Als de wereld even stilvalt

 Als de wereld even stilvalt… 

Soms verandert de wereld op één dag.

De dag waarop je afscheid moet nemen van wie je zo ontzettend liefhebt.

Alles is er nog. De zon komt op. De vogels zingen. Mensen gaan naar hun werk. Het leven gaat verder.

Maar voor jou voelt het alsof de wereld even is gestopt.

Want jij bent niet meer dezelfde. Een stukje van je dagelijkse leven is weg. Een vertrouwde aanwezigheid. Een blik. Een geluid. Een ritueel. Een warme plek naast je.

Rouw kan in het begin scherp voelen. Zoals een stuk gebroken glas met randen waaraan je je telkens opnieuw kunt snijden.

Maar misschien mag je rouw ook een beetje lijken op zeeglas. 

Ooit was het glas scherp en gebroken. Daarna begon een lange reis.

De golven namen het mee. Het zand schuurde erlangs. Steen raakte steen. Keer op keer.

Niet om te vergeten wat het ooit was, maar om de scherpe kanten langzaam zachter te maken.

Zo kan ook jouw verdriet met de tijd veranderen.

Niet omdat je minder van je dier gaat houden. Niet omdat je het moet loslaten. En zeker niet omdat je moet vergeten.

Maar omdat je leert dragen wat je is overkomen.

En misschien ontdek je onderweg iets bijzonders:

Dat liefde niet verdwijnt wanneer iemand sterft.

Ze verandert van vorm.

Zoals een stukje gebroken glas uiteindelijk iets moois kan worden, zo kan ook jouw verhaal met je overleden dier een andere vorm krijgen.

De pijn mag er zijn. Het gemis mag er zijn. De tranen mogen er zijn.

En ergens tussen de golven van verdriet blijft jullie liefde bestaan. 

Want wat liefdevol werd geleefd,
wordt nooit zomaar vergeten.