Je liet niet alleen pootafdrukjes achter op de vloer

 Je liet niet alleen pootafdrukjes achter op de vloer…

Je liet ze achter in mijn hart.

Soms praat ik nog tegen je. Niet hardop. Gewoon op die stille manier waarop een hart blijft spreken met wie het zo intens heeft liefgehad.

Er is een plekje in mijn hart waar jij nog altijd leeft. Waar je door het gras rent, geniet van de zon op je snoet en me aankijkt met die ogen die niets anders kenden dan onvoorwaardelijke liefde.

Mensen zeggen weleens dat tijd alle wonden heelt. Maar wie ooit zo diep van een dier heeft gehouden, weet dat het anders voelt.

Het gemis verandert. De liefde niet.

Jij was mijn rust wanneer alles te veel werd. Mijn trouwe maatje. Mijn veilige haven op dagen waarop de wereld zwaar aanvoelde.

Soms komen de tranen onverwacht. Soms verschijnt er een glimlach bij een mooie herinnering. En heel soms voelt het even alsof je nog naast me loopt.

Ik draag je elke dag met me mee. Niet alleen in mijn verdriet, maar vooral in alle liefde die jij hebt achtergelaten.

Want echte liefde verdwijnt niet. Ze verandert van vorm. Ze leeft verder in herinneringen, in dankbaarheid en in de onzichtbare draad die ons voor altijd met elkaar verbindt.

Loop maar vrij, lieve schat. Waar de zon altijd warm is, de velden eindeloos zijn en je pijn niet meer kent.

Ooit... zien we elkaar terug. En dan hoef ik nooit meer afscheid van je te nemen.

Merk je dat je vastloopt in je verdriet?

Je hoeft dit niet alleen te dragen.

Ik wandel graag een stukje met je mee.