The Friend

 Onlangs zag ik "the friend " op Netflix. Het is gebaseerd op een boek , het gaat over dat ook dieren rouwen...

 The Friend geschreven door Sigrid Nunez

Ze verliest haar vriend plots.
Een vriend. Een mentor. Iemand die haar taal begreep.
Er blijven vragen zonder antwoorden. Stilte zonder afronding.
En dan opeens staat daar die hond, zijn hond.
Een enorme Deense dog. Te groot voor haar appartement. Te groot voor haar leven zoals het was.
Hij eet nauwelijks. Zij ook niet echt.
Hij kijkt naar de deur. Zij ook.
Ze rouwen naast elkaar.
Niet met grote woorden, maar met aanwezigheid.
Met samen in dezelfde kamer liggen.
Met ademhaling die soms zwaar klinkt in de nacht.
De hond wordt geen vervanging.
Hij wordt geen troost in de klassieke zin.
Hij wordt een getuige.
In zijn stille trouw zit iets wat mensen vaak niet kunnen:
blijven.
Gewoon blijven.
Het boek is zacht en rauw tegelijk.
Het zegt niet hoe je moet rouwen.
Het toont hoe verdriet ruimte inneemt — in een huis, in een lichaam, in een hart.
En hoe een dier soms precies daar gaat liggen waar het het meest pijn doet.

Het verhaal werd later ook verfilmd, waarin de stilte tussen mens en hond even tastbaar wordt als in het boek.