Een van de wreedste aspecten

 Een van de wreedste aspecten van het verlaten worden door je volwassen kinderen is dat de wereld van je verwacht dat je erover zwijgt.

Je mag rouwen om een ​​sterfgeval.

Je mag rouwen om een ​​scheiding.

Je mag zelfs rouwen om vriendschappen.

Maar rouwen om kinderen die nog leven?
Dat maakt mensen ongemakkelijk.

Dus leren ouders in stilte te lijden.
Ze oefenen valse antwoorden voor de feestdagen.

Ze vermijden vragen over familie. Ze staren langer naar oude foto's dan goed voor ze is.

Ze vieren mijlpalen waar ze nooit voor uitgenodigd waren.

En op de een of andere manier wordt er nog steeds van hen verwacht dat ze doen alsof hun hart niet in duizenden stukjes is gebroken.

Wat mensen niet begrijpen is dit:
De meeste ouders die vervreemd zijn van hun kinderen, houden nooit op van hun kinderen te houden....

Zelfs na de stilte.

Zelfs na de afwijzing.

Zelfs nadat ze uit hun leven zijn verdwenen.

Dat is de tragedie ervan.

De liefde blijft.
Zelfs als de relatie eindigt.

@April Lynn