Weerstand

Weerstand. Een energie die in mij leeft, in mijn partner, in mijn kinderen, en in de ruimte waarin ik probeer een veilige haven te bieden aan degenen die zich durven openstellen. Weerstand is van iedereen. Het is het machtige mechanisme dat bedekt wat niet gevoeld mag of kan worden. De laatste keer dat ik weerstand voelde, was toen mijn ex een negatief gesprek instak en alles in mij in opstand kwam. Want jeminee, wat had ik alles gegeven om het voor iedereen goed, fijn en prettig te maken. Bovenal voor onze kinderen. Maar daarover was in al die tijd nooit één woord van waardering gesproken. En toen kwam mijn weerstand. En werd ik mijn weerstand.

In nog rustige toon wist ik te zeggen dat ik het jammer vond dat ik in al die jaren nog niet iets opbouwends had gehoord, nooit een blijk van waardering had gevoeld. Mijn weerstand klonk natuurlijk door in mijn woorden. Niet boos, maar wel gefrustreerd. De afloop was, zoals verwacht, ook niet positief; weerstand roept nu eenmaal weerstand op.

Mijn weerstand was een instinctieve reactie op het gevoelde onrecht in de situatie. Het voelde intern, als een fysieke sensatie die, als ik het had laten doorgaan, had kunnen omslaan in boosheid. Veel van de weerstand die ik ervoer, was niet zomaar een emotie, maar een krachtige impuls om me te beschermen tegen wat als een bedreiging werd gezien. Die weerstand kwam voort uit een diep gevoel van oneerlijkheid en het verlangen om mijn grenzen te bewaken.

Weerstand, in deze context, was geen bewuste keuze, maar eerder een automatische reactie van mijn lichaam, bedoeld om me te behoeden voor verdere pijn of frustratie. Het was alsof mijn hele wezen in opstand kwam tegen het onrecht, met als doel mijzelf te verdedigen tegen de zoveelste afwijzing.

Weerstand is een kracht die ons allemaal beïnvloedt, vooral wanneer er emotioneel veel op het spel staat. In mijn therapiekamer kom ik dagelijks weerstand tegen bij mensen. Het komt naar voren wanneer er een gevoel van afwijzing dreigt, wanneer ze zich onmachtig voelen of genegeerd worden, of wanneer de noodzaak om bepaalde aspecten in hun leven te veranderen zich aandient. In die momenten, wanneer angst hen verlamt, komt de weerstand in hun lijf tot leven, als een beschermende kracht die hen tegen verdere pijn probeert te beschermen.

Steven Pressfield beschrijft in The War of Art weerstand als een onzichtbare, maar zeer krachtige vijand die ons probeert tegen te houden. Weerstand manifesteert zich op talloze manieren: als uitstelgedrag, twijfel aan onszelf, angst, en zelfs in de vorm van rationele excuses waarom we iets niet zouden moeten doen. Het is een kracht die niet alleen de voortgang niet alleen onze persoonlijke groei belemmert, maar ook onze ambities, ons vermogen te creëren en ons werk.

De weerstand in mijn lijf was er zo snel dat ik er geen controle over had. Had ik het voelen aankomen, dan had ik waarschijnlijk anders gereageerd. Misschien had ik de tijd genomen om die opkomende gevoelens te herkennen en te benoemen, om ze vervolgens te beheersen in plaats van dat ze mij beheersten. Maar de snelheid en intensiteit waarmee de weerstand opkwam, liet me geen ruimte voor reflectie; het was een instinctieve reactie die alles overnam voordat ik er bewust van werd.

Als ik even de tijd had gehad om me gewaar te worden wat er in mij opborrelde, had ik mijn interne alarmsysteem kunnen herkennen en kalmeren. Ik had de weerstand kunnen zien als een signaal om stil te staan bij mijn gevoelens, in plaats van er direct door te worden overweldigd. Hierdoor had ik mogelijk de kans gehad om bewuster en rustiger te reageren, en de situatie beter te sturen in plaats van dat mijn instinctieve reactie de overhand nam.

Door weerstand te erkennen en ermee te werken, kunnen we groeien, onze grenzen verleggen, en uiteindelijk krachtiger en meer gefocust verdergaan op ons pad.