Het moeilijke aan rouw is

 Het moeilijke aan rouw is

dat andere mensen vaak vergeten dat jij er nog middenin zit.
Of ze denken dat het na een week of twee wel voorbij zal zijn.
Maar jij en ik weten dat het zo niet werkt.
We proberen een evenwicht te vinden
tussen het rouwen dat ons zomaar overvalt
en het leven dat ondertussen gewoon verdergaat.
We staan op.
We doen wat moet.
We glimlachen soms.
Maar diep vanbinnen dragen we nog altijd
het gemis van dat ene dier
dat zoveel meer was dan “maar een huisdier”.
Rouw is een stil en vreemd iets.
Vanbinnen leeft een hele wereld
van herinneringen, gevoelens en gedachten
die voor anderen vaak onzichtbaar zijn.
Daarom praten we erover.
Daarom schrijven we erover.
Om een beetje licht te brengen
in het gemis dat zo vaak niet gezien wordt.
Alleen mensen die zelf een groot verlies hebben meegemaakt
begrijpen het echt.
Hoe leg je uit
dat er maanden voorbij zijn
en dat je soms nog steeds met tranen in slaap valt
omdat je hem zo mist?
Hoe vertel je iemand
dat je hart nog altijd hoopt
dat je hem nog één keer zou horen lopen in huis?
Dat je nog één keer
die trouwe ogen zou zien
die altijd precies wisten hoe het met je ging?
Het gaat niet alleen over dat ene afscheid.
Het gaat over alles.
Over de wandelingen.
De stille momenten samen.
De vreugde als je thuiskwam.
De blik die zei: ik ben hier bij jou.
Een heel leven aan herinneringen
dat plots zo stil is geworden.
Misschien is dat de prijs van liefde.
Wie liefheeft, kan verliezen.
En wie verliest, zal rouwen.
Maar toch…
zou ik die liefde nooit hebben willen missen.
Want misschien verdwijnen ze niet echt.
Misschien lopen ze nu ergens
met lichte pootjes tussen de sterren.
Misschien wachten ze daar
achter de regenboogbrug
waar pijn niet meer bestaat
en waar de tijd geen afscheid meer kent.
En tot we elkaar ooit terugzien
blijven hun *Sterrenpootjes*
voor altijd zichtbaar
in de sporen die ze in ons hart hebben achtergelaten.