Soms is afscheid nemen van je geliefde dier het moeilijkste wat je ooit moet doen

 Soms is afscheid nemen van je geliefde dier het moeilijkste wat je ooit moet doen. 

Op het moment dat je voor die verschrikkelijke keuze komt te staan, kan er zoveel door je heen gaan.

Ben ik te vroeg?
Had ik nog moeten wachten?
Doe ik dit voor hem… of omdat ik het zelf niet kan missen?
Ben ik egoïstisch als ik hem nog bij me wil houden?

Maar misschien is dat wel precies wat liefde zo moeilijk maakt.

Je wilt hem nog niet laten gaan.
Je wilt nog één dag. Nog één knuffel. Nog één wandeling.
Terwijl je diep vanbinnen weet dat hij niet meer beter wordt.

Dit gedicht raakt precies aan die pijnlijke plek.
Aan de twijfel, het schuldgevoel en de liefde die soms zo groot is dat je jezelf bijna vergeet.

Als twee grote ogen je vragen,
help me, want ik voel me niet zo fijn,
mag je dan, terwijl jezelf voelt ‘dit is het einde’
egoïstisch zijn?

Als je van de arts hoort,
dit komt nooit meer goed, mag je dan,
omdat je hem niet wilt missen,
egoïstisch zijn...

Als twee lieve bruine ogen zich sluiten gaan... voorgoed..
en je zonder hem naar huis toe moet;
met de riem in je handen en een hart vol pijn,
dan probeer je jezelf te overtuigen,
dit is het beste, ik mocht niet egoïstisch zijn...

Vele jaren was je bij ons,
elke dag was een feest...
en al die fijne jaren
is hijzelf niet één keer egoïstisch geweest....

Rust zacht, lieverd... 

En misschien mag je jezelf na het afscheid iets anders vertellen:

Je was niet egoïstisch omdat je hem nog bij je wilde houden.
Je was niet egoïstisch omdat je hem zo ontzettend miste.
Je was niet egoïstisch omdat loslaten pijn deed.

Je nam een beslissing vanuit liefde.
Een liefde die uiteindelijk groot genoeg was om zijn pijn boven jouw eigen verdriet te zetten.

En misschien is dát wel één van de moeilijkste vormen van liefde:
iemand laten gaan, terwijl alles in jou schreeuwt om hem nog hier te houden. 

Wees daarom zacht voor jezelf.
Ook jij verdient troost na het afscheid.