Een mens kan verlaten worden

 Een mens kan verlaten worden.

Verraden.
Alleen gelaten in nood.
Bedrogen.
Er kan van alles gebeuren.
Daarna – komen de excuses.
Of iemand verandert gewoon van gedachten.
Komt terug of haalt je terug in zijn leven.

‘Laten we niet meer oordelen. Laten we vergeven. Laten we het opnieuw proberen. Laten we leven zoals vroeger’ – alsof er niets is gebeurd.
Maar er is wel iets gebeurd. Nu weet die persoon precies hoe men met hem kan omgaan.
Zelfs als nu alles anders is, zelfs als er excuses zijn gemaakt – hij heeft vergeven. Het leven gaat verder, de relatie gaat door, en het lijkt zinloos om het verleden op te rakelen.
Alles goed nu, toch?

Maar de persoon is voorgoed veranderd. Als hij niet naïef is, heeft hij begrepen: het is één keer gebeurd, het kan nog eens gebeuren.
Je kunt liefhebben.
Samenwonen.
Werken of bevriend zijn.
Maar het vertrouwen is niet meer hetzelfde.
Die wetenschap blijft...
Want hij is al eens verraden, bedrogen, verlaten.
De broer van Sergej Jesenin werd als kind naar een weeshuis gebracht. Eerst woonde hij bij vreemden – een buitenechtelijk kind dat zijn moeder moest afstaan.
Het is moeilijk iemand te beschuldigen – zo was het leven toen.
Later verloren de mensen die hem opvoedden hun huis bij een brand. Ze werden arm en moesten Sacha naar een instelling sturen.
Het kind huilde en smeekte: geef me niet weg! Hij beloofde thuis niet te eten, brood te vragen bij de buren – als hij maar niet hoefde te gaan!
Maar ze gaven hem weg.
Niet uit kwaadwilligheid – uit wanhoop.
Ze konden geen extra mond voeden.
Later kregen ze spijt. Ze waren aan hem gehecht, hadden hem vanaf zijn geboorte opgevoed. Een paar dagen later kwamen ze hem terughalen. Goede, gewetensvolle mensen.
Maar Sacha had al een jas gekregen en een kom soep. Hij huilde niet meer, zat stil. Hij had zijn lot aanvaard. En hij toonde geen grote vreugde toen hij werd teruggenomen. Hij ging gehoorzaam mee naar huis.

Er brak iets in hem – voorgoed. ‘Ze kunnen dit met je doen. En ze zullen het doen als de omstandigheden veranderen.’
Zoals in het sprookje van Klein Duimpje. Je bent uit het bos gekomen waar je naartoe werd gebracht en achtergelaten. Ze waren blij je te zien, verontschuldigden zich, zetten je aan tafel, omhelsden je. Ze toonden berouw!
Maar nu heb je steentjes in je zak. Om de weg terug te vinden. Om te weten: omstandigheden kunnen veranderen en je kunt opnieuw worden achtergelaten.
En nu weet je dat zeker.
Eens bedrogen – opnieuw bedrogen. Eens verraden – opnieuw verraden. Eens verlaten – opnieuw verlaten. Nu weet je het.

Degenen die terugkwamen of om vergeving vroegen, denken dat alles weer zoals vroeger is.
Nee.
Alles is al anders.
Het vertrouwen is weg. Alleen de herinnering blijft.
Het leven gaat verder. Je hebt vergeven.
Maar geheugen en ervaring verdwijnen niet.
De mens wordt anders – gewond.
Uiterlijk hetzelfde, innerlijk – anders.
En de steentjes blijven in de zak... Voor alle zekerheid.

Anna Kiryanova