Soms is het moeilijkste deel van helen

 Soms is het moeilijkste deel van helen het besef dat alles wat je over jezelf, je familie en jouw plek in de wereld hebt geleerd, nooit het hele verhaal is geweest.

Als kind leer je je aan te passen aan de omgeving waarin je opgroeit. Je leert wanneer je moet zwijgen, wanneer je anderen op de eerste plaats moet zetten, wanneer je verantwoordelijkheden moet dragen die nooit de jouwe waren en wanneer je je eigen pijn moet verbergen om de vrede te bewaren.

Je leert gehoorzaam te zijn. Van nut te zijn. Jezelf aan te passen aan wat anderen van je nodig hebben.

En wanneer je opgroeit met de overtuiging dat liefde betekent dat je jezelf moet opofferen, dat loyaliteit betekent dat je moet zwijgen en dat een goed kind altijd anderen boven zichzelf plaatst, kan het maken van andere keuzes voelen als verraad.

Maar wat gebeurt er wanneer de dingen die je ooit nodig had om te overleven, je uiteindelijk je innerlijke rust kosten?

Wat gebeurt er wanneer je eindelijk begint te begrijpen dat de moeilijkheden waarvoor je je zo vaak schaamde, voortkwamen uit pijn en verwondingen waarvoor niemand je ooit heeft geholpen een weg naar heling te vinden?

Voor sommigen van ons betekent helen dat we rouwen om de jeugd die we hadden verdiend, maar nooit hebben gekregen. Dat we de verhalen die ons zijn verteld in twijfel durven te trekken. Dat we de schaamte loslaten die we jarenlang hebben meegedragen, terwijl we toen nog niet de kennis, de kracht of de middelen hadden om te begrijpen wat ons overkwam.

Het betekent de moed vinden om afstand te nemen van patronen, relaties en omgevingen die ons ervan weerhouden te worden wie we diep vanbinnen altijd al mochten zijn.

Soms betekent het creëren van een gezond en gelukkig leven dat je afstand moet nemen van het leven waarin je bent opgegroeid.

Dat betekent niet dat je niet van je familie houdt. Het betekent niet dat je ondankbaar bent. En het betekent zeker niet dat je hebt gefaald als kind of als familielid.

Het betekent dat je eindelijk leert dat je van anderen kunt houden zonder jezelf daarbij te verliezen.

Je kunt je afkomst eren zonder te blijven herhalen wat jou heeft gekwetst.

Je mag stoppen met het dragen van lasten die nooit van jou zijn geweest.

En je mag voor je eigen rust kiezen, zelfs als die keuze mensen teleurstelt die jarenlang baat hebben gehad bij jouw zwijgen.

Het doorbreken van oude overtuigingen is geen verraad. Het is het doorbreken van een generatiepatroon.

En soms is het moedigste wat je ooit kunt doen, jezelf toestemming geven om een leven te leiden waarin je niet langer hoeft te overleven, maar eindelijk écht mag leven.