Survivors (TV Series 2008–2010) - Review

 De serie speelt zich af in de jaren 2000 en volgt een groep gewone mensen die de nasleep van een verwoestende virale pandemie overleven – de zogenaamde ‘Europese griep’ – die het grootste deel van de wereldbevolking uitroeit door cytokinestormen in het immuunsysteem te veroorzaken. In de serie zien we de personages worstelen tegen verschrikkelijke gevaren in een wereld zonder samenleving, zonder politie en zonder wet, onder leiding van de de facto matriarch van de groep, Abby Grant.
________________

Review :

De serie zelf is een goed drama over een epidemie die het grootste deel van de wereldbevolking uitroeit, en je volgt de overlevenden in deze serie.
Toen ik begon met Survivors wist ik niet goed wat ik moest verwachten... behalve dan het afgezaagde thema van een dodelijke ziekte, dat al zo vaak is gebruikt. Wat ik aantrof was verrassend fris en hoewel het verhaal in eerste instantie niet erg origineel leek, zaten er toch een aantal wendingen in die het tot een erg goede serie maakten. Dat maakt het natuurlijk jammer dat het na aflevering 12 eindigt met een enorme cliffhanger, maar helaas lijkt dat de gang van zaken te zijn voor goede series die niet genoeg tijd krijgen om zich te ontwikkelen.
De karakterontwikkeling (mijn favoriete aspect) is sterk, en het is jammer dat we ze net zagen uitgroeien tot wie ze echt waren toen de serie eindigde. De groep bestaat uit een soort apocalyptische Breakfast Club... je hebt de gevangene, de playboy, het kind, de prinses, de moeder, de dokter en het brein. Ze hebben allemaal hun hoogte- en dieptepunten en het is leuk om te zien hoe ze met elkaar omgaan. Als kleine kanttekening, die de achtjarige in mij per se wil toevoegen, is Phillip Rhys als de playboy Al een welkome verschijning voor iedereen die zich afvraagt ​​wat er met de schattige Proto Zoa is gebeurd na Zenon: Girl of the 21st Century. Hij lijkt het prima te maken.
Ik ben helemaal weg van deze serie! Het had alles wat een post-apocalyptische serie moest hebben. De personages zijn perfect – perfect imperfect, perfect menselijk, slim, boeiend en volkomen geloofwaardig als de laatsten die overleven in een wereld waar het ontzettend moeilijk is. De verhaallijn van elke aflevering was ijzersterk, met genoeg wendingen en spanning om je op het puntje van je stoel te houden. Ik heb de serie in één keer uitgekeken, omdat ik geen andere keus had dan aflevering na aflevering te kijken. Zo meeslepend was het. Het enige jammerlijke is dat de serie zonder een echt einde eindigt. Ik heb heel lang gehoopt op een vervolgseizoen, maar nu heb ik die hoop opgegeven. Er is veel te veel tijd verstreken. Maar ik heb echt van elk moment genoten. Het was fantastisch.
Het was een prima serie om even aan de realiteit te ontsnappen, maar als je begint te kijken, houd dan in de gaten wanneer je moet stoppen, want de twaalfde aflevering eindigt alsof er nog een aflevering komt, maar dat is de laatste.
Misschien is het verhaal wel afgelopen zodra ze zich in een van de landhuizen hebben gevestigd en is het verhaal afgelopen, want er is geen echte afsluiting en je blijft achter met een cliffhanger. Verder is het een prima serie om te kijken.