Op een koude ochtend
Op een koude ochtend liep Emma ontmoedigd door het bos. Ze voelde zich verdwaald, niet alleen tussen de bomen, maar ook in haar leven.
Bij een oude eik zat een wijze oude vrouw op een bankje. Ze glimlachte en gaf Emma een klein lantaarntje."Waarom een lantaarntje?" vroeg Emma. "Het is toch al bijna licht?"
De vrouw antwoordde: "Hoop is niet bedoeld voor de momenten waarop alles helder is. Hoop schijnt juist wanneer je de weg even niet meer ziet."
Emma stak het lantaarntje aan en liep verder. Het pad veranderde niet, maar haar hart wel. Stap voor stap voelde ze vertrouwen terugkeren.
Toen ze het bos uitliep en omkeek, waren zowel de oude vrouw als het bankje verdwenen. Alleen het zachte licht van het lantaarntje brandde nog.
Vanaf die dag wist Emma: hoop is geen belofte dat alles gemakkelijk wordt, maar het vertrouwen dat je nooit zonder licht hoeft te wandelen.
Reacties
Een reactie posten