Voor alles is er een eerste keer.

Voor alles is er een eerste keer. Iedereen ervaart bij tijd en wijlen de uitdaging, de mislukking, het gevoel van hulpeloosheid, de angst of de onmacht. Niemand uitgezonderd. ⁠
**⁠
In die ervaringen doen we over het algemeen keer op keer hetzelfde. Net zolang tot het ons niet meer dient. Of ons lijden groot genoeg is.⁠
**⁠
Op dat moment komt de vraag; ben je bereid om je zone van veiligheid te verlaten? ⁠♡
**⁠
En vergis je niet hé! Er zijn mensen die beslist geholpen willen worden maar geenszins de bereidheid voelen om daar zelf stappen in te nemen. ⁠
**⁠
Je hebt dus een interne 'ja, ik wil' of 'ik vind het doodeng maar ik voel een onzekere ja' nodig om überhaupt te kunnen bewegen. ⁠
**⁠
Als je beweegt, ervaar je dat je die angsten ontmoet die je in eerste instantie op je plek hielden (zo werkt dat!). Je ontdekt dat je niet doodgaat aan angstig zijn, hoewel het in eerste instantie angstig is om je angstig te voelen. Wil je nog terug? nee toch?!⁠
**⁠
Als het je lukt om door je angsten heen te gaan * ze niet wegdrukt - ontkent of vermijdt - krijg je contact met je leerpotentieel. Je wordt je meer bewust dat achter elke hindernis, juweeltjes van levenslessen op je liggen te wachten. Er is nu geen haar op je hoofd meer die nog omkijkt. Hooguit om jezelf te knijpen en je te realiseren dat je echt aan het stuur van je eigen leven staat.⁠
** ⁠
De lengte van tijd waarin je in een bepaalde fase verblijft, kan variëren. Echter, als je eenmaal in de groeifase zit, houd niets of niemand je meer tegen. Jouw kracht is dusdanig voelbaar dat je blik naar binnen gericht is. En de blik naar buiten vooral verbindend is.⁠
**⁠
Het is geen lineair proces. ↫ Soms val je terug in een vorige fase.↬ Soms ga je als een speer door de verschillende fases heen. Zolang je maar beweegt - en jezelf ook toestaat stil te staan in de beweging - voel je je kracht!