Bloemen Boodschap

 De afgelopen tijd ben ik wat zoekende. Er is zoveel beweging. Ik word vooruit geduwd. Toch kruist het verleden soms weer even mijn Weg. Het staat allemaal in relatie tot het herpositioneren van mezelf in het leven dat ik leid. Het is verre van alledaags te noemen. Eerder voelde ik de afwijzing van de maatschappij over mijn keuzes. Nu merk ik een verschuiving op in mezelf. Ik voel steeds minder de behoefte aan goedkeuring van de ander. Ik hoef niemand te overtuigen. Voorheen gaf ik de Liefde door als een vanzelfsprekendheid. Tegenwoordig zie ik mijn waardevolheid. De warmte en zachtheid die ik aan veel mensen gaf, kent nu ook evenwichtige grenzen.

Ik ben de afgelopen jaren behoorlijk wat verloren. Toch heeft juist dat Verlies me zoveel opgeleverd. Het roer moest op alle fronten om. Na alle Zorgrollen die ik jaren heb vervuld in mijn familie en werk, was het tijd om me op mezelf te richten. Dat had een grote impact op mijn relaties, werk en levenshouding. Ik leerde een nieuwe definitie kennen van 'zorgen voor'. Samen met mijn lieve vader mag ik dit laatste deel helen. Soms worstel ik met het mantelzorgen. Tegelijkertijd zie en voel ik hoe mijn Liefde het Kind in hem heelt, maar ook mijn eigen Innerlijke Kind. Ondertussen timmer ik 'Eigenwijs' aan de Weg. Probeer mijn kwaliteiten om te denken. Ik pas niet meer in de hokjes, die de maatschappij op zoveel fronten oplegt. Ik kleur te graag buiten de lijntjes. Ik ben er van overtuigd, dat ik het tegendeel mag bewijzen. Dar het mogelijk is om te leven en werken uit mijn Hart.

Er groeit en ontstaat van alles. Terwijl het af en toe emotioneel flink stormt. Ik ruim graag op. De Innerlijke opschoning is zo voelbaar. Dat vraagt me om echt diep te gaan. Om aan te raken wat van binnen in mij leeft. In de vertraging leer ik meebewegen met de stroming. Ik heb tijd gekregen. Het leven is niet vol gas vooruit. Het gaat over balanceren, waarderen, accepteren en meebewegen. Er is sprake van synchroniciteit. Zelfs met mijn jongens. We zoeken ieder onze identiteit en authenticiteit. Ik besef me, dat ik een 'laatbloeier' ben. Dat heeft me soms onzeker gemaakt. Mijn Kracht is toch sterker. Ik overtuig mezelf, dat de mooiste Bloemen in 'de Herfst' groeien. Voordat de winter zijn intrede doet. Ik plant met moed mijn zaadjes voor mijn spirituele Werk. Het schrijven, Retraitedag en Transformatie coaching. Wie weet zelfs een rol in het onderwijs. Het geeft zoveel vervulling. Soms moet ik mezelf weer even op de rit zetten. Alle negatieve gedachten inperken. Het gaat niet meer om hoe het 'moet' of 'hoort'. Het draait allemaal om te Zijn wie ik werkelijk ben.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster