Michael Jackson: The Verdict - Review

 De serie gaat in op het proces tegen Michael Jackson in 2005 , een gebeurtenis die enorm veel aandacht trok van zowel de media als het publiek. De hele wereld volgde de ontwikkelingen in deze zaak op de voet, terwijl het proces zich gedurende de twaalf weken door verschillende fasen heen ontwikkelde en op 13 juni 2005 eindigde met een 'Niet schuldig'-uitspraak voor Jackson.  De documentaire toont veel van dezelfde personen die tijdens het hele proces in de rechtszaal aanwezig waren, waaronder juryleden, verslaggevers die de gebeurtenissen in de rechtbank documenteerden en ooggetuigen tijdens het proces, zowel van de aanklager als van de verdediging.

Elk van de personen die in deze serie voorkomen, biedt een uniek perspectief met betrekking tot het gepresenteerde bewijsmateriaal, de getuigenverklaringen en het slotpleidooi van beide partijen in het proces, evenals hun persoonlijke mening over het vonnis dat de jury op 13 juni 2005 heeft uitgesproken. De serie behandelt ook de aanhoudende publieke belangstelling voor het proces sinds de afsluiting ervan en het voortdurende debat over Jacksons nalatenschap vandaag de dag.

Bron : WikiPedia
_________________________

Review :

Als liefhebber van waargebeurde misdaadverhalen ging ik deze documentaire met een open blik bekijken en hoopte ik bewijsmateriaal te zien dat tijdens het proces was gepresenteerd, evenals kruisverhoren van beide partijen. Helaas gebeurde dat niet. Netflix presenteerde deze serie als onpartijdig en als een manier voor ons (de kijkers) om te bepalen of hij schuldig is of niet. Ik kan echter niet anders dan denken dat de regisseur van deze film wilde dat we de schuldige kant kozen, en wel hierom: de film wordt geleid door Diane Dimond (een bekende, nogal geobsedeerde journaliste die door MJ zelf werd aangeklaagd nadat ze beweerde bewijs te hebben dat hij zijn neefje had misbruikt), Stacy Brown (een bekende "draaier" die beweert nauwe banden te hebben met de familie Jackson) en de openbare aanklager. De verklaringen van degenen die MJ verdedigden, werden ingekort (duidelijk te zien aan de montage). Dingen die ze niet vermeldden:
1. MJ werd door zijn verzekeringsmaatschappij geadviseerd om zijn zaak uit 1993 te schikken.
2. Martin Bashir die cheques vervalste om een ​​interview met prinses Diana te regelen, n zich later verontschuldigde voor wat hij MJ had aangedaan.
3. De getuigenis van Gavin Arvizo over MJ's geslachtsdelen die onnauwkeurig was.
4. Hoe de Arvizo's George Lopez oplichtten. 5. Hoe een van die boeken die als "bewijs" werd beschouwd, nooit door MJ is aangeraakt of geopend (het werd hem door een fan gegeven en er stonden nooit zijn vingerafdrukken op).
5. Het gebruik van door AI gegenereerde reconstructies van Neverland, met een donkere esthetiek, voelde ook vreemd en manipulatief aan. Die versie van Neverland – gehuld in rook, sinister en rechtstreeks uit een horrorfilm – was duidelijk bedoeld om een ​​sensatie te creëren in plaats van het publiek te informeren. Het kwam goedkoop, kunstmatig en overduidelijk gekunsteld over. In plaats van te vertrouwen op feiten, getuigenissen en gedocumenteerd bewijs, grijpt de documentaire voortdurend naar visuele middelen die bedoeld zijn om de kijker te verontrusten en argwaan te wekken.
En nog veel meer.

Om Michael Jackson te leren kennen, is het allereerst belangrijk te accepteren dat niets zwart-wit is. We hebben het over de grootste entertainer aller tijden, een man wiens carrière nooit vrij was van schaduwen en controverses.
Deze documentaire verschijnt op een bijzonder moment, vlak na zijn recente biopic die zijn publieke imago enigszins had opgepoetst. Het materiaal is verre van eendimensionaal en biedt een journalistiek perspectief dat streeft naar evenwicht. Wat het meest fascinerend – en tegelijkertijd verontrustend – is, is hoe de documentaire zijn proces nauwgezet ontleedt, met meerdere invalshoeken en getuigenissen die tot diepgaande reflectie uitnodigen.
Hoewel de documentaire objectief probeert te blijven, is het onmiskenbaar dat ze uiteindelijk neigt naar een impliciete beschuldiging van schuld, en zelfs zijn vrijspraak door de rechter ter discussie stelt. Het is begrijpelijk dat fans dit als een onnodige aanval of een poging om zijn naam te exploiteren voor winst beschouwen, maar voor mij bood het een nieuw perspectief.
De documentaire slaagt erin MJ niet per se te portretteren door de lens van een rechterlijke uitspraak, maar door de lens van een man met immense macht, in staat tot systematische manipulatie. Het laat de kijker achter met het ongemakkelijke gevoel dat, ongeacht wat het bewijs in de rechtbank aantoonde, zijn handelingen consequent twijfelachtig waren.
Dit is een absolute aanrader voor iedereen die verder wil kijken dan de mythe, ook al is de uiteindelijke conclusie zeer controversieel.
Plus mijn nieuwsgierigheid was hoe zag Neverland er dan uit in die tijd ? Maar daar kreeg je ook maar weinig van te zien, Jammer.