We don’t deserve dogs

 Wie zag de docufilm "we don’t deserve dogs "? Het is te zien op prime video en echt de moeite om te bekijken :

 Over trouw, liefde en eerbied…
 We verdienen honden eigenlijk niet…

Soms kijk je naar je hond en vraag je je af hoe het kan die stille trouw, dat vertrouwen zonder voorwaarden.
Of je nu blij bent, verdrietig, of gewoon stil wilt zijn, ze blijven. Ze voelen wat woorden niet hoeven te zeggen.
De film "We Don’t Deserve Dogs" laat iets zien wat eigenlijk overal ter wereld voelbaar is : de bijzondere band tussen mens en hond
Het raakte me precies daar.

Overal ter wereld :
* van Oeganda tot Schotland, zie je hetzelfde: honden die mensen dragen, letterlijk en figuurlijk.
Ze troosten kindsoldaten, bewaken families, lopen trouw naast mensen die het leven even niet meer aankunnen.
Zonder oordeel.
Zonder iets terug te vragen.
Het zet je aan het denken.
Van de drukke straten van Istanbul tot de bergen van Nepal, overal vind je verhalen van trouw, liefde en dankbaarheid.
*In Nepal worden honden tijdens het" Tihar-festival "met bloemenkransen en lekkernijen geëerd, omdat ze volgens de traditie zielen begeleiden naar het hiernamaals.
*In Japan worden ze herinnerd als symbolen van eeuwige trouw, zoals de hond Hachikō die jarenlang op zijn baasje bleef wachten.
*In Mexico gelooft men dat de oude Xolo-hond de doden veilig naar de overkant van het leven leidt.
*In Turkije zorgen hele buurten samen voor hun zwerfhonden — met respect en zachtheid.
* in Vietnam worden de honden gegeten.
Dit stuk heb ik doorgespoeld, ik kon het echt niet bekijken.
Overal in bijna elke cultuur, lijkt de boodschap dezelfde: honden geven ons iets wat we zelf soms kwijt zijn .... onvoorwaardelijke trouw.... zonder oordeel.
Maar in een wereld waar trouw soms schaars is, blijven honden het toonbeeld van onvoorwaardelijke liefde.
Dat zie ik dagelijks en ervaar ik ook elk moment met mijn  Chichuachua's Fleurtje. Misschien is het waar wat de titel zegt — we don’t deserve dogs — maar gelukkig hebben we ze wel en verdienen we ze wel een beetje, elke keer dat we ze met liefde en respect behandelen