Mijn beste vriendin Anne Frank - Review

 Mijn beste vriendin Anne Frank is een Nederlandse film uit 2021 die werd geregisseerd door Ben Sombogaart. De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Hannah Goslar (1928-2022) en Anne Frank en volgt hun vriendschap gedurende de Tweede Wereldoorlog. Het is (anno 2021) de enige Nederlandse bioscoopfilm over het leven van Anne Frank.

De film ging op 6 september 2021 in première in Pathé Tuschinski in Amsterdam, een maand eerder dan oorspronkelijk gepland en een jaar voordat Hannah zou overlijden. In februari 2020 kocht Netflix de rechten om de film wereldwijd te vertonen.

Synopsis

Hannah en Anne zijn beste vriendinnen voorafgaand en ten tijde van het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Ze gaan naar dezelfde school, beleven samen avonturen zoals alle jonge meisjes die beleven, op straat, in de klas en in de wederzijdse huizen. Wanneer de familie Frank onderduikt, verliezen ze elkaar uit het oog. In 1945 volgt een bijzondere ontmoeting tussen de twee meisjes in het concentratiekamp Bergen-Belsen. Hannah riskeert hier haar leven in de hoop haar ernstig verzwakte vriendin te helpen.

De film vertelt het verhaal vanuit de ogen van Hannah, waardoor Anne in de film, anders dan in de meeste andere films over haar leven, niet zozeer het symbool is van de Shoah, maar als een gewoon tienermeisje met alle daarbij behorende eigenschappen: zowel vriendelijk en innemend, maar ook af en toe uitgesproken kattig, bijvoorbeeld als Anne eerder in jongens geïnteresseerd raakt dan Hannah. Het eerste deel van de film is vooral een coming-of-age-drama waarna het verandert in een oorlogsdrama als beide meisjes zijn opgepakt en in 1945 in concentratiekamp Bergen-Belsen terecht zijn gekomen.

Bron : WikiPedia
________________________

Review:

Ik kan niet onder woorden brengen waarom deze film zo'n diepe indruk op me maakte. Hij schetst een zeer realistisch en deprimerend beeld van de wereld onder het naziregime.
Het is gewoon een erg goede film, ik wou alleen dat hij een groter budget had gehad en dat er aan het acteerwerk was gewerkt.
Ik vond de acteerprestatie van Josephine Arendsen goed. Ik vond de fragmenten uit Anne Franks dagboek mooi. En de nobele poging om op een fatsoenlijke, ingetogen manier essentiële aspecten van de realiteit te tonen, zonder woorden. Want elke toespraak, in een andere vorm, over de Shoah schiet tekort. Hoewel ik niet helemaal overtuigd ben van de keuze voor Anne Frank (ze doet me meer denken aan een jonge Elizabeth Taylor), heeft de film de gave om een ​​prachtig portret van vriendschap te schetsen, meer dan een verhaal over Hannah Goslar.
Het was heel triest toen haar moeder stierf voordat ze ook maar een beetje het huis uit kon, want ze moest alweer terug. Ik had zo met ze te doen. Dit stukje geschiedenis was echt heel verdrietig en het is zo triest dat al die jonge kinderen dit moesten meemaken. Het was zo lief hoe Anne en Hanna na alles wat ze hadden meegemaakt bij elkaar bleven. Dat is pas echte vriendschap. Ik vond het zo erg toen haar vader stierf voordat ze nog een laatste keer met elkaar konden praten. Ze gingen op een bittere manier uit elkaar en ik denk dat dat vreselijk was toen hij overleed. Het is zo verdrietig dat die kleine kinderen dit allemaal moesten doorstaan. Ik kreeg tranen in mijn ogen toen de vader stierf en het meisje er geen idee van had. Deze film is echt heel goed. Ik zou hem zo weer kijken, maar hij is wel erg verdrietig. Ik zou hem niet aanraden aan mensen die snel verdrietig worden. De film was ook heel goed gemaakt. Ik vond het geweldig dat er deels  Duits en Engels gesproken werd en deels hun eigen taal. Daardoor voelde het heel realistisch aan.
Het verhaal wordt verteld
door Hannah tijdens haar gevangenschap in de regio Belgen-Belzen, met doorlopende flashbacks naar de maanden ervoor, voordat ze werden gearresteerd. Vergeet niet dat ze allebei Joods zijn. De meeste Joden in de regio voegden een ster toe om zich te onderscheiden van de rest van de Duitsers en de lokale bevolking.
Kort gezegd laat het verhaal zien hoe de twee tienermeisjes leefden in hun buitenwijk onder Duits bewind. Hun hechte vriendschap werd abrupt verbroken doordat Anna onnodig aandrong op haar vriendin. Later vond Hanneli haar weer terug in een ander deel van het interneringskamp, ​​waar ze haar vriendin hielp met eten voordat Anna aan een ziekte overleed. Er
is ook een mooie verwijzing naar het boek Florence Nightingale, Anna's favoriete boek, mogelijk in de vorm van een dagboekfragment, zoals Hanneli opmerkt: "Hebreeën stinken", een punt dat ook in de film door een Duitse functionaris wordt genoemd.
De film heeft een zeer traag plot en is bovendien vrij saai, zeker gezien de trage ontwikkelingen in de tijd vóór de aanslagen. Er zijn een paar mogelijk schokkende 'wendingen', zoals de bombardementen op de gebouwen en de invallen van de Duitse milities om mensen uit hun huizen te verdrijven. De scènes in de gevangenissen, met enkele kleine martelingen die mogelijk wat overdreven zijn weergegeven, zijn erg goed. Het interneringskamp doet me denken aan Schindler's List. Beide actrices spelen heel natuurlijk.
De boodschap van de film is krachtig en de film zelf is subtiel, waardoor je je nooit voor gek laat zetten. Dit maakt het veel makkelijker om je in deze wereld te verdiepen.
Dit was een zeer goede en realistische weergave van wat hen mogelijk is overkomen. Het gaf vooral goed de onrechtvaardigheid van hun gevangenschap weer, evenals de subtiele en minder subtiele vernederingen die ze dagelijks moesten doorstaan. Iemand schreef dat Anne zich "serieuzer" had moeten gedragen en niet als een dwaze tiener. Maar misschien was zich gedragen als een dwaze tiener juist een manier om met de vreselijke dingen die gebeurden om te gaan!
Absoluut de moeite waard om te bekijken!