Waar zijn de kinderen gebleven?

 Waar zijn de kinderen gebleven?

Laatst reed ik door zo’n straat waar je 30 mag.
Van die huizen met voortuintjes, een speeltuintje op de hoek.

En ineens viel het me op…
het was stil.

Geen kinderen op straat.
Geen skelters die voorbij racen.
Geen groepjes op een stoepje.
Geen geroep van “mam, kom kijken!” of “kom je buiten spelen?”

Gewoon… niks.

Ik reed verder, maar het liet me niet los.
Want vroeger was dit normaal. Je ging naar buiten en er was altijd wel iemand.
Je hoefde niks af te spreken. Het gebeurde gewoon.
Je liep de straat op en binnen een paar minuten was je aan het spelen.

Je ziet het nog wel eens.
Een paar kinderen op een veldje.
Even wat leven bij een speeltuin.

Maar niet meer zoals vroeger.

Niet meer overal.
Niet meer vanzelf.
Niet meer tot het donker werd en je moeder je naar binnen riep.

Het voelt… minder.

Kinderen zijn er natuurlijk nog wel.
Maar je ziet ze anders.

Waar wij vroeger buiten vrienden maakten,
maken zij nu verbinding op een andere manier.

En ergens is dat logisch.
De wereld is veranderd.
Technologie is overal.

Maar toch voelt het alsof er iets mist.

Alsof die spontaniteit langzaam is verdwenen.
Dat je gewoon naar buiten ging en wel zag wat er gebeurde.
Dat je niks hoefde te plannen.
Dat het leven zich vanzelf afspeelde.

Daarnaast voelt de wereld ook anders dan vroeger.

Misschien niet eens per se gevaarlijker…
maar wel alsof we er anders naar zijn gaan kijken.

Meer bewust.
Meer voorzichtig.
Meer controle.

Kinderen worden minder losgelaten.
Ouders houden ze dichterbij.
Spelen gebeurt vaker onder toezicht, of op afgesproken momenten.

En misschien is dat begrijpelijk.

Maar het verandert wel iets.

Want waar vroeger het leven vanzelf op straat ontstond,
is het nu stiller geworden.

Lege speeltuinen.
Rustige straten.

En dat besef kwam gewoon ineens, terwijl ik daar reed.

Dat iets wat vroeger zo normaal was…
zo vanzelfsprekend…
niet helemaal weg is…

maar ook niet meer hetzelfde.