Een emmer vol tranen

 Een emmer vol tranen… 

Soms voelt verdriet alsof je een emmer met je meedraagt.

Een emmer die zich langzaam vult met alles wat je niet kunt zeggen.
Met gemis.
Met herinneringen.
Met liefde.
Met boosheid.
Met machteloosheid.
Met alles wat zo ontzettend pijn doet.

En soms loopt die emmer over.

Dan komen de tranen.

Zomaar.
Op onverwachte momenten.
Bij een liedje.
Een geur.
Een foto.
Een lege mand.
Een vertrouwde plek.

Of soms gewoon… omdat je hart even niet meer weet waar het met al dat verdriet naartoe moet.

Laat ze maar komen.

Je hoeft je tranen niet te verbergen.
Je hoeft je niet te schamen omdat je nog huilt.
Je hoeft je verdriet niet kleiner te maken omdat anderen vinden dat het “al lang geleden” is.

Maar weet ook:

Je hoeft niet te huilen om goed te rouwen.

Sommige mensen huilen veel.
Anderen huilen bijna nooit.
Sommigen huilen meteen.
Bij anderen komen de tranen pas weken, maanden of zelfs veel later.

Er is geen juiste manier.

Er is geen maatbeker voor verdriet.
Geen klok die bepaalt wanneer je emmer leeg zou moeten zijn.

En misschien wordt je emmer ook nooit helemaal leeg.

Want verdriet gaat niet over het wegwerken van liefde.

Het gaat erom dat je langzaam leert leven met alles wat die liefde heeft achtergelaten.

Dus als jouw emmer vandaag zwaar voelt…

zet hem gerust even neer.

Laat iemand naast je zitten.
Adem.
Huil als de tranen komen.
En wees mild voor jezelf.

Want soms zijn tranen niet het bewijs dat je het niet aankunt.

Soms zijn ze juist de manier waarop je hart even lucht krijgt.

Druppel voor druppel.
Beetje bij beetje.

Tot er misschien weer een klein beetje ruimte komt om adem te halen.

En als morgen je emmer opnieuw vol voelt?

Dan is dat geen stap terug.

Dat is rouw.