Ook onze "levende rouw" heeft deze stadia!

 Ook onze "levende rouw" heeft deze stadia!

Stadia van rouw
De verschillende stadia van rouw, zoals voorgesteld door Dr. E. Kluber Ross, zijn de volgende:

ONTKENNING: de rouwende persoon weigert het verlies te accepteren. Hij zou zich ook in een toestand van schok kunnen bevinden, die hem ervan weerhoudt om op het pad te komen dat hij onvermijdelijk zal moeten vinden.
Woede: in dit stadium toont de rouwende persoon frustratie en woede. Hij zou deze gevoelens kunnen richten op de omstandigheden die zijn verlies veroorzaakten, op zichzelf, op andere mensen, enzovoort.

Onderhandelen: tegenover zijn verlies probeert hij oplossingen te vinden. In het geval van verlies van een geliefde, kan deze onderhandelingsfase de terugkeer naar activiteiten die hij deed samen meterleden persoon omvatten.

VERDRIET: In dit stadium ervaart de rouwende persoon zijn verlies door pijn en werkt hij met het verdriet dat opduikt. Het is een fase van zichzelf terugtrekken.

AANVAARDING: In deze fase wordt de persoon zich bewust van het verlies en het moment waarop hij of zij zich bevindt. Hij accepteert het en probeert zich aan te passen aan de nieuwe situatie, het bij elkaar zoeken van de overgebleven puzzelstukken.

Deze stadia zijn niet voor iedereen hetzelfde. Ze hoeven ook niet in deze volgorde of voor een bepaalde duur voor te komen. Deze lijst is alleen bedoeld om je te helpen het proces te begrijpen. Het meest belangrijke aan deze lijst is om bij het werken met een rouwende persoon te weten dat hij in elk stadium een andere houding zal aannemen ten opzichte van zijn verdriet. Deze houding zal bepalend zijn voor de middelen die we hem ter beschikking stellen en de taken die we hem voorstellen te doen.

Zonder de juiste afsluiting worden alle processen vaak herhaald, stagneren ze of ontstaan er terugvallen. Alle fouten die we in anderen zien, die we hebben genegeerd of weggeduwd hebben zonder ze te verwerken, sturen ons in dezelfde richting. We moeten de pijn van het verlies ervaren. We moeten zien hoe we ons voelen en we moeten de energie uit onze woede halen, zodat we ons verdriet kunnen accepteren als onderdeel van wie we zijn.

Als we geen afsluiting vinden, doen we gewoon een pleister op een bloedende wond. We behandelen de dingen die ons pijn doen alleen op oppervlakkig gebied. De verlichting is slechts tijdelijk. Het werkt totdat we iets anders tegenkomen.

Werken aan de pijn door het lijden te verzachten
In het boek The Path of Tears legt Jorge Bucay het volgende uit:

“Lijden is het chronisch maken van pijn. Het transformeert een moment in een staat van zijn, het houdt vast aan de herinneringen die me doen huilen, zodat ik niet stop met huilen, dus vergeet ik het niet. Ik wil het niet opgeven of loslaten, ook al veroorzaakt het veel pijn. We hebben een mysterieuze loyaliteit aan degenen die uit ons leven verdwenen zijn.”

De pijn die we moeten voelen is een gezonde emotie. Het is het gevoel dat de wond geneest. Het verbindt ons met onze innerlijke zelf en helpt ons het verlies te verwerken. Het geeft ons tijd voor onszelf, het creëert afstand en voldoet aan een behoefte.

Geen enkele emotie is in hoge mate disfunctioneel. Daarom impliceert verlies verdriet, pijn, afstand, boosheid, enzovoort. Dit zijn stadia, maar als ze langer duren dan nodig is en ze het onmogelijk maken om je leven te leiden gedurende een langere periode, is het tijd om hulp te vragen. Wanneer verdriet verandert in depressie, boosheid in ongerechtvaardigde agressie, afstand in persoonlijke verwaarlozing of pijn in angst, dan is er inderdaad iets mis met het genezingsproces. Zijn we niet op de goede weg, moeten we om hulp vragen.