Rouw: een constante aanwezigheid

 Deze vergelijking vond ik zo mooi om met jullie te delen. 

 Rouw: een constante aanwezigheid…

Rouw is niet iets waar we overheen komen.
Het is iets waar we langzaam mee leren leven.

Zeker wanneer we afscheid hebben moeten nemen van een geliefd huisdier, kan het na verloop van tijd soms voelen alsof we voorzichtig weer een beetje ons houvast vinden.

Niet omdat het verdriet verdwenen is.
Niet omdat we weer de persoon van vóór het verlies worden.

Maar omdat we stap voor stap leren leven met een leegte die er voordien niet was.

En toch kan er zomaar een moment komen waarop alles weer even heel dichtbij voelt.

Een foto.
Een geur.
Een geluid.
Een plekje in huis.
Een speeltje dat er nog ligt.
Of gewoon… een moment waarop je ineens beseft:

“Ik mis je nog altijd zo ontzettend.” 

Rouw kent geen tijdslijn en geen einddatum.
Er bestaat geen vast schema waarin staat wanneer je verdriet minder moet worden.

Sommige dagen zijn zacht.
Sommige dagen voelen bijna vredig.

En op andere dagen kan een golf van verdriet je zomaar opnieuw overspoelen.

Ik zie rouw soms als een oneindige doos tissues. 

We hebben die doos altijd binnen handbereik.

Soms hebben we dagenlang geen tissue nodig.
En denken we misschien:

“Het gaat beter. Misschien ben ik er eindelijk doorheen.”

Tot er plots weer tranen komen.

Misschien één keer.
Misschien tien keer op een dag.
Misschien een hele week niet.

Maar de doos blijft er.

Niet omdat we zwak zijn.
Niet omdat we terug bij af zijn.

Maar omdat de liefde er nog altijd is. 

Want wanneer je van een dier hebt gehouden, verdwijnt die liefde niet op het moment dat zijn pootjes voor de laatste keer stilvallen.

De liefde verandert van vorm.

En soms komt die liefde naar buiten als een glimlach om een mooie herinnering.
Soms als een warme glimlach wanneer je aan een gekke gewoonte denkt.
En soms… als tranen.

Rouw vraagt geen toestemming.
Het komt gewoon naast je zitten.

En misschien hoeven we er niet altijd tegen te vechten.

Misschien mogen we op sommige momenten gewoon zeggen:

“Vandaag mis ik je. En dat mag.”

De tissuebox veroordeelt ons niet.
Hij vraagt niet waarom we na maanden of zelfs jaren nog huilen.

Hij is er gewoon.

Net zoals de liefde voor onze dieren.
Stil aanwezig.
Voor altijd een deel van ons hart. 

Want tranen zijn geen bewijs dat we niet verdergaan.
Ze zijn soms het bewijs van hoe diep we hebben liefgehad.