Er bestaat een volk

 Er bestaat een volk. Zij wonen niet in een land met grenzen. Het zijn de beschermers van het oorspronkelijke. De mensen die het geheugen van de aarde dragen. Zij die nog weten hoe de wind klinkt over het land van hun voorouders. Zij die het vuur kennen dat niet alleen verwarmd, maar herinnerd. Zij die spreken met de dieren, de bomen, het water.

De essentie van dit volk ligt niet in wat het bezit, maar in wat het bewaart. Rituelen die ongeschreven en in stilte worden uitgevoerd. De wereld wordt door hen niet bewoond maar bezield. Zij die de herinnering dragen, zijn als wortels van een boom, onzichtbaar voor het oog, maar onmisbaar voor het leven erboven.

Zij zijn de wachters van wat nog zuiver is. Niet uit nostalgie, maar uit diepe verbondenheid met het ritme van de schepping. In hun handen rust de kennis van het oorspronkelijke: de wijsheid van samenwerken met de natuur, de eerbied voor het onnoembare, het luisteren naar wat niet wordt gezegd, het voelen, het zien.

In tijden van versnelling en vergeten zijn zij het diepe rustige ademen.

Zij zijn het volk, niet als identiteit, maar ter behoudt. Zolang zij bestaan, is het oorspronkelijke niet verloren.

Bewaarders van wat ooit vanzelfsprekend was. Bewakers van de grondtoon. In hen blijft de herinnering van moeder aarde.

In een wereld die wetenschap en technologie verheerlijkt ziet men hen als primitief en achterhaald. Het collectief narratief noemt hen ouderwets.

Maar...

Wij zijn niet achtergebleven.

Wij zijn gebleven.

Wij zijn nog steeds.

En zullen altijd zijn.