Koka Björn - Review

Televisieserie uit 2025 die zich afspeelt in Zweden in 1852, gebaseerd op de gelijknamige roman van Mikael Niemi . De hoofdrollen worden gespeeld door Gustaf Skarsgård , Pernilla August , Magnus Krepper en Ane Dahl Torp .

Een prediker die rond 1852 in een Zweeds dorp aankomt met de bedoeling hervormingen door te voeren, raakt verstrikt in geruchten over aanvallen van mensetende beren. Onder invloed van een moordlustig individu en de controle van machtige lokale families, raakt zijn gezin, samen met zijn geadopteerde Sámi-zoon, in grote beroering.
__________________________

Review:

Het verhaal volgt de nieuwe dominee van een kleine, afgelegen Zweedse nederzetting aan de rand van Lapland.
Wanneer een meisje vermist raakt, wordt een beer de schuld gegeven, maar de dominee en zijn adoptiezoon denken daar anders over.
Sommige aspecten van de vormgeving zijn een beetje storend. Is alles/iedereen vies of hebben ze gewoon allemaal een heel slechte huid?
Het centrale mysterie wordt redelijk goed uitgewerkt tot de voorlaatste en laatste afleveringen, die gehaast aanvoelen en zeer onbevredigend zijn. Misschien hopen ze op een vervolg.
Skarsgård is intens en overtuigend als de dominee, maar de meeste acteurs krijgen weinig te doen behalve plattelandsbewoners of corrupte ambtenaren/lokale hoogwaardigheidsbekleders spelen die meer bezig zijn met hun eigen positie dan met het lot van de vermiste vrouwen.
Ik had iets verwacht in de trant van een sfeervolle misdaadserie die zich afspeelt in de 19e eeuw.
Ja, er is misdaad, maar bovenal is het een verrassend volwassen, gelaagd sociaal drama.
De serie begint wanneer een nieuwe dominee (Gustaf Skarsgård) met zijn gezin, waaronder zijn geadopteerde Sami-zoon Jussi (Emil Karlsen), in 1852 een parochie in de diepe Zweedse provincie overneemt.
Het eerste wat opvalt, is het rauwe naturalisme. Deze serie zou de titel "Lelijk, Vies en Slecht" kunnen dragen (inderdaad, een verwijzing naar de Italiaanse film uit 1976, met het verschil dat er in "To Cook a Bear" geen satire is, maar puur drama).
Alles in deze serie, inclusief de personages, is smerig. Dit is geen idyllisch Hollywood-landschap met bloemrijke weiden, kleurrijke kostuums en keurige kapsels. Hier is het armoedig, grijs en vreselijk vies. Dit ziet er weliswaar geweldig en naturalistisch uit, maar mensen die gewend zijn aan idyllische series, zullen misschien afgeschrikt worden door deze sfeer.
De serie laat al snel sociale conflicten zien. De Sami-zoon van de dominee wekt direct de afkeer van de gemeenschap op, vooral onder de rijkere leden. De dominee heeft zeer sociale opvattingen en is empathisch ten opzichte van de armen, wat de vertegenwoordigers van de hogere klassen van de stad nog meer irriteert. Bijzonder opvallend is de sheriff (Magnus Krepper) – het meest interessante personage van de serie, zolang je je maar niet laat misleiden door de eerste indruk dat hij een primitieve, domme alcoholist is. De lokale rijken zijn er alleen maar op uit om de sociale status quo te handhaven en te voorkomen dat de arbeiders zich organiseren; de armen onderaan de sociale ladder zijn erg achterlijk en worden bewust in armoede gehouden. Ook familieconflicten spelen een rol. De dominee wil graag dat Jussi ook predikant wordt. De jongen is weliswaar erg intelligent, maar ook introvert en analytisch. Iedereen, behalve de dominee, ziet in dat hij volstrekt ongeschikt is om predikant te zijn. De jongen zelf weet niet zeker of hij Sami is of de zoon van een Zweedse dominee – geen van beide gemeenschappen accepteert hem.
Tegen deze achtergrond vinden er moorden plaats en een officieel onderzoek dat nooit echt de bedoeling had de zaak op te lossen en de dader te pakken.
Een uitstekende serie, hoewel de dominee zelf – die, zoals we leren, al eerder opstanden van de armen in andere parochies organiseerde – verrassend kinderlijk is tegenover de rijken en opvallend lang passief toekijkt, vooral als het om zijn eigen zoon gaat.
Het is de moeite waard om te vermelden dat de actie naar de finale toe sterk in een stroomversnelling raakt; de laatste aflevering is ook behoorlijk bruut.
Al met al was dit de perfecte serie om op donkere avonden met gedimd licht te kijken. Ik heb er echt van genoten.