u mij een techniek leren om uit mijn depressie, mijn woede, mijn levenskwaliteit te geraken? - De wijze man antwoordt: u zit vol met zogenaamde therapeutische technieken en u wilt een andere, maar er bestaat geen Indiaanse techniek. Voor een indiaan zijn al deze technieken die in het Westen zijn uitgevonden alleen maar gebruikt om de geestelijke van uw patiënten te verzachten en de gevangenis van hun lijden te meubelen waar ze zich al jaren in hebben gestoken, enkele keren sinds 10, 20 jaar en langer . Maar als je de moed hebt om de deur van je lijdengevangenis te openen, dan kun je de krachtigste energie van het universum ervaren, namelijk het gebed en vervolgens doorgeven aan je patiënt...

  "Ontvang mij in je hart, weg van al het lawaai, bescherm mij nog een tijdje en laat ons dan beginnen deze liefde te leven die niet moe kan worden. Jullie allemaal, zonder voorbehoud, dat is waar ik naar verlang – met heel mijn wezen." — Albert Camus in brief aan Maria Casarès, 21 augustus 1949, in het boek "Correspondance: 1944–1959". Parijs: Gallimard, 2017. Obra de Jarek Puczel.

Je mag even pas op de plaats nemen, even tot rust komen. Het zijn heel intensieve weken/maanden geweest en dat heeft je veel energie gekost. Probeer even tot rust en op adem te komen. Je batterijen als het ware op te laden. Deel je dag niet meer zo druk in. Las rustpunten in. Probeer weer tot jezelf te komen en jezelf niet meer voorbij te hollen. Maak weer tijd voor jezelf. Doe dingen die jij leuk vindt. Je hoeft anderen niet constant te plezieren ten koste van jezelf. Richt je energie op jezelf krijg ik nog door nu.

Paula komt niet thuis. Sven en zijn dochter Charlie wachten op haar bij de gate, maar haar vliegtuig is verdwenen. Terwijl Sven probeert zijn dochter te beschermen tegen de vreselijke gebeurtenissen, grijpt hij naar elk strohalmpje dat hem wordt aangeboden. Opeens lijkt het erop dat hij ergens heen gaat; Paula heeft hem een ​​aanwijzing achtergelaten, een spoor van broodkruimels dat Sven kan volgen. Maar hoe verder hij het spoor afdaalt, hoe meer zijn leven uit elkaar valt, hoe groter het mysterie wordt en hoe groter de bedreiging voor hem, Charlie... en zelfs de hele wereld. Paula was geen doorsnee persoon. Ze was op het ISS. En daar, in de duisternis van de ruimte, ontdekte ze iets. Of niet?   In deze futuristische Duitse miniserie (4 afleveringen) gaat een wetenschapper die door een particulier miljardairsfonds wordt gefinancierd naar het internationale ruimtestation om onderzoek te doen naar levensduur/onsterfelijkheid (het is niet echt duidelijk hoe en of ze dat doet). Terwijl...

  Some people will never understand why losing a pet hurts so deeply. But those who have loved one know the truth. They were there in the quiet moments. In the lonely nights. In the routines that slowly became part of your heart. And when they leave, it is not “just a pet” you lose — it is comfort, companionship, and a love that asked for nothing except your presence. Grief like this deserves kindness. Not judgment. Not dismissal. Because when someone cries for their pet, they are crying for a soul who loved them faithfully every single day. So be gentle with people carrying this kind of heartbreak. Some wounds do not make noise, but they change a person forever. 

„Hier is mijn liefde voor jou, mijn liefste, Het is aan jou om te hebben en te voelen. Laat het je inspireren om de liefde van binnen te vinden die je voor jezelf bezit, Voor mijn wens voor jou is dat je jezelf mag leren zien de manier waarop ik je zie.” Woorden van Tahlia Hunter Kunstwerk van Katarína Vavrová Artist