Is het dan echt mijn schuld?

 Is het dan echt mijn schuld?

Ik had bijna vier zaken kunnen hebben.
De KVK-inschrijvingen, plannen en mogelijkheden lagen klaar.

Ik had vooruit kunnen komen.
Ik had kunnen bouwen.
Ik had mijn eigen leven kunnen vormgeven.

Maar ondertussen werd ik van hot naar her gesleept. Verhuizingen, plannen om zelfs naar België te gaan, relaties die werden beïnvloed, mensen die tegen mij werden opgezet en keuzes die steeds meer financieel voor mij werden bepaald.

En ondertussen werd mij misschien wel gevraagd:

“Waarom kom je niet gewoon vooruit?”

Maar hoe kom je vooruit als anderen voortdurend aan je bewegingsruimte trekken?

Hoe bouw je een bedrijf op als je leven telkens opnieuw wordt ontregeld?

Hoe maak je vrije keuzes als anderen invloed uitoefenen op je geld, je relaties, je woonplek en je omgeving?

Hoe herstel je van geweld als je vervolgens opnieuw in situaties terechtkomt waarin je je gecontroleerd of getriggerd voelt?

Ik ben inmiddels al ongeveer 2,5 jaar het gevoel kwijt dat ik werkelijk vrij over mijn eigen leven kon beslissen.

En toch wordt er zo gemakkelijk naar het slachtoffer gekeken.

“Je had toch andere keuzes kunnen maken?”

Misschien moeten we soms stoppen met alleen te vragen waarom iemand niet eerder vooruitkwam.

Misschien moeten we ook eens kijken naar de mensen die iemand bewust of onbewust klein hielden, onder druk zetten, financieel beperkten, tegen anderen uitspeelden of haar mogelijkheden afnamen.

Want als iemand jarenlang probeert boven water te komen en anderen haar telkens opnieuw onder water drukken, kun je daarna niet simpelweg zeggen:

“Kijk hoe ze er nu bij zit. Eigen schuld.”

Nee.

Kijk ook eens naar wat eraan voorafging.

Kijk naar de daders.
Kijk naar de machtsverhoudingen.
Kijk naar de keuzes die anderen hebben gemaakt.
En kijk vooral naar hoeveel keuzevrijheid iemand daadwerkelijk nog had.

Een slachtoffer hoeft niet perfect te herstellen om recht te hebben op hulp.

En iemand die haar bewegingsruimte heeft afgenomen, kan niet vervolgens doen alsof haar gebrek aan vooruitgang volledig haar eigen verantwoordelijkheid is.

Mijn leven is niet mislukt omdat ik niet wilde vooruitkomen.
Ik wil dat er eindelijk wordt gekeken naar wat mij ervan heeft weerhouden.