Ik sluit mezelf niet af

 Ik sluit mezelf niet af omdat ik mensen niet mag,

maar omdat de wereld me uitput – het lawaai, de drukte, de eindeloze gesprekken.
Ik ben liever alleen dan in slecht gezelschap, omringd door mensen die niet op mijn golflengte zitten.
Dat is geen minachting, gewoon een verschil.
Mettertijd heb ik geleerd wie ik ben, wat ik wil en wat niet meer bij mij past.
Ik vlucht niet voor eenzaamheid: ik laad mezelf ermee op.
De stilte, de natuur, mijn bubbel – daar vind ik mijn rust.
Ik ben niet asociaal, ik ben selectief empathisch.
Ik hou heel veel van mensen, maar nadat ik naar ze heb geluisterd en ze heb geholpen, moet ik weer tot mezelf komen.
En degenen die op mij lijken, zullen het begrijpen:
als ik een moment met iemand deel,
dan is dat uit verlangen — niet uit gebrek.