Sommige dagen, als iemand vraagt
Sommige dagen, als iemand vraagt:
“Hoe gaat het met je?”wil ik eigenlijk antwoorden:
“Eerlijk? Ik heb nog steeds verdriet omdat mijn huisdier gestorven is. Ik wil me soms gewoon onder een deken verstoppen, weg van de emotionele druk van de wereld.”
Maar meestal zeg ik:
“Goed hoor, dank je. En met jou?”
Omdat ik soms het gevoel heb dat ik alleen ben met mijn verdriet.
Omdat ik bang ben dat anderen het niet zullen begrijpen.
Omdat niemand ooit precies zal weten hoeveel mijn dier voor mij betekende.
En dus zwijg ik.
Ik weet dat mensen het goed bedoelen wanneer ze zeggen dat ik de leegte moet opvullen, dat ik verder moet gaan of dat de tijd alle wonden heelt.
Maar soms heb ik daar helemaal geen boodschap aan.
Mijn huisdier was niet “zomaar een dier”.
Het was een deel van mijn leven.
Een aanwezigheid in mijn dagen.
Een vertrouwd gezicht.
Een maatje dat blij was om mij te zien, ook op dagen waarop ik zelf niet zo blij was met mezelf.
En ja… soms tel ik nog steeds de dagen sinds het afscheid.
Betekent dat dat ik in het verleden leef?
Misschien.
Maar soms mag ik toch gewoon even teruggaan naar mijn herinneringen?
Want daar leeft mijn dier nog.
Daar kan ik nog even voelen hoe het was.
Daar kan ik mijn liefde nog kwijt.
En soms gebeurt er iets kleins.
Een vogel die plotseling opduikt.
Een vlinder die precies op het juiste moment voorbijvliegt.
Een geluid, een geur, een plek…
En heel even denk ik:
“Ben jij dat?”
Misschien vindt iemand dat vreemd.
Misschien denkt iemand dat ik mezelf iets wijsmaak.
Maar weet je?
Als die gedachte mij troost,
als ze mij even laat glimlachen,
als ze mij het gevoel geeft dat mijn dier gelukkig is…
dan mag die gedachte er zijn.
Ik praat nog steeds over mijn huisdier.
En ja, soms word ik daar nog verdrietig van.
Maakt dat jou ongemakkelijk?
Dan hoef je niets te zeggen.
Kom gewoon even naast me zitten.
Laat me huilen.
Zonder het verdriet kleiner te maken.
Zonder het te willen oplossen.
Ik heb misschien nog steeds alle spullen bewaard.
Foto's, filmpjes, herinneringen…
Misschien heb ik zelfs een hele cloud vol foto's, omdat ik ze nooit wil verwijderen.
Dat maakt mij niet zielig.
Het betekent dat ik liefhad.
En dat ik nog steeds liefheb.
Want hoe zou je iemand vergeten die jarenlang deel uitmaakte van je dagelijks leven?
Stel je eens voor…
Iemand die elke keer weer opgewonden was wanneer je thuiskwam.
Iemand die jouw slechte dagen zachter maakte zonder Ć©Ć©n woord te zeggen.
Iemand die naar je luisterde zonder oordeel.
Iemand die er gewoon was.
Voor jaren.
Je maatje.
Je vertrouweling.
Je beste vriend.
En dan is het plots stil.
De mand is leeg.
Het geluid van pootjes ontbreekt.
Je huis voelt anders.
Je hart voelt anders.
Dus ja…
Sommige dagen vind ik het nog steeds moeilijk.
En op die dagen mag ik rouwen op mijn eigen tempo.
Zonder oordeel.
Zonder tijdslimiet.
Zonder dat iemand mij vertelt wanneer het “genoeg” moet zijn.
Vat het niet persoonlijk op als ik vandaag anders overkom.
Met mij gaat het wel.
Ik ben gewoon verdrietig.
En dat verdriet mag er zijn.
Want rouw is niet het bewijs dat je niet verder kunt.
Rouw is het bewijs van een liefde die er nog altijd is.
Reacties
Een reactie posten