Terwijl mijn binnen voluit in beweging is

Terwijl mijn binnen voluit in beweging is - doorvoelen is nooit eerder zo’n vanzelfsprekendheid geweest - staan we in tijd en ruimte even stil.

Genietend van een uitbundige zon, heerlijk eten, fijne mensen en aandacht en tijd voor elkaar.

Een luchtweginfectie vertelt me dat ik té lang ben doorgegaan zonder afdoende te ontspannen.

Gelukkig doet de temperatuur én de stilstand haar helende werk. Eens en temeer bevestigt de body-mind connectie haar effectiviteit.

Hoe meer ik stilsta, des te beter ik mezelf hoor. Des te meer beweging ik ervaar. De wetmatige paradox - en fascinerende realiteit - van het leven.

Niets doen is lastig voor ons. Het impliceert overgave en het uit handen geven van controle, als een toegeven aan de stroom van tijd die door onze vingers glipt. En in dit geval is dat waar.

Het passief zijn, op onze handen zitten en vooruit staren, stelt ons in staat om uit de destructieve stroom van interacties te stappen. Hierdoor ontstaat ruimte voor nieuwe bewegingen.

De energie die hieruit voortkomt, kunnen we gebruiken om onze angsten en de daarmee samenhangende behoefte aan controle te onderzoeken.

Waarom zijn we gefocust op mogelijke uitkomsten? Waarom zeggen we tegen onszelf: 'Als we dit doen, dan kunnen we dat bereiken'? Waarom zijn we zo bezig met het bijhouden van berichten op onze telefoon? Waarom voelen we de drang om voortdurend in contact te zijn?

Deze 'waarom'-vragen zijn confronterend, vooral als we de antwoorden niet meteen weten. Maar als het gaat om het richten van onze aandacht naar binnen, kunnen deze vragen waardevolle inzichten opleveren.

Terwijl actief bezig zijn met externe zaken vaak gepaard gaat met meer angst, kan niets doen het verschil maken tussen stilstand en vooruitgang. Het is een beweging naar binnen, een onderzoek door de angst heen, dat uiteindelijk leidt tot zelfliefde.

Soms is niets doen dus de sleutel tot het bevrijden van onszelf van datgene wat we vasthouden.