Sint Janskruid

 Nog één keer stak de verteller zijn pijpje aan en begon het verhaal over het Sint Janskruid.

Het Sint Janskruid (Hypericum perforatum) is een plant met gele bloemen die omstreeks 24 juni het mooiste bloeit. Het kruid verjoeg alle boze geesten en beschermde hem/haar tegen verwondingen. Ook beschermde het de huizen tegen bliksem en brand als de plant aan de zolderbalk was opgehangen. Het kruid moest dan wel geplukt worden op de feestdag van Sint Jan (24 juni) de dag waarop de zon in zenit staat. Deze dag neemt een grote plaats in het volksgeloof in. Er zijn nog landen waar de zogenaamde Sint Jansvuren ontstoken worden. In oude tijden was dit ter ere van de zonnegod.

Men geloofde ook dat de dauw die in de Sint Jansnacht gevallen was een bijzondere geneeskrachtige werking had. Sommige mensen wentelden zich voor hun gezondheid door het bedauwde gras.

Je zou toch zeggen dat zo’n heilig kruid niets met de duivel te doen had maar niets is minder waar. Het Sint Janskruid werd eertijds geëerd als ontsproten uit het bloed van de door Hodur (Noorse god) gedode zonnegod Baldur. Later is deze sage gekerstend en was het, het bloed van Johannes de Doper.

Wrijft men over de bloemen en bladeren dan ontstaat er een rood sap. Van dit sap werd er een drank gebrouwen die gegeven werd als een heks moest worden gehoord. Deze drank zou de haar assisterende duivels op de vlucht jagen, zodat ze haar nier meer konden helpen.

Natuurlijk heeft de duivel geprobeerd om deze zo waardevolle plant voor ons onschadelijk te maken. Dat kwam omdat het Sint Janskruid door het volk Jaagdenduivel werd genoemd. De duivel zo verontwaardigd over deze naam, dat hij dit niet op zich liet zitten.

Ditmaal beet hij niet van nijd in de wortel, maar doorboorde de blaadjes met zijn scherpe puntige nagels die op naalden leken, met de bedoeling om de plant dood te laten gaan. Gelukkig is dat niet gelukt.

Deze legende is ontstaan door het feit dat de blaadjes van het Sint Janskruid een aantal doorschijnende vlekjes vertonen, de zogenaamde oliekliertjes die op gaatjes lijken.

Maar de volksfantasie die natuurlijk weer aan de duivel dacht, is met zo’n nuchtere verklaring niet tevreden.