Bau: Artist at War (Film, 2024) Review

 De film vertelt het levensverhaal van de in Polen geboren Israëlische kunstenaar Joseph Bau , die tijdens de Tweede Wereldoorlog van 1942 tot 1945 gevangen zat in het concentratiekamp Krakau-Płaszów. Tijdens zijn gevangenschap kreeg hij een relatie met medegevangene Rebecca, met wie hij in 1943 trouwde in de vrouwenbarak van Płaszów.
_______________

Review:

Bau, Artist at War is een diep ontroerend historisch drama dat de gruwelen van nazi-Duitsland benadert met ingetogenheid, intelligentie en emotionele helderheid. In plaats van het publiek te overweldigen met constante brutaliteit, kiest de film voor een intiemer en menselijker perspectief, met de focus op uithoudingsvermogen, stille weerstand en de morele kracht die nodig is om te overleven wanneer alles erop gericht is die menselijkheid te ontnemen. Vanaf de openingsscènes zet de film een ​​sombere maar doelgerichte toon neer, waarmee wordt aangegeven dat dit een verhaal over overleven zal zijn in plaats van spektakel.
Een van de meest opvallende elementen van de film is de visuele structuur. Het gebruik van zwart-wit naast kleur is niet alleen een esthetische keuze, maar ook een verteltechniek. De wisselingen tussen tijdlijnen voelen weloverwogen en emotioneel gemotiveerd aan, waardoor het publiek Bau's vroegere lijden kan ervaren en tegelijkertijd begrijpt hoe die ervaringen zijn heden vormgeven. De cinematografie is beheerst en respectvol, zonder geweld te sensationaliseren, maar laat stilte, kadrering en acteerwerk de zwaarte van de onderdrukking overbrengen. Deze aanpak geeft de film een ​​reflectieve kwaliteit die lang na afloop van de scènes blijft hangen.
Het scenario is een van de sterkste punten van de film. De film balanceert op zorgvuldige wijze wanhoop met veerkracht en toont de wreedheid die Bau en de Joodse gemeenschap wordt aangedaan, zonder hen louter tot slachtoffers te reduceren. Bau's identiteit als kunstenaar staat centraal in het verhaal – niet als een trucje, maar als een symbool van verzet. Zijn creativiteit is zowel een overlevingsmechanisme als een stille vorm van rebellie, die het publiek eraan herinnert dat kunst en verbeelding zelfs onder de meest ontmenselijkende omstandigheden kunnen bestaan. Het script laat ruimte voor momenten van tederheid, liefde en morele moed, waardoor de emotionele hoogte- en dieptepunten geloofwaardig aanvoelen.
De casting speelt een cruciale rol in de authenticiteit van de film. Door grotendeels bekende gezichten te vermijden, creëert Bau, Artist at War een gevoel van realisme dat de impact versterkt. De acteerprestaties voelen levensecht en oprecht aan, met name in de manier waarop relaties worden weergegeven – tussen Bau en zijn geliefden, en binnen de bredere Joodse gemeenschap. Deze personages voelen aan als echte mensen die onvoorstelbare omstandigheden doorstaan, geen archetypen of historische representaties.
Wat Bau, Artist at War uiteindelijk onderscheidt, is de focus op heldenmoed zonder verheerlijking. Dit is geen verhaal over grootse overwinningen, maar over kleine, gevaarlijke keuzes die gemaakt worden in naam van liefde, waardigheid en overleven. De film eert het lijden van het Joodse volk en belicht tegelijkertijd hun kracht, veerkracht en menselijkheid. Het is een ontnuchterende, respectvolle en ingetogen krachtige film – een film die informeert, ontroert en de kijker eraan herinnert waarom deze verhalen verteld moeten blijven worden. Deze film is gelinkt aan Schindler's List. Maar zoals ik al zei: "Ik snap het." Sommige mensen noemen deze film zelfs een leugenaar, nep, terwijl de twee hoofdpersonen ook in Schindler's List voorkomen. En Schindler speelt een grote rol in deze film. Maar zoals ik al zei: "Ik snap het." Het probleem met deze film is dat je erdoor wilt glimlachen, misschien lachen om een ​​stomme grap, tussen de scènes van zieke, kwaadaardige horror door. Maar dat geeft de kijker een naar gevoel. Hoe kunnen we glimlachen, lachen, naar een huwelijk kijken? Hoe kunnen we ze grappen zien maken terwijl ze in die hel leven? Hoe kan er vrolijke muziek in deze film zitten? Daarom krijgt deze film maar een 5, omdat hij de kijker meeneemt in een richting die we niet willen. Maar als je Schindler's List hebt gezien, moet je deze ook zien. Het is een must-see. En het legt zelfs uit waar de lijst over gaat. Ik snap de haat, maar ik begrijp het niet. Deze dappere mensen zetten hun leven op het spel voor vreemden. Eén ding snapte ik niet: het luiden van de klok. Dat was niet nodig. Oké, de rechtszaalscène was wat overdreven, maar gaf het je geen goed gevoel? De rest van de film was echt. Misschien moeten de mensen die deze film afkraken als nep, eens wat onderzoek doen. We hebben internet. En als je hem toch kijkt, kijk dan ook naar de aftiteling en zie wat twee geweldige mensen kunnen doen, want dat waren Joseph en Rebecca. Er zijn niet veel films die me tot tranen toe bewegen, maar deze wel.
Het feit dat de film foto's van de echte mensen laat zien en aan het einde een korte uitleg geeft over wat er met sommigen is gebeurd, is ook mooi.