Ik blijf maar terugdenken aan dat ene moment

 Ik blijf maar terugdenken aan dat ene moment…

Mijn gedachten gaan er steeds weer naar terug.
Ik stel me steeds de vraag of ik misschien langer had moeten wachten?
Of ik de beslissing te vroeg heb genomen?
Die twijfel kan eindeloos voelen…
alsof ik je misschien heb laten gaan op het moment dat je me het meest nodig had.
Maar stilletjes aan ben ik iets speciaals gaan begrijpen.
Je laten gaan
was geen opgeven.
Het was je beschermen, je behoeden
tegen nog meer pijn.
Jij leefde vooral voor mij, je gaf zoveel, je was zo blij met mijn warmte,
Mijn veiligheid
en de liefde die we samen deelden.
En in dat laatste moment....
heb ik je het meest liefdevolle gegeven
wat ik nog kon geven....
Dus als jij  diezelfde schuld met je meedraagt…
wil ik dat je luistert naar wat ik nu ga zeggen:
Je hebt hen niet in de steek gelaten.
Je hield heel veel van hen om hun rust te geven en als belangrijker te maken
dan je eigen gebroken hart 
En dat is een liefde
die NOOIT loslaat.