Ik merkte het op de dag

 Ik merkte het op de dag dat ik stopte met mezelf uitleggen. Het leek wel of mijn zenuwstelsel begreep wat ontspannen is.

Toen ik ophield met het najagen van wie ervoor koos te vertrekken.
Toen het laatste woord niet langer belangrijk was.
Toen loslaten geen drama meer nodig had.

Ouder worden kwam zachtjes.
Zonder angst. Zonder verdriet.
Het nestelde zich gewoon in mij
en bracht steeds meer vrede met zich mee.

Ik wacht niet langer op excuses van mensen die ze niet kunnen geven.
De stilte van anderen verstoort mij niet meer.
Ik heb geleerd dat iedereen onzichtbare gevechten voert,
en dat wie werkelijk wil spreken dat altijd doet.

Vandaag zoek ik geen goedkeuring meer.
Ik hoef niet overal bij te horen.
Ik wil alleen vrede.

Mijn lichaam is niet langer iets om te beoordelen of te verbergen.
Het is mijn thuis, mijn geschiedenis, mijn geheugen.
Het heeft liefde en verlies gekend, geboorte en hartzeer,
kracht en vallen.
Hoe zou ik het niet kunnen eren?

Nu leef ik zachter. Fijner. Zachter.
Zonder haasten. Zonder moeten.
Zonder schuldgevoel omdat ik voor mezelf kies.
Ik luister beter naar mezelf. Ik draag mezelf. Ik hoor bij mezelf.

En voor het eerst is dat genoeg. Wat een kalmte in mijn ziel. Het voelt fijn, en dat zomaar op een dag dat mijn hart voor echte innerlijke rust koos.